datum datum

Een middagje discussiëren met topvrouwen

Patricia Veldhuis

Patricia Veldhuis | 6 maart 2010 om 12:42

tags:
, ,
Foto LEAP

Foto LEAP

Deze week vond in Amsterdam het LEAP Leadership Event plaats.  LEAP!, een ‘business  community voor vrouwelijke leiders in Nederland’, liet voor de gelegenheid onderzoeken hoeveel vrouwen er op dit moment in de raden van bestuur  van de tien  grootste Nederlandse bedrijven zitten. Het antwoord is ontluisterend: 4. Tegen 73 mannen.

En dat uitgerekend op dezelfde dag waarop de Tilburgse  hoogleraar Jan van Ours aantoont dat de gemiddelde Nederlandse vrouw uiterst tevreden is met een baantje van maximaal  27 uur.

Waar ging de discussie zoal over, die middag? En helpen deze onderzoeken en discussiemiddagen nu eigenlijk wel?

„Deze middag gaat over het nieuwe leiderschap”, aldus Harry Hendriks bestuursvoorzitter van Philips  Nederland voor een zaal vol vrouwen. „Over hoe we bedrijven  beter kunnen maken door meer vrouwen te benoemen op topfuncties. Vrouwen zijn niet het probleem.”Hij krijgt een daverend applaus van de zaal vol vrouwen uit de hogere lagen van het bedrijfsleven.

Erica van Ooyen, bankier en oprichter van LEAP!, was „geschokt” toen ze na vijftien jaar werken in het buitenland terugkeerde naar Nederland. „Ineens moest ik verantwoording afleggen voor het feit dat ik moeder was en werkte. Kreeg ik vragen  of mijn man soms niet genoeg verdiende.”

Met LEAP! wil ze de  dialoog tussen vrouwen, bedrijven en overheid op gang brengen. Het onderzoek is een manier om „inzichtelijk te maken  hoe het er voor staat”.

Helpt dat dan? Alles helpt, zegt een van  de onderzoekers, Mijntje Lückerath-Rovers, optimistisch. „Door het probleem te blijven benoemen, voelen bedrijven steeds meer druk  om vrouwen te kiezen voor topfuncties.”

En dat de Nederlandse  vrouw alleen maar parttime wil werken? De onderzoeker lacht  en wijst naar de vrouwen op de LEAP!-bijeenkomst. „Er zijn genoeg prima vrouwen die meer willen dan een baantje voor drie dagen.”

Wat denken jullie? Zijn de vrouwen inderdaad niet het probleem, zoals Hendriks stelt?

‹
›

35 reactiesrss-icon

Anna ..

De Mannen zijn het probleem. Ik denk dat er een quotum moet komen.

Anna .. op Antwoord

Elisabeth

De Nederlandse vrouw is tevreden met een baan van 3 dagen: nou en! Prima! Dat is vooral het geval als de vrouw een partner heeft. Die partner werkt 5 of 4 dagen en is ook tevreden. Geweldig. Wij zijn ook zo’n stel. Ook tevreden met deze rolverdeling. Ik snap niet dat ik/wij daarvoor verantwoording zouden moeten afleggen. En die denigrerende toon om te spreken van ‘baantje’: walgelijk. Degenen die fulltime willen werken en topbaan willen moeten daar vooral naar streven en het moet hun mogelijk gemaakt worden. Zij die niet ambiëren: prima. Ophouden met dat gezeur en onze zegeningen tellen. Ik ben blij dat ik in een land woon waar dat kan, een parttime baan hebben en er niet 2 of 3 banen op na hoef te houden zoals in bijvoorbeeld Amerika. Ik denk dat heel wat vrouwen in andere landen ook maar wat graag parttime willen werken.

Elisabeth op Antwoord

Rene

Vrijheid blijheid hoor. Ik heb meerdere zogenaamde fulltime banen gehad waar je om 11.30 uur helemaal klaar was en in de middag maar wat zat te lummelen.
Verschrikkelijk.

