In een kas werken, is dat dwangarbeid?

Foto AFP

Foto AFP

Is er sprake van dwangarbeid als je een werkloze bijstandsgerechtigde oproept om mee te doen aan een reïntegratietraject?

Ja, vond een Amsterdamse man die al jaren werkloos is en weigerde om te werken in de kassen. Nee, vond de gemeente Amsterdam die hem prompt kortte op zijn uitkering. De man ging in hoger beroep en vanochtend kwam de Centrale Raad van Beroep, de hoogste rechter op het gebied van sociale geschillen, met een uitspraak.

Die is klip en klaar.

Verplicht werken als onderdeel van een reïntegratietraject is namelijk géén dwangarbeid, omdat er geen fysieke of psychische dwang is uitgeoefend. De gemeente Amsterdam heeft dus terecht gekort op zijn uitkering. Bij de beoordeling speelde het feit ‘dat de betrokkene al erg lang bijstand ontvangt’ een belangrijke rol, zo stelde de rechter.

De uitspraak van vanochtend is opmerkelijk, omdat de Centrale Raad van Beroep in een soortgelijke zaak, die eind 2009 voor de rechter kwam, nog weigerde om een uitspraak te doen. Hierbij ging het om de Arnhemse ‘schoffelweigeraar’ Bennie Beck die niet wilde schoffelen in het kader van zijn reïntegratietraject en daarom op zijn uitkering werd gekort.

In een rechtzaak werd die korting ongedaan gemaakt, maar Beck ging in hoger beroep omdat hij een principiële uitspraak van de Centrale Raad van Beroep wilde. Verplicht schoffelen is dwangarbeid en daarom verboden, meende hij.

De raad weigerde daarover te oordelen, omdat Beck „onvoldoende belang” zou hebben bij een dergelijke uitspraak. De korting was ongedaan gemaakt vanwege een fout van de gemeente – die niets te maken had met de vraag of er sprake was van dwangarbeid.

Wat vinden jullie? Hebben bijstandsgerechtigden een punt door tegen deze vormen van arbeid te protesteren?

28 reactiesrss-icon

jos

Wie niet deel wil uitmaken van een gemeenschap hoeft niet door diezelfde gemeenschap te worden onderhouden. Uitvreters zijn er al meer dan genoeg. Wie terecht niet aan het werk is vanwege ziekte of handicap, heeft recht op bescherming, uiteraard. Op beide vlakken acht ik de Nederlandse Staat incapabel en asociaal.

jos op Antwoord

anna de boer

Als het reintegratieproject bestaat uit voornamelijk ongeschoold en ongepast werk kan je niet spreken van een reintegratietraject en is er dus sprake van financiële en psychische dwang. Als er dan ook nog eens geen mogelijkheden zijn om je vrij te bewegen maar je door beveiligers en hekken wordt tegengehouden is er ook nog sprake van fysieke dwang en dus wel dwangarbeid. Of dat hier het geval was weet ik natuurlijk niet.

anna de boer op Antwoord

Marly

Waar komen die hekken en beveiligers nu ineens vandaan? Zelfs voor taakstraffen bestaat in Nederland het chain-gang beleid niet eens! Deze mensen worden keer op keer uitgenodigd om een paar uur werk te doen in ruil voor de jarenlange uitkering die ze van de gemeente ontvangen. Dat is alles. Heeft niets met dwang te maken, maar met werken voor je geld. Dat moeten mensen die geen uitkering ontvangen ook.

Marly op Antwoord

anna de boer

Praat maar eens met ‘ervaringsdeskundigen’. Dan blijken er beveiligers en hekken en allerlei beperkingen (telefoon verboden ook voor alleenstaande moeders) te kunnen zijn.

anna de boer op Antwoord

A.T.Loonstra

Als er verder geen werk is zul je ook de meest smerige baantjes aan moeten nemen vind ik. Dwangarbeid is het niet. Als bepaalde werktypen te zwaar voor je zijn kan dat via medische verklaringen vast aangetoond worden. Dan zal er natuurlijk naar een passende oplossing gezocht moeten/kunnen worden.

