In Californië is de financiële noodtoestand uitgeroepen door gouverneur Arnold Schwarzenegger. Californië staat volgens Arnie aan de rand van de afgrond met een begrotingstekort van 19 miljard dollar (14,6 miljard euro).

Dat is overigens niet de eerste keer. Een jaar geleden gebeurde namelijk precies hetzelfde. Enige verschil: het tekort was toen nog slechts 2 miljard euro.  Schwarzenegger zei toen te verwachten dat het kastekort ‘binnen twee jaar’ zou oplopen tot 17 miljard euro.

Destijds moesten als bezuinigingsmaatregel allerlei overheidsinstellingen de eerste, tweede en derde vrijdag van de maand dicht. Nu krijgen ambtenaren er nog meer vrije dagen bij. Zonder salaris, dat wel.

De meeste ambtenaren moeten vanaf nu maandelijks drie dagen onbetaald verlof opnemen, totdat de nieuwe overheidsbegroting is vastgesteld. Daarin moet ruim 9 miljard euro worden bezuinigd, onder meer op hulp voor de armen. In de staat werken ruim 200.000 ambtenaren.

Zo erg als in 2009 is het overigens niet meer in Californië, toen balanceerde de staat op de rand van een faillissement. Een uitdaging die Arnie best aan durfde gaan. Hij zei destijds:

„Ik heb het allemaal al gedaan. Fitness, films, als ‘Conan the Barbarian’ met het zwaard gezwaaid, als meest gespierde man ter wereld op podia gestaan, miljoenen verdiend, dat soort dingen, allemaal.”

Lees hier een stuk van NRC-correspondent Freek Staps over hoe het toch kan dat het in Californië steeds misgaat.

Vandaag bekend geworden.

De oud-topman van BP, Tony Hayward, die van het mega olielek en het daaruit resulterende verlies van 13 miljard euro, krijgt bij zijn vertrek 1,25 miljoen euro mee en een pensioenpot van ruim 13 miljoen euro. Daarbij mag hij, als de beurswaarde van BP herstelt, aanspraak maken op aandelen in BP die miljoenen waard kunnen worden. Hayward is ontslagen om zijn onvermogen het olielek op te lossen. Hij wordt opgevolgd door Bob Dudley, de eerste Amerikaan die leiding zal geven aan BP.

Tony Hayward. Foto AP / Patrick Semansky

Ik dacht, ik schrijf het even op, en dan kunnen jullie er zelf even mee doen wat jullie willen. Ik denk niks trouwens. Misschien dat een paar mensen ‘het is toch niet te geloven met die BP’ tegen hun scherm zullen roepen. Maar verder?

Of hoor jij misschien het aanzwellend rumoer van een snelgroeiende, verontwaardigde menigte die zich op jouw industrieterrein aan het verzamelen is en zich opmaakt voor een wereldwijde mars tegen alle wanpresterende zakkenvullers in het algemeen en Hayward in het bijzonder?

Lees verder

Ooit weleens een rapport van begin tot eind gelezen? Als een thriller die via situatieschets, onderzoeksmethoden en resultaten, naar de climax toewerkt? Zo ja, dan hoor je volgens rapportdeskundige Michiel Boswinkel tot een uitgestorven lezerssoort.

In zijn boek Rapportbestrijding – tegen de papieren plaag! (Van Duuren, mei 2010) opent hij de ogen van schrijvers die hun lezers niet zien. Boswinkel bedoelt daarmee dat rapportschrijvers hun publiek moeten aanwijzen. Het gaat immers niet om een roman. Als trainer voor een middelgroot adviesbureau komt hij nogal eens in organisaties waar na ieder project driftig een rapport geschreven wordt. Maar op de vraag voor wie het is geschreven, krijgt hij niet altijd antwoord. Of het wordt weggewuifd met het verweer: ‘Dat doen we altijd zo.’ Een rapport zonder publiek mag het daglicht niet zien, luidt Boswinkels devies.

Springerige lezers

Vrijwel iedere lezer stelt volgens Boswinkel dezelfde eisen aan een rapport: overzichtelijk, leesbaar en inhoudelijk relevant. Een voortdurende focus op doel, publiek en boodschap dus. Maar daarmee ben je er als schrijver nog niet. Die moet volgens Boswinkel eerst het idee uit zijn hoofd zetten dat de lezer alles leest. “Niemand begint meer vooraan en leest als een ploegpaard regel voor regel verder. Dat kan ook helemaal niet, want daar is geen tijd voor. Lezers springen daarom door teksten heen, op zoek naar antwoorden op hun vragen.”

