Na twee nieuwsloze vakantieweken beluisterde ik afgelopen weekend een financiële nieuwszender op de radio. Vier genodigden gaven hun mening over “de crisis” doorspekt met jargon als “marktkansen” en “key performance indicators”.

Men keek eerst terug op 2008. Daarna blikte men vooruit op dit jaar. Was ik toen weer helemaal bijgepraat? Nee, wel geërgerd. Meningen en adviezen over de economische toestand zijn doorgaans warrig, ongefundeerd en opportunistisch. Een vakbondsvertegenwoordiger vreest altijd het ergste voor de koopkracht en de werkgelegenheid. Elke makelaar roept altijd dat de huizenprijzen niet gaan dalen mits we de overdrachtbelasting laten zakken. Een verkoper van beleggingsfondsen ziet altijd de aandelenmarkten spoedig weer aantrekken. Een bouwondernemer schreeuwt altijd om overheidsteun. En voor een politicus is alles een argument, zo lang het in zijn of haar straatje past.

Lees verder