A.T.Loonstra op Antwoord

anna de boer

Het gaat meestal niet om niet willen werken.
En als je smerig werk moet doen omdat dat gewoon gedaan moet worden dan moet je er ook ‘gewoon’ een arbeidsovereenkomst voor krijgen met alle rechten en plichten die erbij horen en marktconform maar minimaal het minimumloon uitbetaald krijgen. Maar dat is niet wat er gebeurd. Omdat dat niet gebeurt is er sprake van dwang en (a)sociale ongelijkheid.

anna de boer op Antwoord

Joe van Oosten

Dat het begrip dwangarbeid verschijnt in verband met de reïntegratiebusiness is niet zo vreemd. Waar ooit mislukte boerenzonen uit Zeeland dan maar naar de koloniën werden gestuurd om een plantage te bestieren, zo zijn het tegenwoordig vergelijkbare losers met dezelfde mentaliteit die je als de harde jongens uit de zachte sector tegenkomt.
Onderbelicht blijft wat er zich in dit wereldje voor wantoestanden voordoen, omdat werklozen niet georganiseerd zijn, en waar dit wel gebeurde (Bond voor Werkzoekenden IkWilWerken http://www.ikwilwerken.nl ) zo’n organisatie geweerd wordt aan de onderhandelingstafel door politiek Den Haag. Alsof de FNV (wel aan tafel) voor deze mensen ooit een deuk in een pakje boter heeft kunnen slaan. Het is hetzelfde Den Haag dat zich al jaren tevredenstelt met de situatie dat niet goed bewezen is of en hoe de twee milJARD euro die er jaarlijks in reintegratie gepompt wordt, wel rendeert…
De mentaliteit van enorme hoeveelheden mensen die gefrustreerd zijn in hun baan, maar er om financiële redenen in blijven hangen, doen de rest: het is fijn om te kunnen urineren op hen die dat “leed” niet kennen, en hé: ze liggen toch zeker allemaal tot 12 uur in hun nest?
Combineer dat met een demagogische pers/tijdgeest en
je snapt waar reïntegratiebedrijven en sociale diensten allemaal mee weg kunnen komen.
Ik heb ook zakjes geplakt in een fabrieksloods, waar o.a. nota bene bijstandsmoeders heen gestuurd werden om ritme en structuur aan te leren. Maak mij niet wijs dat wanneer je een huishouden, een klein kind en geen partner hebt, je je ook maar één structuurloze dag kan veroorloven!

Joe van Oosten op Antwoord

Anke

Oei, gewetensvraagje. Ik zocht vorig jaar ook een baan, maar dat bleek vrij lastig. Dus ik hoopte terwijl ik aan het solliciteren was, een bijstandsuitkering te kunnen aanvragen en kreeg hetzelfde als deze meneer te horen. Je moet verplicht een reïntegratietraject in en 32 uur laaggeschoolde arbeid accepteren (dus ook schoffelen). Hierdoor pakte ik snel mijn biezen en verliet het Werkbedrijf, op zoek naar een uitzendbaantje. Ik vind het goed dat het niet zomaar meer mogelijk is om een bijstandsuitkering te trekken en op je dooie gemakje een baan te zoeken, terwijl je je laat financieren door de belastingbetaler. Aan de andere kant is het – zeker als hoogopgeleide ambitieuze starter – moeilijk te verkroppen dat je nergens aan de bak kunt (zelfs niet via het uitzendbureau!) en ook geen aanspraak kunt maken op een WW-uitkering omdat je geen werk had. Dus maar schoffelen? Hierdoor wordt de verantwoordelijkheid bij de persoon zelf neergelegd en is de motivatie om snel iets anders te vinden een stuk groter. Maar overheid en bedrijven: zorg dan ook voor een goed traject voor hoogopgeleiden in de tussentijd…

