
De meeste mensen zijn zich niet bewust van de kracht en de mogelijkheden van het netwerk om hen heen. Als je in een willekeurige zaal met mensen vraagt wat voor vraagstukken er spelen hun hun leven, van praktische tot persoonlijke, dan krijg je uiteenlopende antwoorden.
Veel mensen worstelen met zaken, en zien vaak niet een snelle oplossing van hun probleem. Als je in een zaal van honderd mensen die vragen op papier kort en bondig zou kunnen opschrijven, en je zou die vragen vervolgens voorleggen aan diezelfde zaal, dan zou in 80% van de gevallen het antwoord op de vraag gegeven kunnen worden door het gezamenlijke netwerk van de mensen in de zaal. Maar op die manier zijn we niet gewend te communiceren, laat staan dat we gewend zijn om hulp te vragen aan een ander.
Hulp is leuk
Dat is zonde! Mensen vinden het ontzettend leuk om te helpen. Zeker als het niet veel moeite kost, en het met iets is dat ze goed kunnen en leuk vinden. Met elke vraag die je niet stelt ontneem je iemand de kans op een goed gevoel, en een snellere oplossing voor je vraagstuk.
Sociaal kapitaal is de optelsom van je netwerk, je reputatie, je zichtbaarheid, en je vaardigheden om mensen te binden en te boeien.
LinkedIn en Twitter zijn manieren om je sociale kapitaal te laten groeien. Je vindt er vragen, en kunt er antwoorden geven en op die manier aan anderen laten zien waar jij verstand van hebt. Het leuke van sociaal kapitaal (motor in de netwerkeconomie) is dat je het kunt uitgeven zonder er minder van te krijgen.
Sociaal kapitaal, niet op de bank
Met geld (monetair kapitaal) werkt het precies omgekeerd. Als je dat weggeeft ben je het kwijt, zoals we allemaal weten. Als je geld wilt laten groeien, dan zou je het op een bank kunnen zetten, en dan krijg je een klein beetje rente. En als je het geld opneemt en uitgeeft, dan is het meestal gewoon weg. Als je sociaal kapitaal wilt laten groeien, dan zet je het juist NIET op bank. Sociaal kapitaal groeit naarmate je het uitgeeft. Hoe meer mensen je helpt en van dienst bent, hoe beter je reputatie, je netwerk en de toegang die je krijgt tot hulpbronnen die je normaal gesproken zou moeten afrekenen in schaars monetair kapitaal (geld).
Wat zou er gebeuren als bedrijven en overheden zouden gaan snappen dat je met sociaal kapitaal veel zaken die niet goed werken nu sneller en makkelijker zou kunnen regelen? Als bijvoorbeeld het ministerie van Economische zaken het netwerk en de kennis van de kennissen van de ambtenaren aldaar zou kunnen mobiliseren tegen lage kosten dankzij het web? Wat zou er gebeuren met de slagkracht van Philips als ze naast monetair kapitaal ook het collectieve netwerk van alle medewerkers zou inzetten voor nieuwe ideeën en ontwikkeling?
Ik wed dat het beter met de bedrijven en de overheden zou gaan. En dan kunnen we gelijk een paar honderd miljoen schaars geld besparen op adviesbureaus die rapporten schrijven waar niets mee gebeurt.
Eén kleine aanvulling (op een verder natuurlijk prachtig artikel):
Het grote verschil met geld en sociaal kapitaal is dat je geen eigenaar bent van sociaal kapitaal. In de metafoor is “je sociaal kapitaal uitgeven” een werkbaar concept maar dit kan alleen bij de gratie van “goed rentmeesterschap” en dat houdt in dat je je dienstbaar opstelt ten opzichte van de mensen in je netwerk. Wanneer je het vertrouwen beschaamt trekken de meeste mensen hun kapitaal (en dat zijn ze natuurlijk zelf) terug uit je beschikbare sociaal kapitaal.
Annedien Hoen op 30 March 2009 om 08:00