Rene op Antwoord

pieter

Hier iemand die blij is met een “baantje” van “maar” vier dagen per week. Na een forse burn out enkele jaren geleden kwam ik tot de ontdekking dat er andere leuke en zeker zo belangrijke dingen zijn waarmee ik mijn leven kan vullen. Ik ben een dag korter gaan werken in een verantwoordelijke baan, en heb de overige tijd besteed aan zaken die ik maatschappelijk of privé ook belangrijk vind, tot mijn dochter mij 1 1/2 jaar geleden vroeg of ik een steentje bij wilde dragen aan de oppas en opvoeding van aanstaande kleinkind. Daar bleken later ook haar schoonmoeder en haar hartsvriendin (spontaan!) voor te voelen, en nu wordt mijn kleinzoon opgevoed door zijn beide in deeltijd werkende ouders en drie eveneens in deeltijd werkende oppassen. Geen van ons vijven heeft daar een seconde spijt van en is van plan zijn ooit weer in een voltijds baan terug te keren. We genieten er al een jaar van mee te mogen werken aan de opvoeding van een heerlijke, lieve jongen, die straks door onze voorbeelden wellicht gaat beseffen dat men zijn bijdrage aan de maatschappij (want dat is opvoeden toch ook?)kan leveren zonder per se een baan van vijf of meer dagen per week. Is het sociaal, psychologisch of pedagogisch zo onverantwoord wat we doen?

pieter op Antwoord

Anna ..

Ik zie ook geen problemen in Duo Top Banen, waar 2 vrouwen of mannen die topfunctie invullen, zijn ze te samen ook nog eens veel (15 % per) productiever en twee hebben meer kennis dan één. Meer vrouwen geeft 42 % hogere bedrijfswinsten en duobanen 2x 15 % meer inzet/productiviteit, dus er staat niks in de weg om dit te doen.

Anna .. op Antwoord

Gerben

Heb je een bron voor deze cijfers? Vind ‘t mooi klinken maar “meer vrouwen” ? Hoeveel meer vrouwen? Lijkt me dat de context van het onderzoek waar dit uitkomt ook wel relevant is…

Gerben op Antwoord

Meisje

Maar laten we nie vergeten voorwaarden te blijven scheppen voor vrouwen die wel fulltime willen werken.

Meisje op Antwoord

Lisa de Wit

Verantwoording afleggen omdat je als moeder werkt? Dat is nieuw voor me. Is me nog nooit gebeurd als werkende moeder. Hoewel ik mezelf nooit zo zal noemen. Ik werk. Basta. Vrouwen zijn niet het probleem. Wat is er tegen drie dagen werken? Het is slechts een excuus van old-network-jongens die geen vrouwen dulden die ja en amen zeggen.
Ik ben wel beniewd wanneer die Erica van Ooyen terugkwam in Nederland. Dat moet toch zo’n twintig jaar geleden zijn geweest.

Lisa de Wit op Antwoord

Anneli

Ook ik (als solo-mama) ben dolblij dat ik in een land woon waar er banen voor drie dagen bestaan. Ja, ik red het maar nét financieel en het werk wordt er in mijn ervaring ietsje minder interessant van als je maar drie dagen in de week hebt (maar om het nu meteen maar een ‘baantje’ te noemen).
Daar staat tegenover dat ik vier volle dagen per week tijd heb voor mijn zoon. En die is nu veel belangrijker dan de vraag of de buurvrouw en de krant wel vinden dat ik genoeg carrière maak.

Anneli op Antwoord

Piet

Mmm, de meeste vrouwen hebben gewoon niet zoveel ambitie. Ik weet niet of dat zo slecht is. Probleem is dat dat kleine beetje vrouwen dat wel ambitie heeft dan ook maar gelijk fifty fifty topbanen opeist. Nee, dames, zo werkt dat niet. Zeg dat 10% van de mannen de ambitie heeft voor een topbaan en 5% van de vrouwen. Dan wordt de verhouding dus 25/75. Als we er vanuit gaan dat beide groepen evenveel kwaliteit hebben.

Piet op Antwoord

Mariska

“Nee, dames, zo werkt dat niet.”
Wat klinkt dat denigrerend en arrogant zeg!

Mariska op Antwoord

Lisa de Wit

Ha Piet, de meeste mannen hebben die ambitie niet. Geen probleem. De jongens met ambitie maken er wel een zooitje van. Kijk naar de oorlogen waaraan we meedoen, de bouwfraude, missers als Noord-Zuidlijn en Zwemtunnel. Uitkleding van sociale rechten. Dan heb je meer aan vrouwen die hun parttime baan goed doen of die zelfs vrijwilligerswerk doen. Zonder die vrouwen zouden die carriëre-boys nergens zijn.

Lisa de Wit op Antwoord

lieke

Dag Piet,
Ik ben het met u eens dat een 50-50 quotum niet representatief en haalbaar is. Maar uw redenering is vanuit mijn oogpunt belachelijk, en wel omdat u een verkeerd beeld heeft van vrouwelijke ambitie.