Anke op Antwoord

Antje

Mijn ervaring is dat de soep niet zo heet gegeten wordt dan hij wordt opgediend. De kans dat je als hoogopgeleide moet gaan schoffelen is niet zo groot. Wezenlijk heeft niemand daar wat aan. Er zijn meer dan genoeg laagopgeleide schoffelaars.
Meestal wordt er wel gezocht naar tijdelijke passende arbeid of een stageplaats. Soms is er namelijk op onverwachte plaatsen werk voor jou met jouw niveau.
Je kunt van reintegreren veel leren, veel verschillende ervaringen opdoen. Laat het maar gebeuren en trek op tijd aan de bel als het niet lukt.

Antje op Antwoord

Tiburon

Het lijkt me dat deze man een beroepswerkeloze is; bijna 20 jaar bijstand, van de gekke dat het zolang blijkens kan duren. Deze man weet helemaal niet wat werken is, dus als straf zou het niet eens zo’n gek idee zijn deze man te dwingen z’n eeltloze handen uit de mouwen te laten steken. Wat een slappe hap zeg! en pas met pensioen als hij 40 jaar gewerkt heeft, in zijn geval dus op z’n vroegst als hij in de 80 is…

Tiburon op Antwoord

lodi

Tsja financiele druk is ook een vorm van dwang, dus als je het letterlijk neemt is het idd dwangarbeid.
en het is natuurlijk zo dat op deze manier degene die het werk normaliter zou hebben gedaan geen baan meer heeft.
Ik zou me kunnen voorstellen dat het hele systeem van sociale uitkeringen vervangen wordt door een recht op werk, maar dan voor iedereen, met standaard kinderopvang. Nadeel daarvan is dat de kans groot is dat je dan DDR taferelen als slapende mensen in de bezemkast op grote schaal gaat tegenkomen.
Andere mogelijkheid zou zijn om het “beruchte” basisinkomen voor iedereen vanuit de belastingen in te voeren, als vervanging van WAO, AOW en alle andere vormen van uitkering. Dit zou mischien ook mensen stimuleren om in elk geval in deeltijd te gaan werken.
Profiteurs zullen er altijd zijn. Maar ik denk dat hoe er wordt omgegaan met moeilijke mensen een goede graadmeter is van het beschavingsniveau van een samenleving

lodi op Antwoord

Gerrie V

Begin zelf een re-intergratiebedrijf. Dan krijg je werlozen toe geschoven die je moet bemiddelen. In de regel krijg je 75% voouit betaald afhangkelijk van je rapport krijg je de overige 25% ook betaald. Je moet gewoon melden dat het traject is afgerond, ook al is de werkloze geen stap verder gekomen en zit die na 1 gesprek al weer thuis in de uitkering. Ik ben ervaringsdeskundige werkloze. Zakkenvullers zijn die dure bureau’s waar sociale diensten de mensen aan verkopen.

Gerrie V op Antwoord

anna de boer

Wie hebben die contracten voor het regelen van reintegratie binnengehaald? mensen die een periode niet in hun eigen levensonderhoud konden voorzien, vriendjes van de ambtenaren, grotere bedrijven die kunnen lobbyen …..? Ik denk….

anna de boer op Antwoord

lodi

Overigens wil ik aan bovenstaand nog een paar dingetjes toevoegen.
Om te beginnen zou het natuurlijk zo moeten zijn dat ook politieke en bestuurlijke ambtsdragers onder hetzelfde regime zouden moeten vallen als iedereen.

