Een laptop en een mobiele telefoon; veel meer heeft een ondernemer niet nodig. Foto Inertia Stock

Het aantal startende ondernemers blijft maar groeien. De meeste mensen die ondernemer willen worden hebben niet per sé de behoefte om personeel in dienst te nemen, en zien de kansen van de netwerk- en informatiesamenleving.

Vroeger had je een hoop gedoe en kapitaal nodig om te kunnen starten als ondernemer. Een gebouw (meestal huur), een auto die representatief is (als de auto niet duur genoeg is, nemen mensen me vast minder serieus), visitekaartjes en nog meer van die zaken.

Bedrijfje spelen noem ik dat. Als je maar doet alsof je net een echt bedrijf hebt, dan geloven potentiële klanten je vast. Voor zulke zaken heb je meestal een beginkapitaal nodig. Dit leende je dan bij een bank, die om een onderpand vroeg, naast een goed doortimmerd ondernemingsplan.

Lees verder

Voor steeds meer mensen is het niet ongewoon om een paar honderd contactpersonen in je adresboek te hebben. In het digitale tijdperk is het makkelijker dan ooit om met programma’s als Outlook alle contactgegevens snel toegankelijk te hebben, en te synchroniseren met je telefoon en met het web.

Plaxo

Er verschijnen steeds meer handige methodes om dit slimmer aan te pakken. Zo gebruik ik zelf Plaxo om mijn adresboek te synchroniseren. Als ik contact leg met iemand die deze dienst ook gebruikt, en iemand wijzigt zijn contactgegevens, zoals een nieuw telefoonnummer, dan wijzigt Plaxo dit automatisch in mijn adresboek. Hierdoor blijft mijn adresboek mooi up-to-date.

Kijk hieronder voor een instructiefilmpje hoe Plaxo werkt

Lees verder

Veel mensen denken bij het woord stage aan het opdoen van ervaring van een student bij een organisatie tijdens hun studie. Stages zijn onmisbaar om studenten een gevoel te geven over hoe het er in de wereld aan toegaat, en om een veilige testomgeving te kunnen bieden om de kennis en inzichten die zijn opgedaan in de studie te kunnen toetsen.

Toch houden veel mensen op met nadenken over stages nadat ze eenmaal een baan hebben. Waarom eigenlijk?

Lees verder

Jeremy Rifkin schreef een aantal jaren terug het boek The age of  access. In dat boek beschrijft hij dat toegang tot hulpgoederen en producten belangrijker wordt dan het bezit ervan. Met geld kun je tenslotte een kaartje kopen voor bijvoorbeeld een concert van de  Rolling Stones, maar met toegang (tot bijvoorbeeld de organisator) kun  je een backstagekaart krijgen voor het concert.

Waarom bezitten we  een wasmachine, als we er ook eentje kunnen huren? We zijn zo gewend geraakt aan het  bezit van zaken, dat we zijn gestopt met het denken in toegang.  Netwerken draait om toegang, maar toegang krijg je pas als je toegang  biedt. Op LinkedIn bijvoorbeeld krijg je toegang tot iemands netwerk vanuit de gedachte dat je dan ook zelf toegang biedt tot je eigen netwerk. Wie deelt, die groeit. Winning by sharing heet dat mooi.

Lees verder

Veel mensen kunnen niet snel antwoorden op deze vraag. Ik krijg met  behoorlijke regelmaat mensen op mijn pad die worstelen met het vinden van de juiste baan, of in het geval van freelancers met het krijgen van de juiste klussen. Om te kunnen doorgronden waar ze eigenlijk naar op  zoek zijn, en hoe ik ze het beste kan helpen vuur ik een heel scala aan vragen op ze af. Maar altijd begin ik met de vraag:

Wanneer moet iemand jou bellen?

Lees verder

Foto Inertia Stock

De vergadercultuur in dit land tiert nog steeds welig. Maar op de één of  andere manier kom ik bij de digitale werknomaden zelden mensen tegen die naar een vergadering moeten.

Onlangs kwam ik een aardig stukje tegen over staand vergaderen. Het idee was dat als  mensen staan  tijdens een vergadering, de houding van de deelnemers veel  actiegerichter is (je wilt immers niet een paar uur staan). Bij veel vergaderingen gaan mensen achterover leunen zodra de vergadering verandert in een herhaling van zetten en standpunten.

De volgende zet  in een machtsspel waarin er maar een paar mensen daadwerkelijk bezig  zijn met het bereiken van zaken, maar er een verschillende visie op hebben. Veel vergaderingen leiden niet tot actie, maar tot méér praten. Volgens mij kun je aannames die je doet het beste zo snel mogelijk  toetsen in plaats van erover te blijven praten.

Lees verder

HR-managers: laat personeel uitslapen dat 's avonds productiever is

Lang geleden, toen veel mensen nog in een fabriek werkten, was het een  heel goed idee dat iedereen daar tegelijk was. Samen vormden alle  arbeiders met hun voormannen één grote keten, die het proces in de  fabriek draaiende hield. Het meeste van deze arbeid was handenarbeid.

Het organisatiemodel dat toen gebruikt werd om samen te werken,  gebruiken we nog steeds. Terwijl de aard van ons werk verandert. De onderlinge afhankelijkheden rechtvaardigen niet  meer dat iedereen tegelijk op zijn werk moet zijn.

Lees verder

Hoe vaak stel je een vraag? Of anders gezegd, hoe vaak stel je een vraag niet? Waarschijnlijk vele malen per dag, elke dag weer. Veel vragen die we zouden kunnen stellen vragen we niet. We doen aannames over het antwoord, of over degene met het antwoord. En dat is jammer.

Veel misverstanden ontstaan omdat we de verkeerde vragen stellen, maar vaker nog doordat we helemaal geen vragen stellen. En verkeerde aannames op elkaar stapelen, en een wat verwrongen beeld krijgen van hoe dingen nu zitten.
Lees verder

Momenteel zitten er meer mensen zonder werk dan een jaar geleden.   Werkloos, zelfstandig maar dan even zonder klussen. Of in loondienst maar ‘op de bank’ zoals dat mooi heet bij veel IT-bedrijven en detacheringbureaus.

Voor veel mensen , en in het laatste geval zeker  ook voor managers, genoeg reden om in een flinke kramp terecht te  komen. Overal om me heen hoor ik berichten van managers die het even  niet meer weten, en uit een soort controlemechanisme ineens de  duimschroeven aandraaien van mensen die even geen klus hebben.

Lees verder

De meeste mensen zijn zich niet bewust van de kracht en de mogelijkheden van het netwerk om hen heen. Als je in een willekeurige zaal met mensen vraagt wat voor vraagstukken er spelen hun hun leven, van praktische tot persoonlijke, dan krijg je uiteenlopende antwoorden.

Veel mensen worstelen met zaken, en zien vaak niet een snelle oplossing van hun probleem. Als je in een zaal van honderd mensen die vragen op papier kort en bondig zou kunnen opschrijven, en je zou die vragen vervolgens voorleggen aan diezelfde zaal, dan zou in 80% van de gevallen het antwoord op de vraag gegeven kunnen worden door het gezamenlijke netwerk van de mensen in de zaal. Maar op die manier zijn we niet gewend te communiceren, laat staan dat we gewend zijn om hulp te vragen aan een ander.
Lees verder