Hoewel er veel vrouwen zijn die tevreden zijn met een parttimebaan, betekent dit niet dat zijn geen topbaan ambieren. Een genetisch verschil tussen man en vrouw is het concurentiegedrag. Gemiddeld gezien houden vrouwen minder van de concurentiestrijd dan mannen en zullen zich dus minder snel in een positie willen zetten waarbij die concurentie belangrijk is. Dat betekent niet dat ze baan inhoudelijk niet interessant vinden. Daarnaast is het bewezen dat vrouwen die die concurentiestrijd wel aangaan een lagere kans hebben te slagen dan een man met dezelfde kwalificaties. Dit is laatst nog gepubliceert in een erg interessant nature artikel (Nepotism and sexism in peer-review).

Overigens ook een aanrader om te lezen:
“Darwin voor Dames” door Griet VanderMassen

lieke op Antwoord

Johannes

De meeste vrouwen zijn niet geschikt voor een topfunctie. De meeste mannen ook niet: 95% van de mannen werkt keihard voor een doodnormaal salaris, daar hoor je niemand over zeuren. Zij stoten ook niet door het glazen plafond. Deze vrouwen overschatten hun waarde, laat ze svp naar het buitenland vertrekken.

Johannes op Antwoord

heni van dijk

Je begint je stukje verkeerd…

“De meeste mannen zijn niet geschikt voor een topfunctie. De meeste vrouwen ook niet: 95% van de vrouwen werkt keihard voor een doodnormaal salaris, daar hoor je niemand over zeuren. Zij stoten niet door het glazen plafond. Mannen overschatten hun waarde, laat ze svp naar het buitenland vertrekken.”

heni van dijk op Antwoord

lieke

Het gaat in deze discussie niet over 95% die niet geschikt is. En waarom wordt hier zo emotioneel gereageerd en onzin uitgekraamd: “laat ze maar naar het buitenland vertrekken”

Het gaat erom dat een vrouw die even geschikt is als een man minder snel een (hoge) functie krijgt als die man!

lieke op Antwoord

Klaas

Bijna goed Piet.
Wanneer er twee keer zo veel mannen zijn met ambitie dan vrouwen wordt de verdeling 2/3 – 1/3.

Helaas is het nu 4 – 73…. Kortom nog een lange weg te gaan.
Feit blijft dat carriere maken en kinderen gewoon lastig is. Topsport doe je ook niet in deeltijd en topfuncties zijn topsport. Alles daaronder is voor een veel grotere groep bereikbaar.

Klaas op Antwoord

Guusta

Ik ben er erg voorstander van de vrouwen hun eigen broek/rok op kunnen houden. Dat vrouwen zorgen dat ze financieel onafhankelijk zijn van hun partner. Als ze dat met een part time baan kunnen en ze daar dan gelukkig mee zijn is dat prima.

Ik ben er ook erg voor dat vrouwen die de vaardigheden en ambitie hebben om top functies te vervullen dat ook doen. Maar bedenk: net zoals er vele mannen zijn die die ambitie en vaardigheden niet hebben (haar op de tanden, puntige ellebogen, eelt op de ziel), zijn er ook zeer veel vrouwen die daar niks voor voelen.

Kortom: laat iedere vrouw doen waar ze het talent voor- en de behoefte aan heeft. Als dat nog niet kan moeten we nog hard werken aan de eman(vrouw)cipatie.

Guusta op Antwoord

A. Oppenheim

De gemiddelde vrouw heeft vooral eerst een baantje thuis.
Soms is dat een Baan, als de beide ouders van beide partners
attente en persoonlijke zorg nodig hebben. Soms zijn er kleinkinderen van wie de ouders hard moeten werken om het huishouden financïeel draaiende te houden. Soms is er een echtgenoot met een gekraakt lichaam…
Soms is de vrouw op emotioneel terrein begaafder dan in rationeel opzicht. Dan is een baan op topniveau niet voor haar beschikbaar in deze harde tijden. Gevoeligheid en intuïtie zijn helaas geen belangrijke kwalificaties in de huidige raden van bestuur, of directiekamers.
Terwijl de kern van veel bestuurlijke problemen juist dáár ligt.
Sociale vaardigheden als intuïtie en instinct moet een mens ontwikkelen. Soms door schade en schande. Soms door ondergeschiktheid en achterstelling. Tegenspoed is ook heel nuttig voor dat soort mensenkennis. Bonussen terugbetalen…failliet gaan enzo…
Dus vestigen ouders hun hoop op hun dochters en kleindochters.
En de partners van die meiden. Die zullen het ook gaan leren, want de mannen blijven onmisbaar en uniek. Vooral als ze leren delen omdat ze hun empathische vermogens hebben moeten aanspreken en inzetten.