Hier nog een kleine anecdote : Ik ken iemand die wiskunde heeft gestudeerd aan de TU Delft. Deze persoon werkte naar tevredenheid van zowel hemzelf, als zijn werkgever ( Randstad uitzendbureau ) en ook naar tevredenheid van de opdrachtgever meer dan een jaar bij de gemeentereiniging in een veegploeg.
Totdat zijn (uitzend)contract werd beeindigd, met als motivatie “te hoog opgeleid”
Deze persoon is ook in het bezit van een onderwijsbevoegdheid, en werd dan ook voor een klas gezet. Een dag later zat hij al overspannen thuis.
Resultaat : motivatie weg, negatieve gezondheidseffecten, en een flinke rekening voor de gemeenschap.

lodi op Antwoord

Saskia

Zo gaat dat in Nederland. Je bent óf te hoog opgeleid, of te jong of te oud. Dat jij graag een bepaalde baan wilt hebben ook al ben je officieel te hoog opgeleid zou moeten kunnen maar wordt vrijwel nooit geaccepteerd.

Saskia op Antwoord

Dave B.

Het is zelfs zo als je hoog opgeleid bent vaak door CAO bepalingen niet een baan net onder je niveau kan krijgen. Ook omscholingen zijn bij hoog opgeleiden meestal niet mogelijk. Het enige wat dan overblijft is putje scheppen. Werken voor een uitkering is natuurtlijk flauwekul, laat ze als er al werk is de mensen gewoon betalen naar hun opleiding en ervaring.

Dave B. op Antwoord

Saskia

Los van het feit of je vindt dat zo iemand aan een reïntergratietraject zou moeten meedoen kun je je afvragen of korten op de uitkering geen vorm van psychische dwang is.

Ik denk van wel. Als je niet genoeg overhoudt om van te leven kun je stellen dat weigeren niet aan de orde kan zijn. In dat geval is er zeker sprake van psychische dwang.

Maar dan nog, als je pertinent weigert om elke vorm van terugkeren naar een werksituatie weigert, dan heb je mijns inziens wat uit te leggen.

Los van bovenstaande vind ik dat moeders met, kleine, kinderen niet gedwongen aan het werk moeten. Een kind heeft op jonge leeftijd (zeker tot aan de middelbare school) zijn moeder erg hard nodig.

We investeren in van alles om probleem jongeren weer op de rit te krijgen, laten we gaan investeren in de jongeren voordat ze probleemjongeren worden en gun ze hun moeder.
Ik ben zelf altijd werkende moeder geweest, met 1 kind, en ik kan je vertellen dat het voor een kind lastig is.

Ik heb, puur omdat ik een goede opleiding heb en daardoor een goede baan kon kiezen, zoveel mogelijk korte dagen gewerkt en de woensdagmiddag altijd vrij kunnen nemen. Heb je meer kinderen en ben je niet in de luxe positie om te kiezen wanneer je werkt, dan is het bijna niet vol te houden voor de moeder en daar hebben de kinderen veel last van.

Ik denk dat Nederland, zeker als het gaat om het uitkeringsbeleid, een hele scheve schaats rijdt.

Saskia op Antwoord

mtjoeng

in een vrije kapitalistische markt economie met volledig elastische vraag en aanbod

ja, dan is het dwangarbeid

dat het hier om een – onderdeel – van een zgn. herintegratie project gaat, daardoor betreft het aldus om wezenlijk iets anders, en iets bestuursrechterlijk

en verzuipt de Blogger prompt in populistisch geneuzel

Patricia, als je geen weet hebt van rechtspraak, beperk je geblog dan tot de kleur van het aanrecht

en nrcnext, de eindredactie, deze foeileljkheid is volledig jullie aan te merken, doop je om tot FoxNext, die andere non-journalisten

mtjoeng op Antwoord

Willemijn

In mijn optiek geen dwangarbeid. Er is altijd keuze, al bevallen de opties je niet. Je hoeft niet de kas in. Je kunt ook accepteren dat je gekort wordt op je uitkering.
Daarnaast kun je altijd als vrijwilliger ergens aan de gang (lokaal verzorgings- of verpleeghuis, sportvereniging o.i.d.). Ook dit levert werkervaring op en wie weet waar je dan binnenkomt. Volgens mij wordt je dan ook niet of minder gekort op je uitkering.
Feit blijft dat je van op de bank zitten niet snel aan een nieuwe baan komt en hoe langer het duurt, hoe kleiner de kans.

