Het Internationaal Europees Recht is hier heel duidelijk in:

Verbod van slavernij en dwangarbeid Art. 4

- 1. Niemand mag in slavernij of dienstbaarheid worden gehouden.
- 2. Niemand mag gedwongen worden dwangarbeid of verplichte arbeid te verrichten.
- 3. Niet als ‘dwangarbeid of verplichte arbeid’ in de zin van dit artikel worden beschouwd:
a. elk werk dat gewoonlijk wordt vereist van iemand die is gedetineerd overeenkomstig de bepalingen van artikel 5 van dit Verdrag, of gedurende zijn voorwaardelijke invrijheidstelling;
b. elke dienst van militaire aard of, in het geval van gewetensbezwaarden in landen waarin hun gewetensbezwaren worden erkend, diensten die gevorderd worden in plaats van de verplichte militaire dienst;
c. elke dienst die wordt gevorderd in het geval van een noodtoestand of ramp die het leven of het welzijn van de gemeenschap bedreigt;
d. elk werk of elke dienst die deel uitmaakt van normale burgerplichten.

De rechter vindt dus als ik het goed heb begrepen, dat een korting op de uitkering, want dat is de consequentie van het niet meedoen aan het traject, niet moet gezien worden als psychische of fysieke dwang. Ofwel er is geen sprake van dwang als iemand, door de korting op zijn uitkering, niet meer in staat is aan zijn of haar primaire levensbehoeftes zoals eten, wonen, kleden etc kan voorzien. Ik ben benieuwd wat deze rechter dan wel onder dwang verstaat, misschien dreiging vuurpeloton, stokslagen, elecroshocks. Het zal voor mij een raadsel blijven!!

Er is ook sprake van rechtsongelijkheid. Een schoffelaar in dienst van de gemeente of bedrijf, krijgt een salaris, met alle voorwaardes die daaraan verbonden zijn, zoals pensioenopbouw, C.A.O., vakantiegeld etc.
Dit is veel hoger dan een bijstandsuitkering. De burger heeft plichten, maar ook recht, op een fatsoenlijke betaling voor verrichte arbeid.

Het is voor mij zo klaar als een klontje, dat deze rechter de internationale europeese wetgeving aan zijn laars heeft gelapt.

Terremoto

Zie mijn deze week (vrijdag; donderdag op de website) in het Katholiek Nieuwsblad te verschijnen artikel over de uitspraak van de CRvB.

Abvakabo FNV stond in 2008 ook een lid bij in het kader van Work First in Arnhem, die weigerde te schoffelen voor zijn uitkering. In de Arnhemse zaak werd geen inhoudelijke uitspraak gedaan wegens gebrek aan procesbelang, in Amsterdam deed de CRvB dat nu wel: Work First is verplichte arbeid.

Allereerst merkt de CRvB op dat er geen sprake is van dwangarbeid, omdat er geen psychische of fysieke druk wordt uitgeoefend. Wel wordt Work First aangeduid als verplichte arbeid, dat ook onder de bescherming van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens valt (artikel 4 EVRM -Verbod van slavernij en dwangarbeid in). De opgedragen arbeid mag echter niet excessief of disproportioneel zijn en er moet enig zicht bestaan op terugkeer naar de arbeidsmarkt. Anders zou het om verboden verplichte arbeid gaan.

Vier elementen zijn hierbij relevant:

1. de aard, plaats, duur en werktijden van de aangeboden voorziening in relatie tot de (on)mogelijkheden, opleiding, ervaring en gezinssituatie van betrokkene, kortom maatwerk;

2. de duur van de werkloosheid;

3. kan de aangeboden voorziening bijdragen aan de arbeidsinschakeling?;

4. de zwaarte van de sanctie bij weigering.

De CRvB accepteert Work First dus wel bij reïntegratietrajecten, maar ziet het als verplichte arbeid in tegenstelling tot wat de VNG en Divosa, belanghebbenden van Work First, stellen. Nadat de Rechtbank Arnhem bij de schoffelweigeraar al bepaalde dat er sprake moest zijn van maatwerk is dat winst van deze procedure.

Gezien het feit dat betrokkene in Amsterdam reeds 18 jaar werkloos was, hij al meerdere trajecten geweigerd had en de aangeboden voorziening in eerste instantie slechts een testfase van 2 weken betrof, werd in dit geval geoordeeld dat hij verplicht was de aangeboden voorziening te accepteren en dat de opgelegde sanctie terecht was.

De betrokkene in Amsterdam overweegt nog beroep in te stellen bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Het is voor de uitkeringsgerechtigden te hopen dat dit gebeurt, want op de motivering van de CRvB valt nog wel een en ander af te dingen.

Ik ben een ex-hovenier ergens uit nederland.

Wat een hoop mensen niet willen inzien is dat dit soort re-integratie projecten alleen maar zeer slecht zijn voor de NL economie.

Ik ben 3 jaar geleden ontheven uit mijn functie omdat mijn werkgever zijn bedrijf niet meer normaal werkend kon houden.Reden = Hevige oneerlijke concurrentie van zogenaamde re-intergratie bureau’s.
Vervolgens kwam ik in de WW terecht, voor de tijd waar ik recht op had, maar dat hield al snel op met als gevolg dat ik dus ook een WWB uitkering moest aanvragen.
Om een lang verhaal kort te maken moet ik dus nu mijn eigen werkzaamheden die ik eerst deed om mijn familie te onderhouden, doen voor de hoogte van een WWB uitkering.En wie gaat er nu met “mijn” geld naar huis?
Juist het re-integratie bureau!!!En waar naartoe wordt ik re-intergreerd?Mijn eigen oude functie?Die niet meer bestaat door het bureau?
Waar stopt het?
Zogenaamde re-intergratie bureau’s gaan steeds meer van dit soort werkzaamheden uitvoeren(zorg verlenen,post bezorgen,productiewerk),met als gevolg dat weer meer (vooral “laag” opgeleiden) mensen hun werk verliezen.Dit is een zeer slechte ontwikkeling in mijn ogen,een zeer negatieve spiraal.Of er nu sprake is van dwangarbeid of niet laat ik mezelf in het midden,wel wil ook reageren op het feit dat “Vrijwilligerswerk” wordt niet geaccepteerd door gemeentes als re-intergratie en moet je dus moet doen naast je re-intergratie project.Maar als ik niet aan het traject zou meewerken,komen mijn 2 kinderen zonder eten te zitten,is dit geen psychische dwang?De rechter heeft duidelijk zelf geen kinderen.