A. Oppenheim op Antwoord

BeeDee

Iedereen wil een andere indeling van haar leven. Dat is maar goed ook, we kunnen niet allemaal tegelijk directrice worden. In het dagelijks leven is het echter voor vrouwen die dat willen (en er ook de capaciteit voor hebben) niet makkelijk om naar de top te komen. De praktijk wijst uit dat ook goede vrouwen met ambitie vaak moeizaam of helemaal niet verder komen in een mannenomgeving, zèlfs als die mannen wel meer vrouwen in de top willen.

Een deel van de oorzaak kan liggen in wat Esther Mollema van Direction ‘mindbugs’ noemt, onbewuste mechanismen van gedachten en gedrag die verschillen tussen mannen en vrouwen. Vrouwen zijn geneigd meer naar groepsbelangen te kijken, minder naar het eigenbelang. Dat maakt het lastiger om jezelf in de kijker te spelen. Een vrouw die als voorzitter in een vergadering consensus zoekt ‘geeft niet genoeg leiding’. Er wordt bovendien een verschillend gedrag verwacht van mannen en vrouwen (door beide seksen). Een man die vooruit wil komen is carrièregericht, een go-getter, een vrouw met hetzelfde gedrag zal eerder als kenau of bitch worden gezien. Een catch-22: toon je als vrouw onvoldoende ambitie dan wordt je niet gezien, en/of denkt men dat je niet verder wilt komen, maar toon je wèl ambitie, dan is het ook niet goed, omdat je je in dat geval niet erg vrouwelijk gedraagt. Waardoor je je bij voorbaat al diskwalificeert, zoiets gaat onbewust. Zo zijn er heel wat ‘mind bugs’ te vinden.

Na hierover meer gehoord en gelezen te hebben ging ik eens beter om me heen kijken – en ik schrok me dood, hoe het inderdaad zo bleek te werken. Vrouwen die op een zijspoor gezet worden omdat ze een kind kregen. Ze wilden verder carrière maken, maar het werd ze verteld dat dat niet kon als je twee dagen minder ging werken. Bleek achteraf dat dat best had gekund, zeker in de betreffende functie, alleen de directe baas dacht dat dat niks zou worden. Wie kinderen heeft is bij voorbaat de klos, want ‘in deze functie wordt een tachtig-urige werkweek van je verlangd’ en dat kunnen moeders niet (vreemd, vaders zeker wel? Bij mannen wordt die link namelijk nooit gelegd). Waarom wordt toegestaan dat mensen voor een sollicitatie op een baan van 40 uur per week (of vaker nog 36) worden afgerekend op de verwachting dat ze geen 60 of 80 uur zouden kunnen werken? Volgens de arbo-wet mag een werknemer niet eens meer dan 40 uur per week werken …. en in de praktijk blijkt dat vrouwen, vooral die met kinderen, erg goed zijn in het organiseren, zodat ze in 40 uur vaak meer gedaan krijgen dan mannen (al dan niet met kinderen) in 60 of 80 uur :)

Laatst las ik ergens dat jonge vrouwen denken dat ze er wel komen als ze hard werken, en dat het glazen plafond voor hen geen probleem zal zijn als ze goed zijn. Ze zijn tegen positieve actie voor vrouwen. Het schijnt echter dat oudere vrouwen juist vóór positieve actie zijn. Zij hebben gezien dat je als hardwerkende vrouw met goed verstand links en rechts wordt ingehaald door mannen met mindere kwalificaties.
(ook zo’n mindbug: vrouwen denken dat ze aan àlle functie-eisen moeten voldoen, solliciteren vaak pas als ze perfect voldoen, en worden daar ook op afgerekend bij een sollicitatie. Dat perfectie echt niet nodig is, wordt pijnlijk duidelijk als daarna een man aangenomen wordt die grote lacunes in die functie-eisen heeft. Een collega overkwam dit enkele malen achter elkaar … het komt vaker voor dan je denkt).
Je kan nog zo goed zijn, als vrouw met ambitie ben je door alle (vaka onbewuste) vooroordelen en bestaande gedragspatronen altijd in het nadeel. Gelukkig zijn er steeds meer vrouwen die het wèl lukt verder te komen. Maar erg snel gaat het niet. Om meer vrouwen aan de top te krijgen zouden zowel vrouwen als mannen meer kennis moeten opdoen op dit gebied. Binnen afzienbare tijd een significante verandering bereiken is alleen mogelijk met positieve actie.