Willemijn op Antwoord

Nettie

Ter overdenking en hopelijk ter lering een citaat uit: Alain Corbin, Pestdamp en bloesemgeur; een geschiedenis van de reuk, Nijmegen, SUN, 1986, p. 154, 155.
Het bewuste citaat gaat over hoe in Frankrijk aan het begin van de 19e eeuw werd nagedacht over de mogelijkheid om het menselijk afval uit de openbare ruimte te verwijderen en te gelde te maken: vuilnis en menselijke uitwerpselen waren waardevolle meststoffen. Zodoende zou een aantal vliegen in één klap worden geslagen: de openbare ruimte van de Franse steden zouden worden ontdaan van stank en de verkregen meststoffen leverden aardig wat op. Als dat vuil zou worden opgehaald door onnutte elementen als armen en bejaarden, was de derde vlieg geslagen. We schrijven de eerste helft van de 19e eeuw:

“(…) Ze berekenen de rentabiliteit van het uitschot van de maatschappij in verhouding tot de waardestijging van het vuilnis: (…) de vage plannen (…) worden nu het voorwerp van minutieuze berekeningen. Men denkt hierbij overigens nauwelijks nog aan gevangenen en zelfs niet aan bedelaars, maar aan armen en vooral bejaarden. Door het inzamelen van het straat- en huisvuil zouden zij een tegenprestatie leveren voor een deel van de kosten die te hunnen bate werden gedaan. Op die manier zou het vuilnis worden opgenomen in de liefdadigheidsverhoudingen en zo de zich opofferende rijken enigszins ontlasten.(…); (…) het grote voorbeeld (…) worden nu de Belgische steden.
In Brugge wordt het vuilnis verwijderd door mannen uit het volk en bejaarden. (…) Dank zij een dergelijk beleid zijn ook Gent en Luik zeer schone steden geworden.
[Een zekere ] Chevalier houdt een vurig pleidooi om in de hoofdstad openbare toiletten te bouwen, (…) die door armen moeten worden onderhouden. De armenzorg moet volgens hem mensen aanwijzen om de straten te onderhouden en het vuil op te halen. De burgemeester van Stains heeft de proef op de som genomen en liet de openbare ruimten schoonmaken door bij de armenzorg ingeschreven personen.(…)”

Tegenwoordig worden de perken, de parken en de straatgoten van veel steden en dorpen ook schoongehouden door mensen met een taakstraf. Ik ken mensen die vertellen zulk werk dan ook nooit te willen verrichten: men zou hen allicht kunnen zien als iemand die iets op zijn kerfstok heeft. In Boekarest is onlangs een stadion van sneeuw ontdaan door gevangenen. Ik zie een parallel. Zwaar en/of onaangenaam werk laten we (ook) verrichten door gevangenen en/of als taakstraf.
Twee eeuwen geleden was de volgende stap de inzet van armen en bejaarden. Van hen die – in hedendaags jargon- ‘aan de kant staan’. Van hen die in de ogen van koel rekenende burgers en beleidsmakers zonder enig economisch en maatschappelijk nut zijn.

Lees in het citaat voor ‘armenzorg’ : de afdeling Sociale Zaken van de gemeente of lees UWV en u begrijpt waar ik heen wil.
Historische parallellen trekken is eigenlijk ongewenst en kan leiden tot anachronistische visies, ik weet het, maar ik maak me af en toe toch echt zorgen over wat de koel redenerende burgers en beleidsmakers misschien met die andere steeds groeiende groep inactieven willen. De bejaarden.
Natuurlijk, wie niet werkt, zal niet eten en dat soort zaken. Maar laten we er in hemelsnaam voor waken hele cohorten ‘maatschappelijk inactieven’ de kassen en straatgoten in te jagen. Het is hoe dan ook dwang en het is stigmatiserend.

Eerste helft van de 19e eeuw.
Hoezo vooruitgang?