De lineaire lezer bestaat niet meer, aldus Boswinkel.

Lees verder

Geen opvallend nieuwtje vandaag, of toch? Nederlanders betalen hun boodschappen steeds vaker met de pinpas in plaats van contant, meldde Currence (eigenaar van PIN) vandaag.

Een jaar geleden schreven we op dit blog ook dat deze trend zich steeds verder doorzet. Maar toch is het opvallend: nog altijd worden van de honderd transacties er slechts 38 gepind. In 2005 lag dat aantal nog op 23, maar contant betalen is dus nog altijd verreweg het meest populair.

De verklaring waarschijnlijk ligt hem in het feit dat het gaat om het totaal aantal transacties, en kleine bedragen vaak nog altijd contant worden afgerekend. Al ziet Currence daarin wel een stijgende lijn, vooral omdat de tarieven voor pinnen onder de tien euro in de meeste gevallen zijn afgeschaft.

Nu worden namelijk vooral bedragen boven de 17 euro gepind, blijkt uit de cijfers van Currence.  Betalen jullie nog wel eens contant in de gemiddelde winkel? Waarom eigenlijk?

De directietafel was één van de toppers op de veiling. Foto Troostwijkauctions

De veiling van de inboedel van DSB Bank heeft honderdduizend euro opgebracht, zo bleek vandaag. De veiling van veilinghuis Troostwijk sloot gisteravond om zeven uur.

Wat was er zoal te koop: de bureaustoelen en tafels waaraan Dirk Scheringa en Gerrit Zalm hebben vergaderd, de originele klapstoeltjes uit het oude AZ-stadion (er bleek geen belangstelling voor, als enige item in de veiling), de schaatspakken van onder meer Marianne Timmer, de houten kerkbankjes uit het Sint Agnesklooster en een kinderspeeltafel met bijbehorende Lego.

Bij de veiling was vooral het oude meubilair van Scheringa populair. De originele kerkbanken uit het Sint Agnesklooster waren gewild en gingen voor 310 tot 490 euro weg. Volgens Troostwijk brachten de vergadertafel van de directie en bijbehorende stoelen 7.600 euro op. Het bureau, stoel, ladeblok en kastje van Scheringa gingen weg voor 1.700 euro.

En voor wie het zich afvroeg: nee, zei de woordvoerder, Scheringa zelf heeft zijn oude spullen niet gekocht. „Ik heb gekeken naar de kopers, en hij zat er niet bij.”

Bijna een kwart van de studenten wil ondernemer worden. Een kleine 40 procent van de studenten heeft nu zelfs al een bedrijf of is bezig met het opzetten hiervan. Dit blijkt uit een onderzoek van bureau EIM, dat vandaag is gepresenteerd.

Zo’n 62 procent ziet ondernemen als een belangrijk deel van hun beroepskeuze. Volgens Marja van Bijsterveldt, demissionair staatssecretaris van Onderwijs, is dat een verdubbeling vergeleken met drie jaar geleden.

De staatssecretaris claimt dat de stijging in ondernemersgeest te danken is aan het Actieprogramma Onderwijs en Ondernemen, dat in 2007 in gang werd gezet.

Heb je zelf een eigen bedrijf? Voor de rubriek ‘de geboren ondernemer’ voor de krant zoeken we ondernemers die graag over hun bedrijf willen vertellen. Aanmelden kan via werk@nrc.nl

Te koop: directietafel van DSB. Misschien wel van Dirk zelf? Foto Troostwijkauctions

De bureaustoelen en tafels waaraan Dirk Scheringa en Gerrit Zalm hebben vergaderd, de originele klapstoeltjes uit het oude AZ-stadion en de schaatspakken van onder meer Marianne Timmer zijn vrij populair; de motivatieprenten met toepasselijke teksten als ‘Doorzettingsvermorgen. Door tegenwind bereik je grote hoogte’ en ‘Veranderingen. We kunnen de windrichting niet bepalen maar we kunnen de zeilen wel bijzetten’ lopen nog niet zo.

De hele inboedel van de failliete bank DSB staat sinds afgelopen vrijdag op de website van veilinghuis Troostwijk. Op een van de houten kerkbankjes uit het Sint Agnesklooster zijn al 16 biedingen binnengekomen. Hoogste bod: 270 euro. Ook gewonere spullen als klokken, planten, brandblussers en koffieautomaten zijn te krijgen, net als een kinderspeeltafel met bijbehorende Lego (elf biedingen, hoogste bod: 140 euro).