Tip: denk zo afentoe eens: “Wat zou ik zeggen/doen als hij een vrouw is?”, respectievelijk: “Wat zou ik zeggen/doen als zij een man is?”

BeeDee op Antwoord

Jacqueline

Beedee,je hebt volkomen gelijk.50 uur (kunnen) werken geeft helemaal geen garantie en meer dan voldoen aan functie eisen ook niet.Mijn zus(die geen kinderen kon krijgen)werd om de redenen die jij noemt links en rechts ingehaald door behoorlijk incapabele mannen.Ze is er nu mee gestopt en runt haar eigen luxueuze B&B in de Provence.Ook met succes uiteraard.Ik daarentegen heb als gespecialiserd verpleegkundige altijd met veel plezier drie dagen gewerkt omdat mijn man veel reist over de hele wereld.Iemand moet thuis de kar trekken en ik vind heel simpel,kinderen bloeien op aandacht.Als een baantje heb ik dat nooit gevoeld en nu op mijn 45ste leggen ze de rode loper voor mij uit,want ik heb zoveel ervaring.Aan kinderopvang heb ik nooit iets gehad want dat is uitsluitend gericht op kantoormiepen,excuse mijn veralgemenisering.
Kinderopvang gaat open om 07.30 en sluit om 18.00 uur!!Wat heb ik daar nu aan als verpleegkundige,of als arts!!Werktijden van de zorg:07.00/16.00 of 09.30/19.00 of 15.00/23.00 of 22.30/07.30.Let wel er werken 800.000 mensen in de zorg en vanaf niveau 2 tot en met universitair die deze tijden werken.En wat hebben wij ooit aan die kinderopvang gehad?Bitter weinig.Gelukkig heb ik het nooit nodig gehad om met goedkeuring van de maatschappij mijn eigen leven te leiden.Goedkeuring van feministische juffertjes al helemaal niet en als ik de reacties hier zo lees, hebben we dat allemaal niet nodig.Het lijkt wel een soort gecreeerde behoefte,net als reclame voor onnodige producten.

Jacqueline op Antwoord

Veronica Cramer

Juist! Ik zat me al af te vragen hoe het zit met de grote groep vrouwen die werkzaam is in de zorgsector.
Omdat het hier gaat over topfuncties en het “glazen
plafond” hoe zit het met vrouwelijke medisch specialistes? Bestaan daar statistieken over?
Verder een opmerking over een rare Nederlandse gewoonte.
Noem je dochter geen Mensje, Nijntje of Bartje. Hou die naam voor huiselijk gebruik. Ze komt later niet aan tafel te zitten met Pietje, Kareltje, Woutertje en Jantje.

Veronica Cramer op Antwoord

Anna ..

Wanneer meer Vrouwen aan de top 42 % hogere bedrijfswinsten geeft dan ga we daar achteraan en stellen een quotum van 40 % op binnen 4 jaar.. Er is een noodzaak vanuit de samenleving en de economie om meer vrouwen aan de top te hebben. Is niks feministisch aan!

Anna .. op Antwoord

Mezz

Anna, als je geen bronnen geeft kan je natuurlijk wel lekker stellig zijn; je geloofwaardigheid gaat er echter niet op vooruit. Ik ben heel benieuwd waar je cijfers vandaan komen.

Mezz op Antwoord

martin

Ik geloof niet dat meer vrouwen aan de top 42% meer bedrijfswinst geeft. Waar blijven dan de vrouwelijke ondernemers die hun eigen bedrijf starten, dat laten uitgroeien tot een groot succes en alle mannelijke bedrijven het nakijken geven? Ergens gaat die redenering gewoon mank.

martin op Antwoord

Anna ..

Komt de eerste van meer Vrouwen in de Top, Helft meer winst

De Amerikanen wisten dit allang. Recent onderzoek van adviesbureau Catalyst bij 353 bedrijven uit de Fortune 500-lijst wijst uit dat veel vrouwen aan de top gelijkstaat aan betere financiële resultaten. Zo bleken de raden van bestuur met de meeste vrouwen aan boord, ruim de helft meer winst op het eigen vermogen te maken dan besturen waar de vrouwelijke inbreng minimaal is. Het verkoopresultaat was 42% hoger en er werd 66% meer rendement op het geïnvesteerde kapitaal behaald.

Bij consumentengoederen noteerde een kwart van de bedrijven met de minste vrouwen in de directiekamer een rendement van 33,6%; het kwart met de meeste vrouwen aan de top boekt resultaten die maar liefst 127% hoger liggen

Dit is even snel, Koekel zelf voor “t McKinsey rapport en Duo banen 15 % meer productiviteit, thuiswerk geeft dit trouwens ook, dus er staat niks in de Weg om Top Duo banen te doen, met Twee Top Vrouwen voor die TopperdeTopst Functie

Man Vrouw, Man Man mag natuurlijk ook

http://www.womeninc.nl/page/11549/nl
..