Nettie op Antwoord

René

Misschien een rare gedachte hoor. Maar is het niet zo,dat deze mensen eigenlijk een baan bezetten, waar een normaal en redelijk slaris tegenover dient te staan? Nu besparen gemeenten vaak veel geld, door bijstandgerechtigden hiervoor in te schakelen terwijl hiervoor in het verleden mensen in loondienst waren. Die zijn ontslagen door dezelfde gemeenten, immers de plantsoenendienst bijvoorbeeld is ingekrompen en daarvoor zijn dus bijstandgerechtigden ingeschakeld voor een veel lager tarief. Dus het is gewoon een ordinaire kostenbesparing over de rug van werkenemers en niet om bijstandgerechtigden werkritme e.d. op te laten doen.

René op Antwoord

M

Natuurlijk is dit geen dwangarbeid.

Bijstand is een vangnet. Als je een geschikt steunpunt (werk) wordt geboden, moet je van dat vangnet af. Het is immers geen hangmat om lekker lui in te liggen.

M op Antwoord

R.vBeele

Nu even dit !!

Ik ben een ex-hovenier ergens uit nederland.

Wat een hoop mensen niet willen inzien is dat dit soort re-integratie projecten alleen maar zeer slecht zijn voor de NL economie.

Ik ben 3 jaar geleden ontheven uit mijn functie omdat mijn werkgever zijn bedrijf niet meer normaal werkend kon houden.Reden = Hevige oneerlijke concurrentie van zogenaamde re-intergratie bureau’s.
Vervolgens kwam ik in de WW terecht, voor de tijd waar ik recht op had, maar dat hield al snel op met als gevolg dat ik dus ook een WWB uitkering moest aanvragen.
Om een lang verhaal kort te maken moet ik dus nu mijn eigen werkzaamheden die ik eerst deed om mijn familie te onderhouden, doen voor de hoogte van een WWB uitkering.En wie gaat er nu met “mijn” geld naar huis?
Juist het re-integratie bureau!!!En waar naartoe wordt ik re-intergreerd?Mijn eigen oude functie?Die niet meer bestaat door het bureau?
Waar stopt het?
Zogenaamde re-intergratie bureau’s gaan steeds meer van dit soort werkzaamheden uitvoeren(zorg verlenen,post bezorgen,productiewerk),met als gevolg dat weer meer (vooral “laag” opgeleiden) mensen hun werk verliezen.Dit is een zeer slechte ontwikkeling in mijn ogen,een zeer negatieve spiraal.Of er nu sprake is van dwangarbeid of niet laat ik mezelf in het midden,wel wil ook reageren op het feit dat “Vrijwilligerswerk” wordt niet geaccepteerd door gemeentes als re-intergratie en moet je dus moet doen naast je re-intergratie project.Maar als ik niet aan het traject zou meewerken,komen mijn 2 kinderen zonder eten te zitten,is dit geen psychische dwang?De rechter heeft duidelijk zelf geen kinderen.

R.vBeele op Antwoord

Lisa

Lees ook wat René 9 februari schreef. Ik denk dat je gelijk hebt. Van gewoon werk waar een normaal salaris tegenover hoort te staan, wordt een vreemd soort flexwerk gemaakt. Alles uit kostenbesparingen.

Lisa op Antwoord

Arno van Deuzen, advocaat Abvakabo FNV

Work First traject is verplichte arbeid, maar niet altijd verboden

Abvakabo FNV stond in 2008 ook een lid bij in het kader van Work First in Arnhem, die weigerde te schoffelen voor zijn uitkering. In de Arnhemse zaak werd geen inhoudelijke uitspraak gedaan wegens gebrek aan procesbelang, in Amsterdam deed de CRvB dat nu wel: Work First is verplichte arbeid.