In totaal gaat het om een kleine zeshonderd voorwerpen. De geschatte opbrengst ligt rond de 100.000 euro.

De interesse is groot, zegt een woordvoerder van het veilinghuis.

Lees verder

Laten we het eens hebben over zekerheid.

Het is geen sexy onderwerp, maar we geven er kapitalen aan uit. Al dan niet verplicht verzekeren we ons tegen inkomensverlies door werkloosheid, ziekte, pensionering, arbeidsongeschiktheid en overlijden. We dekken ons in tegen medische kosten, schade aan ons huis, auto, inboedel of de spullen van de buurman. We assureren zelfs onze fiets, bruiloft, bril, schulden, vakantie-annulering, wasmachine, televisie, uitvaart, beleggingen, woonlasten en de medische kosten van de hond.

Deze verzekerwoede kan leiden tot de zekerheidsparadox: u verzekert zich maximaal om financiële risico’s te dempen, maar de totale premienota loopt (ongemerkt) zo op dat uw financiële zekerheid juist verzwakt

Soms kunt u dat niet eenvoudig veranderen. Zo betalen werknemers verplicht voor pensioen, (andermans) vut en sociale verzekeringen. U moet zzp’er worden om daar vanaf te kunnen zijn. Andere polissen zijn onmisbaar: de ziektekostenverzekering, opstalpolis, aansprakelijkheidsverzekering voor particulieren en de WA-autoverzekering.

Maar verder is er een boel flauwekul te koop.

Lees verder

Ok, het heeft even geduurd, maar het lijkt erop dat we na negen jaar eindelijk langzaam aan de euro beginnen te wennen. Vier op de vijf huishoudens is gewend aan de euro, blijkt vandaag uit de Gfk Euromonitor 2010.

En daarmee hebben Nederlanders zichzelf schromelijk overschat, zo blijkt. Begin 2002 dacht slechts 2 procent van de Nederlanders er ongeveer een jaar over te doen om aan de euro te wennen, terwijl niemand dacht er meer tijd voor nodig te hebben. Vooral gepensioneerden met een beperkt inkomen en relatief veel mensen in Drenthe en Limburg hebben nog moeite met de euro.

Gewend zijn aan de euro betekent overigens niet dat mensen niet meer naar guldens omrekenen. Dat doet nog altijd 70 procent van de Nederlanders. En bij grote aankopen rekent zelfs nog 95 procent (!) van de mensen nog wel eens terug naar guldens.

Deze week werd bekend dat de helft van alle Duitsers inmiddels de oude D-mark weer terug wil. Bij ons wil 40 procent van de Nederlanders weer graag in kwartjes en dubbeltjes betalen.

De Romeinse keizer Nero liet tijdens een feestmaal vier leeuwen op zijn gasten los. Hij vermaakte zich kostelijk toen hij zag hoe iedereen schreeuwde, vluchtte of zich radeloos verborg. Toen alle genodigden achter zuilen en onder tafels lagen, bekende Nero triomfantelijk dat de dieren tanden noch klauwen bezaten. Voorzichtig kroop de meute tevoorschijn, geschokt en beschaamd zich zo op stang te hebben laten jagen.

Dat was tweeduizend jaar geleden. Maar het gebeurt ook nog vandaag. Neem deze kredietcrisis. Elk berichtje over de euro, pensioen, banken, inflatie, rentestand of staatsschuld jaagt hordes mensen gillend de gordijnen in. Beleggingsgoeroes en -experts vermaken zich daar kostelijk mee. Eindeloos herhalen ze tips en waarschuwingen die hun handel bevorderen, terwijl angstige spaarders en beleggers denken dat het welgemeende adviezen zijn.

Dat gebeurt veel bij het modieuze beleggen in goud(staven). Als echte Nero’s verspreiden diverse zelfbenoemde deskundigen bangmakende nieuwsbrieven die oproepen geld in goud te steken. Daar zou het veilig zijn voor de aanstaande hyperinflatie, de volgende kredietcrisis en de ineenstorting van ons economisch systeem.

Ik krijg er paniekerige mails over, zoals: „Ik ben 62 jaar en leef van een zeer bescheiden pensioeninkomen en wat spaargeld. Ik kan me niet veroorloven dat de koopkracht van mijn geld drastisch daalt. Zal ik goud kopen? En bij wie?”

Lees verder