Anna .. op Antwoord

martin

Dan is een quotum dus nergens voor nodig: laat de economie gewoon z’n werk doen. Kennelijk zijn de huidige topvrouwen zoveel beter, dan worden ze vanzelf meer gewild. Met quota en andere concurrentie-verstorende onzin worden ook de ‘mindere goden’ onder de vrouwen in topfuncties gedwongen, en slaat het beeld de andere kant op.

Ik denk dat een deel van het betere resultaat van de huidige topvrouwen komt doordat ze 2 tandjes beter moeten zijn dan mannen om in dezelfde functie terecht te komen. Alleen de allerbeste vrouwen halen nu de top. Zodra dat eerlijker wordt zal het verschil minder groot worden, verwacht ik (dat mag je gerust arrogant noemen ;) )

martin op Antwoord

T vd Werf

Met de verkiezingen was het ook al zo, we hebben vreselijk ons best moeten doen om ook maar een enkele vrouw op de lijst te krijgen.
De enkele vrouw die wel wilde, bedankten voor een verkiesbare plek.
Daarnaast werkt mijn vrouw al 20 jaar niet meer in de betaalde wereld, maar doet (nog) gewoon onbetaald vrijwilligerswerk.

Want loonslaaf zijn, krijg ik er bij haar niet in, en terecht.

En ik moet bekennen dat wanneer zij 2 dagen betaald zou gaan werken, ik gewoon naar 3 dagen zou willen. Ook ik heb voldoende hobby’s thuis.

Zogenaamd full time willen werken, en tegelijk vroeg met pensioen willen, zijn toch zaken die niet met elkaar rijmen…
Werk dan lekker part-time tot je 67 bent, of 70…

Werken moet mogen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat vele vrouwen slechts werken voor de vakantie en de hypotheek…

T vd Werf op Antwoord

Jacqueline

Beste Veronica,ten aanzien van het glazen plafond in de zorg.Afgezien van nog wat laatste clusters dinosaurussen kan je niet echt meer spreken van een glazen plafond.Ik geef als voorbeeld Dr. Keemers(Canisius Wilhelmina Ziekenhuis) die net Nedrlands nr. 1 chirurg is verkozen.En een super chirurge is ze en een leuk mens.De nummer twee is een man.In de zorg gaat het uiteindelijk om wat je kan en weet en niet om die politieke spelletjes die mensen op kantoren spelen.

Jacqueline op Antwoord

Joyce

Elke discussie over man-vrouw verhoudingen loopt het gevaar te verzanden in allerlei stereotype uitspraken. Een vrouw doet ‘zus’; een man doet ‘zo’. In het economische veld, de wereld van de bedrijven en economie, is het bestuur grotendeels in handen van mannen. Geen wonder dat mannelijk gedrag (dat is gemeten over de grootste gemene deler) als norm wordt gehanteerd, bijvoorbeeld het ‘full-time’ werken. Part-time werken, wijkt dus af van die norm. Triviaal misschien maar het is goed om te beseffen dat het afwijkende zich altijd moet verdedigen ten opzichte van de norm. Met andere woorden, de toon van de discussie is bij voorbaat al gezet.

Bij sommige mensen was er na het uitbreken van de financiële crisis enige hoop dat het dominante economische model bij zichzelf te raden zou gaan. ‘Altijd groeiende-groei’ is immers een illusie: op een gegeven moment raken de (natuurlijke) grondstoffen op en de daarmee optredende schaarste remt de economische groei. En wat is eigenlijk het doel? Zoveel mogelijk ‘tevreden’ mensen? Geen honger en ziekten in de wereld? In ieder geval geen economische groei omwille van de economische groei. Of toch wel…?

Nu mijn punt; het dominante economische model heeft eenvoudig weg geen plaats voor full-time banen voor iedereen maar men streeft daar wel naar (het is immers nog steeds de norm). Het ‘probleem’ is dat invulling van het beschikbare werk door part-timers meer geld kost en dat lijkt weer ten koste te gaan van het ‘hogere doel’, dat is economische groei.

Een andere waardering van part-time veranderd de waardering van vrouwen in het arbeidsproces. Het is namelijk helemaal niet eenvoudig om verantwoordelijkheid te delen want het past niet in het dominante model. De zorgsector lijkt echter een positieve uitzondering te zijn. Hier is een ander economisch doel is geformuleerd (het bieden van zorg) en men ziet dat de waardering van part-time (en vrouwen!) structureel anders is dan in het zakenleven.