Allereerst merkt de CRvB op dat er geen sprake is van dwangarbeid, omdat er geen psychische of fysieke druk wordt uitgeoefend. Wel wordt Work First aangeduid als verplichte arbeid, dat ook onder de bescherming van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens valt (artikel 4 EVRM -Verbod van slavernij en dwangarbeid in). De opgedragen arbeid mag echter niet excessief of disproportioneel zijn en er moet enig zicht bestaan op terugkeer naar de arbeidsmarkt. Anders zou het om verboden verplichte arbeid gaan.

Vier elementen zijn hierbij relevant:

1. de aard, plaats, duur en werktijden van de aangeboden voorziening in relatie tot de (on)mogelijkheden, opleiding, ervaring en gezinssituatie van betrokkene, kortom maatwerk;

2. de duur van de werkloosheid;

3. kan de aangeboden voorziening bijdragen aan de arbeidsinschakeling?;

4. de zwaarte van de sanctie bij weigering.

De CRvB accepteert Work First dus wel bij reïntegratietrajecten, maar ziet het als verplichte arbeid in tegenstelling tot wat de VNG en Divosa, belanghebbenden van Work First, stellen. Nadat de Rechtbank Arnhem bij de schoffelweigeraar al bepaalde dat er sprake moest zijn van maatwerk is dat winst van deze procedure.

Gezien het feit dat betrokkene in Amsterdam reeds 18 jaar werkloos was, hij al meerdere trajecten geweigerd had en de aangeboden voorziening in eerste instantie slechts een testfase van 2 weken betrof, werd in dit geval geoordeeld dat hij verplicht was de aangeboden voorziening te accepteren en dat de opgelegde sanctie terecht was.

De betrokkene in Amsterdam overweegt nog beroep in te stellen bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Het is voor de uitkeringsgerechtigden te hopen dat dit gebeurt, want op de motivering van de CRvB valt nog wel een en ander af te dingen.

Arno van Deuzen, advocaat Abvakabo FNV op Antwoord

Arno van Deuzen, advocaat Abvakabo FNV

Voor de geïnteresseerde, zie ook “De Volkskrant” van 10/02/10 m.b.t. de Duitse situatie waarin (de hoogte van) de bijstanduitkering ongrondwettig verklaard wordt, omdat dit beneden het bestaansminimum ligt. De Hartz IV wetgeving wordt van tafel geveegd. Zou de (verlaagde) WWB-uitkering daarmee niet ism artikel 13 ESH komen? De CRvB zegt hier -helaas- niets over.

Arno van Deuzen, advocaat Abvakabo FNV op Antwoord

Louis van Overbeek

Sterker nog, mr. Van Deuzen: de CRvB motiveert zijn uitspraak dat er geen strijd met art. 4 EVRM is onder andere met een verwijzing naar het Europese Comité inzake Sociale Rechten van 2006, waarin dit Comité de Nederlandse regering in verband met de WWB in zijn conclusies juist waarschuwt dat ‘reducing or suspending social assistance is only compatible with the Charter (Europees Sociaal Handvest, ESH) if this does not deprive the individual concerned of means of subsistence (middelen van bestaan)’!

Zie mijn deze week (vrijdag; donderdag op de website) in het Katholiek Nieuwsblad te verschijnen artikel over de uitspraak van de CRvB.

Louis van Overbeek op Antwoord

Louis van Overbeek

correctie in bovenstaande reactie: 2e regel moet luiden: ‘met een verwijzing naar het jaarlijkse rapport van het Europees Comité, etc.

Louis van Overbeek op Antwoord

Laat zelf een reactie achter

Reacties die voor andere bezoekers informatief of vermakelijk zijn, maken het nextblog interessanter en levendiger. Schroom dus niet om jouw goed onderbouwde mening te delen of aanvullende informatie te geven. Als je reageert, vragen we je naam en e-mailadres op te geven. Je eerste reactie wordt vooraf gemodereerd op basis van de spelregels. Als die is goedgekeurd, kun je voortaan direct reageren. Je reactie kan in de krant gebruikt worden.

Ook een avatar bij je reactie? Upload je foto op gravatar.com

Trackbacks naar deze post