Dirk Scheringa ging er altijd prat op geitenwollen sokken te dragen in de bruine schoenen onder zijn bankierspak. Dat imago van eenvoud, degelijkheid en simpelheid ging er bij half Nederland in als een DSB-lening in een kredietverslaafde. Tientallen jaren lang.
Zelfs dit voorjaar – al midden in de kredietcrisis – bracht de KRO een suikerzoete documentaire over de Wognumse bankdirecteur. De televisiecamera’s snorden kritiekloos terwijl Scheringa trots mocht verhalen van zijn hobbyboerderij met schapen, zijn loopbaan van twee jaar mulo tot bankdirecteur, zijn al dertig jaar trouwe kaartvrienden, het DSB-hoofdkantoor, tevreden werknemers, blije klanten, zijn eigen portret in het Dirk Scheringa Museum, en – keer op keer – zijn goudeerlijke Friese wortels.
Dirk Scheringa over zijn prachtbedrijf
Slûchslim
De echte Friezen noemen dit gedrag slûchslim: je presenteert jezelf als een Joris Goedbloed met hooguit lager onderwijs en het hart op de goede plaats. Ondertussen broedt je brein op voordeel, winst en kansen op andermans kosten. Want laten we, zoals Dirk zelf graag glimlachend pareert, „eens even kijken naar de feiten”.
In 1975 startte Scheringa Buro Frisia. Hij breidde uit tot DSB Beheer, een imperium met een bank, talloze tussenpersonen, vastgoed-, sport- en kunstbedrijven. Is dat bewonderenswaardig? Nee. Het is sluw en gewetenloos. Scheringa bouwde zijn succes op de te coulante toezichtwetgeving en de goedgelovigheid van de consument.
Al vanaf 2001 waarschuwden consumentenorganisaties tegen de koppelverkoop en valse informatie van Scheringa’s leenbedrijven. Via televisiereclames met BN’ers als Peter R. de Vries, Rick Engelkes, Edvard Niessing en Frits Bom lokte Scheringa berooide klanten om leningen te laten oversluiten tegen ‘spotgoedkope’ rentes. De klant moest op kantoor komen, waar hij overgehaald werd zijn huis te verpanden en kostbare polissen af te sluiten. Hij verliet het pand verward en reddeloos verloren. Wie eenmaal tekende zat muurvast, want zelfs (snel) aflossen kostte kapitalen.
Verdwazing
Dit kon allemaal in het financiële Wilde Westen van begin deze eeuw. De Autoriteit Financiële Markten had nog geen boetes in het wapenarsenaal, provisies waren geheim, en de consument naïef. De kredietcrisis heeft deze verdwazing razendsnel weggeblazen. Kon Scheringa zich afgelopen maart nog kritiekloos aanbieden als crisisminister die de Nederlandse economie in twaalf maanden zou vlottrekken, nu gelooft niemand meer in de ex-bankier op geitenwollen sokken. Zelfs de banken willen zich aan Scheringa’s zinkende piratenschip niet branden. Een breed scala gedupeerden zit, al dan niet verdiend, met de brokken.
1. DSB-klanten
140 miljoen euro, van 4.000 spaarders met meer dan 100.000 euro per persoon bij DSB, valt niet onder de Depositogarantieregeling. 4.500 ‘spaarders’ met een DSB Achtergesteld Deposito moeten voor 110 miljoen euro achteraan sluiten in de rij schuldeisers. Gedupeerden door hypotheken en verzekeringen zitten in onzekerheid over hun schadeclaims.
2. De bankensector
Spaargelden die onder het Depositogarantiestelsel vallen en die DSB niet kan terugbetalen, worden door de andere banken betaald.
3. Dirks hobby’s
Het is de vraag wat uit de DSB-boedel overschiet voor het Scheringa Museum voor Realisme, het DSB Stadion, voetbalclub AZ en de DSB-schaatsploeg.
4. Een stoet VVD’ers
De VVD-prominenten Gerrit Zalm, Robin Linschoten, Ed Nijpels en Frank de Grave verbonden zich aan DSB. Hun reputatie staat op het spel.
Volg Erica Verdegaal nu ook op Twitter
Een even onzinnige als domme analyse. Blijkbaar is de schrijver intellectueel lui. Provisies zijn niet geheim, misschien voor journalisten, andere mensen dienen hun rekenliniaal te gebruiken en kunnen derhalve zien dat er nog 5 banken zijn die dezelfde boeventrucs uithalen. Daarnaast waren de provisies vastgesteld op maximaal 25% totdat de VVD in Paars I via het oude stokpaardje in al hun wijsheid bepaalde dat marktwerking beter was. (Ook in de gezondheidszorg gaat dat goed). Boetes of niet, de AFM sliep. Wie beboet de bestuurders bij de AFM? Gelukkig komt alles op zijn pootjes terecht. Als Lone star inderdaad de touwtjes in handen krijgt, krijgen al die lui waarvan deze columnist denkt dat ze zielig zijn en toch echt geen overeenkomsten hoeven te lezen waar ze zelf een handtekening onderzetten, keurig de rekening gepresenteerd waarvoor ze getekend hebben. Amerikanen en met name Texanen maken korte metten met mensen die hun rekening niet betalen Lakeman verdient deze afstraffing. Lone Star zal onmiddellijk beginnen met procederen en het uit huis zetten van dit opportunistische volk.
Marcus Collins op 17 October 2009 om 11:15