Zolang het dominante economische model zich primair blijft richten op het verdienen van zoveel mogelijk geld, zal het moeilijk blijven voor vrouwen aan de top en vrouwen in het full-time arbeidsproces in het algemeen. Laat echter gezegd zijn dat vrouwen zich prima kunnen organiseren in een part-time arbeidsveld. De zorgsector is hier in het voorbeeld bij uitstek.

Joyce op Antwoord

Ivo Vos

@BeeDee
Je stelt ‘Vrouwen zijn geneigd meer naar groepsbelangen te kijken, minder naar het eigenbelang’. Het lijkt me in die generalisatie aperte onzin en misschien ligt het wel precies andersom. Mogelijk dat wat als ‘groep’ gedefinieerd wordt gemiddeld wat anders ligt. Door de eeuwen heen hebben mannen zich wat meer beziggehouden met het definiëren en inrichten van allerlei vormen van groepsverbanden en zich voor die groepen ingezet buiten directe familieverbanden. Als dat nodig gevonden werd door met fysiek geweld en inzet van eigen leven de overlevingsmogelijkheden voor die gehele groep te vergroten dan wel, eveneens met inzet van eigen leven te verdedigen. Daarnaast heeft, tot voor kort, de norm ‘vrouwen en kinderen eerst’ gegolden voor mannen, hetgeen niet echt getuigt van overheersend eigenbelang lijkt me. Over het algemeen hebben mannen zich bij uitstek beziggehouden met groepsvorming en samenwerking. Maar relatief minder met de samenwerking en samenhang van de, mijns inziens meer door vrouwen als groep ervaren, groep in de directe omgeving. De overwegend door mannen ingerichte huidige samenwerkingsvormen zoals bedrijfsorganisaties zijn niet uit de lucht komen vallen en hele bibliotheken zijn volgeschreven over deze vormen.
Het lijkt me dat de ‘mindbugs’ minder deel zijn van het mysterieuze onbewuste en wat meer onderdeel zijn van een, generaliserend gesproken, andere manier waarop mannen en vrouwen als bij uitstek sociale wezens, mensen, de wereld ervaren en daarin handelen. Als resultaat van een biologische evolutie waarin seksuele verschillen tot voordeel voor het sociale geheel en de individuele leden tot uitdrukking gebracht werden. Ik ben het graag met je eens dat er diverse nadelen verbonden zijn aan die inrichtingsvormen en het slecht combineert met het organiseren van opvoeding en familie of gezin. Ik ben werkend alleenstaand huisvader met drie kinderen. Maar of het door elkaar husselen van beide organisatievormen per saldo beter uit gaat pakken voor ons sociale geheel moet nog maar blijken. Ik ben er nog niet zo van overtuigd.

Ivo Vos op Antwoord

L.J.

“[...]dat de gemiddelde Nederlandse vrouw uiterst tevreden is met een baantje van maximaal 27 uur.” staat in het artikel.
“De Nederlandse vrouw is tevreden met een baan van 3 dagen [...]“schrijft Elisabeth in een reactie.

Dit is precies mijn probleem met dit soort onderzoeken. Ik ben een Nederlandse vrouw en zou uitermate ontevreden zijn met een baan van 3 dagen. Maar met dit soort onderzoeken wordt het beeld geschept dat ik zeer waarschijnlijk graag drie dagen wil werken.

Generalisaties zijn misschien leuk voor discussies en debat, maar funest op de werkvloer. Afgelopen week hoorde ik op de radio dat ook dit jaar bij de Cito-toets jongens gemiddeld beter scoorden met rekenen dan meisjes. Iedereen hoort: jongens zijn beter in rekenen dan meisjes. Ten eerste is dat dus niet zo, ten tweede zorgt de generalisatie er zelf voor dat het niet verandert. http://www.vhto.nl/fileadmin/u.....s.full.pdf

En dat terwijl Amerikaanse onderzoeken inmiddels laten zien dat meisjes even goed in rekenen kunnen zijn als jongens. http://www.vhto.nl/fileadmin/u.....matics.pdf

Als vrouw in de techniek loop ik vaker tegen dit soort generalisaties aan en ik kan me dus goed voorstellen dat vrouwen die naar de top willen (zelf ben ik nog niet zover) ook vaker benaderd worden met: Zou ze dat wel kunnen? In plaats van: Zij kan dat misschien wel heel goed.

