Leuk stuk, had je NRC.Next column nog niet ontdekt, maar zag gelukkig je tweet vanmorgen.

In de NRC van afgelopen zaterdag stond een stuk van Paul Schnabel over een proefschrift van Rifka Weehuizen – Mental capital. The economic significance of mental health – Universitaire Pers Maastricht, 279 blz. Universiteit Maastricht, 27 juni 2008. Promotor prof.
dr. L. Soete.

Als ik het stuk van Paul Schnabel lees lijkt het proefschrift op ‘t eerste gezicht goed aan te sluiten bij je verhaal, al gaat het wat meer uit van de negatieve effecten als mentaal kapitaal wordt aangetast door bv overspannenheid,
depressie, burn out, ziekteverzuim, arbeidsongeschiktheid, pesten en conflicten.

@Steven voor onderzoek naar de effecten van concurrentie op de verdeling van opbrengsten heeft de psycholoog Daniel Khaneman een aantal jaar gelden de Nobelprijs voor de economie gekregen (http://almaz.com/nobel/economics/2002a.html).

De vraag is natuurlijk: waarom doen we dit niet altijd al, en hoe krijgen we het alsnog aan de praat.

Ik vind op dat vlak antwoorden in het werk van Douglas Rushkoff en Adam Curtis; vooral in de BBC documentaires van die laatste (zoals http://tinyurl.com/thetrap-gv) is duidelijk zichtbaar dat er door velen gedacht is/wordt dat egoïsme simpelweg een functioneler uitgangspunt is voor het vormgeven van een samenleving. Raar & waar.

Hoe krijgen we het alsnog aan de praat, op grote schaal? Mijns inziens door met moderne middelen ons perspectief op geld & geldelijke transacties te veranderen: dat het betalen voor/verkopen van iets gaat voelen als iets dat je samen doet, ipv de tweestrijd van “ik wil als koper eigenlijk meer korting” versus “ik wil als verkoper eigenlijk meer winst”.

De beste manier om dit te doen lijkt me het opnieuw vormgeven van het aloude kassabonnetje, of de faktuur. Laten we daar iets van maken dat kan uitdrukken dat er in twee richtingen waarde ontstaat; dat er inhoudelijk iets te vieren valt samen, ipv puur individualistisch.

Dit kan uiteraard helemaal leuk worden zodra je er een real-time digitaal spel van maakt, gebruikmakend van je telefoon bijvoorbeeld.

En ja.. met Twitter en LinkedIn is het alleen nog maar makkelijker en nog leuker geworden.

ik ben het eens met je “analyse”.

Meer nog, wat jij beschrijft, doen wij af en toe in de praktijk (een vraag stellen aan de zaal).

We noemen het een netwerkveiling. Mensen schrijven hun vraag op en die wordt dan voorgelezen. Iedereen heeft net zoals in een echte veiling een nummer. Indien ze bij de vraag kunnen helpen of iemand kennen die bij de vraag kan helpen, dan tonen ze hun nummer.

Anders dan in een echte veiling en net zoals jij beschrijft bij het sociaal kapitaal, gaat het niet om het hoogste bod, maar om iedereen die kan verder helpen.
Meer nog, de vragen en wie er bij kan helpen worden achteraf doorgegeven aan de aanwezigen zodat mensen die interesse hebben in het antwoord op de vraag van een ander ook dit antwoord kunnen krijgen. En dan krijg je een dubbel effect.

Wat zo mooi is aan deze netwerkveilingen is dat je mensen die elkaar nog nooit gezien hebben elkaar direct verder helpen en dat mensen de kracht van een netwerk direct ervaren.

Ik kijk uit naar je volgende bijdrage !

Jan

Jan Vermeiren, oprichter van Networking Coach

Het grote verschil met geld en sociaal kapitaal is dat je geen eigenaar bent van sociaal kapitaal. In de metafoor is “je sociaal kapitaal uitgeven” een werkbaar concept maar dit kan alleen bij de gratie van “goed rentmeesterschap” en dat houdt in dat je je dienstbaar opstelt ten opzichte van de mensen in je netwerk. Wanneer je het vertrouwen beschaamt trekken de meeste mensen hun kapitaal (en dat zijn ze natuurlijk zelf) terug uit je beschikbare sociaal kapitaal.