Rond tien uur in de ochtend wordt nrcnext.nl het meest bezocht. Dat is verdacht! Hardwerkende burgers horen dan aan het werk te zijn. Voor deze schijnwerkers bestaan zelfs programma’s die het privésurfen aan het oog van de chef onttrekken.

Zoals The Boss Button: een knop om alle privéschermen met één klik te verbergen.

Schijnwerkers. Naar verluidt deed het begrip in 1993 zijn intrede. Het Economisch Instituut voor het Midden- en Kleinbedrijf (EIM) deed toen onderzoek naar werknemers die passief wachten tot de vijf in de klok zit. “Eén op de veertien werknemers voert dagelijks vrijwel niets uit”, luidde de conclusie.

Lees verder

Het kantoorleven: mensen moeten handelen naar een boodschap. Foto Inertia Stock

Vanaf 1 oktober moet het afgelopen zijn met ongevraagde telefoontjes van telemarketeers. Bedrijven zijn dan bij wet verplicht om het Bel-me-niet-register te raadplegen, een lijst waarop volgens Stichting Infofilter reeds 1,5 miljoen mensen geregistreerd staan.

Interessant aan dit initiatief is de positie van Stichting Infofilter. Op haar website zegt ze zowel op te komen voor bedrijven als consumenten. Kan dat wel? Ja, redeneert de Stichting, want bedrijven hebben belang bij een database van mensen die niet meteen de hoorn erop knallen.

Mensen moeten dus ontvankelijk voor de boodschap zijn. Maar belangrijker is dat mensen ernaar handelen. Dat geldt evenzeer in de dagelijkse kantoorpraktijk. Lees verder

Getroffen door de economie koelen de Europeanen hun woede, kopte The New York Times. De gijzelingen van managers doen denken aan de Franse Revolutie, schreef een Franse krant. In werkelijkheid zijn de zogeheten bossnappings slechts een show voor de bühne.

“Wat is erger? Twee nachten op kantoor of jaren werkloosheid?” Denis Pavan, een vertegenwoordiger van de Franse vakbond CGT, legt het aan het Franse persbureau AFP nog een keer uit. “Wij zijn geen criminelen.”

Toch is Pavan medeorganisator van een delict waar vijf jaar gevangenisstraf op staat, namelijk het gijzelen van je baas. Bossnapping, zoals het nu in de volksmond heet. Terwijl hij het AFP te woord staat worden twee managers van elektronicaconcern Molex in gijzeling gehouden. Ze waren van plan een fabriek te sluiten. “Ze liegen en bedriegen ons “, zo verwoordt een medewerkster de onlusten.

Bekijk hier de beelden van 3M-manager Luc Rousselet, nadat hij werd vrijgelaten na een gijzeling  door zijn werknemers

Lees verder

Een Tweet van Iris (19), net ontslagen.

Op internet wemelt het van de blogs en tweets waarin mensen gewag maken van hun ontslag. Veelal anoniem.

De meeste mensen ervaren ontslag als een tragedie en denken dat hun identiteit geruïneerd is, zei Alain de Botton, auteur van Ode aan de arbeid, in januari tegen Vrij Nederland. “Mensen die zonder werk zitten, gelden als ongeluksvogels, niet als bofkonten”, zo schetst de filosoof het culturele adagium. Bennie uit Hengelo, eind 2008 ontslagen, kan daarover mee praten. “Zelfs het weer lijkt in een depressie, want het is zo donker en men verwacht de komende tijd neerslag en veel wind”, schrijft hij onder de kop ‘Somberheid ten top‘.

Lees verder

Officieel raadt het ministerie van Defensie zijn personeel het gebruik van sociale netwerksites af. Maar toch, commando’s hebben groepsprofielen op Hyves en inlichtingenfunctionarissen delen hun CV’s op LinkedIn.

Fragment uit de pagina van Pieter Cobelens

Hyven doet Pieter Cobelens, de directeur van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, echter niet meer. Nadat de Telegraaf vorige week een bloemlezing gaf uit zijn zogeheten ‘krabbels’ – de privéberichtjes op Hyves – besloot de inlichtingenbaas zijn vriendensite offline te halen. Maar op LinkedIn is hij nog alom aanwezig; met CV, 99 kennissen én al sigarenrokend op een profielfoto.

Lees verder

Volgens de achterflap is J. Kessels The Novel van P.F. Thomése “een krankzinnig verslag van een ongeplande reis”. NRC Handelsblad duidde het in maart bij uitgeverij Contact verschenen (en het in delen in nrc.next gepubliceerde) boek van P.F. Thomése als een “snackbarromance annex speurdersroman”. Het Parool noemt het “een persiflage op een hard-boiled misdaadverhaal” en Vrij Nederland houdt het kortweg op “een road novel“. Stuk voor stuk typeringen van een boek dat in wezen eigenlijk iets heel anders is, namelijk een humoristische aanklacht tegen het kantoorleven.

De botsing tussen het zorgeloze leven van de hoofdpersonages P.F. Thomése en J. Kessels (in het echte leven inderdaad de schrijver en zijn beste vriend) en de kantoorcultuur van hun opdrachtgever Berend de Bray komt het best tot uiting in het werkoverleg dat maar niet van de grond wil komen. Berends pogingen om “de te voeren strategie” voor het opsporen van de vermiste ondernemer Perry Boone te bespreken mislukken bladzijde na bladzijde.

Een conference call? Met dat soort gezeik hoefde je bij J. Kessels niet aan te komen, zegt Thomése als hij door Berend wordt wakker gebeld nadat hij die nacht “door omstandigheden flink heeft doorgezopen”. Met trivialiteiten als uren schrijven, planning en research willen ze niet lastiggevallen worden. “Als er tijdens de opdracht maar voldoende kan worden gezopen. Dat is zijn punt. Daar wil hij geen gezeik over, achteraf”, zo verwoordt Thomése de secondaire arbeidsvoorwaarden van zijn vriend. “Wat dacht hij wel, dat stuk kantoormisère?”

Lees verder

‘Ach, ik eet morgen wel. Vandaag heb ik even geen zin.’ Heeft u die gedachte wel eens? Waarschijnlijk niet. Maar een rapport schrijven, een vergadering voorbereiden of de boekhouding doen, stellen we maar wat graag uit. Hoe komt dat toch?

In het laatste nummer van het tijdschrift Psyche & Brein krijgen we het antwoord. De Amerikaanse publiciste Trisha Gura doet daarin verslag van een literatuuronderzoek naar talmen, ofwel het voor je uitschuiven van opdrachten. “Talmen zouden we doen omdat we geen projecten hebben die belangrijke doelstellingen in ons leven weerspiegelen”, is de conclusie die ze trekt uit haar studie.
Lees verder

Monique De Knop, hoofd van het ministerie van Binnenlandse Zaken in België, is door haar ondergeschikte, Christine Breyne, beschuldigd van pesten. Breyne, directeur-generaal op het departement, heeft zelfs een officiële klacht ingediend en is volgens het Nieuwsblad van plan het gedrag van haar chef aanhangig te maken bij de Raad van State.

Inderdaad, pesten op de werkvloer komt in de beste organisaties voor. De Belgische media tasten nog in het duister naar de oorzaak van het conflict. Is het haar rode haar? Droeg ze stomme kleren?

Lees verder