L.J. op Antwoord

Veronica Cramer

Het Leap Leadership Event is een nogal beperkte
aangelegenheid.
Hoeveel vrouwen er in de raden van bestuur zitten van de tien grootste Nederlandse bedrijven valt tamelijk eenvoudig uit te vinden zolang deze bedrijven openbaar zijn.
Het lijkt me interessanter na te gaan hoe hun
carriere zich heeft ontwikkeld.

Dank, Jacqueline over informatie van vrouwen in topfuncties in de medische sector.
Dat laat een hiaat in het onderzoek van het Leap Leadership Event.
Dat is toch merkwaardig want, laten we wel wezen, het vrouwenlijf betekent een boterham voor menig arts.
Het beroep van medisch specialist staat zover ik weet wijd open voor vrouwen. Discriminatie op gebied van sexe bestaat daar niet. Ook niet in het salaris.
Een goed brein, steeds bij willen leren,toewijding en wat er allemaal verder nodig is om het respect te hebben van mensen waarmee je dagelijks samenwerkt, zijn nodig. Zo niet is de patient “de sigaar”.

Waar liggen de prioriteiten van het Leap Leadership Event eigenlijk?

Ivo Vos. Man met 3 kinderen, hoofd van het gezin, zonder “sidekick”. Dat heb ik ook ervaren vanaf mijn 42e met 2 kinderen van 9 en 13. Man dood.
Kun je als ouder maar beter zo snel mogelijk wakker worden.
Alles wat eigenlijk zo en zo hoort en door tradities en opinies en niet te vergeten de biologische evolutie altijd zo en zo was, kan meteen het raam uit.
U heeft daar geen tijd meer voor.
Kinderen mogen van een ouder verwachten dat deze ze veilig houdt, goed voedt en een liefdevol dak boven het hoofd verschaft. Klinkt primitief maar is wel zo.

Een gezin is maar tot op zekere hoogte een organisatievorm. Voor een gezin komen heel andere kwaliteiten aan bod. De resultaten zijn pas zichtbaar wanneer je kunt zien hoe je kinderen zelf met je kleinkinderen omgaan.
Hoe is dat voor een lange termijnplan?
Dat kun je maar 1 keer goed doen.

Veronica Cramer op Antwoord

Jacqueline

Beste Veronica Voor de kansen in de medische beroepen in de zorg is hard gevichten dor de eerste vrouwen die zich een plaats bevochten als (assistent) chirurg.Ik heb het meegemaakt.Schreeuwende(!!) kerels(en dat was dan chef de clinique)dat ze geen vrouwen wilden want die werden zwanger en ongesteld(tegelijk?)en ze deden het niet en hier te kort en daar te lang.Het is niet zo gemakkelijk geweest als jij het laat klinken.Maar nu, maar nu, kan je als slimme meid heel goed terecht als specialist.Het is wel zo dat de salarissen niet meer zo hoog zijn als vroeger,maar dat zie je in elk beroep waar vrouwen zich flink laten gelden.Het lijkt wel of het beroep dan devalueert.

Jacqueline op Antwoord

Ann DV

Beste Jacqueline,
zelf ben ik ook medisch specialist (6e vrouwelijke specialist in mijn specialisme in Belgie), en ik werk al 10 jaar in Nederland.
Heb dus ook al een en ander meegemaakt.
Enkele dagen geleden nog was ik op een congres, waar ik toch weer achterover viel van de verschillende bejegening vd sexen.
Een mannelijke collega stond heel de tijd op om commentaar te geven op een lezing dat werkelijk nergens op sloeg.Hij werd door de uitsluitend mannelijke faculty heel de tijd hoffelijk aanhoord en beantwoord.
Vervolgens stelt een vrouwelijke collega die in haar gebied een expert is op , stelt een vraag en wordt lacherig genegeerd.
Niet te geloven!
Er is nog een lange weg te gaan!

Ann DV op Antwoord

Laat een reactie achter

Reacties die voor andere bezoekers informatief of vermakelijk zijn, maken het nextblog interessanter en levendiger. Schroom dus niet om jouw goed onderbouwde mening te delen of aanvullende informatie te geven. Als je reageert, vragen we je naam en e-mailadres op te geven. Je eerste reactie wordt vooraf gemodereerd op basis van de spelregels. Als die is goedgekeurd, kun je voortaan direct reageren. Je reactie kan in de krant gebruikt worden.

Ook een avatar bij je reactie? Upload je foto op gravatar.com

Trackbacks naar deze post

‹ Erica Verdegaal: Pas op! Berenklauw Kwart bedrijven bevriest salarissen ›