De Amerikaanse Izabella (7) maakt een kruiswoordpuzzel in een motelkamer. Haar familie werd uit huis gezet vanwege huurschulden nadat haar vader zijn baan verloor. Foto AFP

Een recessie of crisis is net een olievlek. Eerst zakken de aandelenkoersen. Vervolgens daalt het consumenten- en producentenvertrouwen, doen we minder aan- en inkopen, dipt de werkgelegenheid, verslapt de woningmarkt, en stijgen de betalingsproblemen van consument en bedrijf.

Die laatste twee zaken staan overigens niet los van elkaar, toont onderzoek van het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) en salarisadministratiebureau ADP. Steeds meer bedrijven hebben hun handen vol aan de schuldenproblemen van hun personeel. Want schulden veroorzaken stress. Dat leidt niet zelden tot ziekmeldingen en concentratieproblemen. Soms zelfs tot ongelukken, fraude of diefstal.

Lees verder

Momenteel zitten er meer mensen zonder werk dan een jaar geleden.   Werkloos, zelfstandig maar dan even zonder klussen. Of in loondienst maar ‘op de bank’ zoals dat mooi heet bij veel IT-bedrijven en detacheringbureaus.

Voor veel mensen , en in het laatste geval zeker  ook voor managers, genoeg reden om in een flinke kramp terecht te  komen. Overal om me heen hoor ik berichten van managers die het even  niet meer weten, en uit een soort controlemechanisme ineens de  duimschroeven aandraaien van mensen die even geen klus hebben.

Lees verder

Wat is dat toch met supermarkten? De baas van de Duitse afdeling van supermarktketen Lidl, Frank-Michael Mros, werd gisteren ontslagen vanwege spionage. Hij bleek onder meer bij te houden wie van zijn werknemers graag zwanger wilde worden.

Supermarkten komen opvallend vaak in opspraak vanwege slechte arbeidsomstandigheden. Foto Reuters

Stapels dossiers met notities over Lidl-werknemers werden deze week toevallig in een vuilnisbak van een autowasserette in Bochum gevonden. De dossiers kwamen in handen van Der Spiegel. Twee dagen later werd Mros aan de kant gezet.

Lees verder

Volgens de achterflap is J. Kessels The Novel van P.F. Thomése “een krankzinnig verslag van een ongeplande reis”. NRC Handelsblad duidde het in maart bij uitgeverij Contact verschenen (en het in delen in nrc.next gepubliceerde) boek van P.F. Thomése als een “snackbarromance annex speurdersroman”. Het Parool noemt het “een persiflage op een hard-boiled misdaadverhaal” en Vrij Nederland houdt het kortweg op “een road novel“. Stuk voor stuk typeringen van een boek dat in wezen eigenlijk iets heel anders is, namelijk een humoristische aanklacht tegen het kantoorleven.

De botsing tussen het zorgeloze leven van de hoofdpersonages P.F. Thomése en J. Kessels (in het echte leven inderdaad de schrijver en zijn beste vriend) en de kantoorcultuur van hun opdrachtgever Berend de Bray komt het best tot uiting in het werkoverleg dat maar niet van de grond wil komen. Berends pogingen om “de te voeren strategie” voor het opsporen van de vermiste ondernemer Perry Boone te bespreken mislukken bladzijde na bladzijde.

Een conference call? Met dat soort gezeik hoefde je bij J. Kessels niet aan te komen, zegt Thomése als hij door Berend wordt wakker gebeld nadat hij die nacht “door omstandigheden flink heeft doorgezopen”. Met trivialiteiten als uren schrijven, planning en research willen ze niet lastiggevallen worden. “Als er tijdens de opdracht maar voldoende kan worden gezopen. Dat is zijn punt. Daar wil hij geen gezeik over, achteraf”, zo verwoordt Thomése de secondaire arbeidsvoorwaarden van zijn vriend. “Wat dacht hij wel, dat stuk kantoormisère?”

Lees verder

De meeste mensen zijn zich niet bewust van de kracht en de mogelijkheden van het netwerk om hen heen. Als je in een willekeurige zaal met mensen vraagt wat voor vraagstukken er spelen hun hun leven, van praktische tot persoonlijke, dan krijg je uiteenlopende antwoorden.

Veel mensen worstelen met zaken, en zien vaak niet een snelle oplossing van hun probleem. Als je in een zaal van honderd mensen die vragen op papier kort en bondig zou kunnen opschrijven, en je zou die vragen vervolgens voorleggen aan diezelfde zaal, dan zou in 80% van de gevallen het antwoord op de vraag gegeven kunnen worden door het gezamenlijke netwerk van de mensen in de zaal. Maar op die manier zijn we niet gewend te communiceren, laat staan dat we gewend zijn om hulp te vragen aan een ander.
Lees verder

‘Ach, ik eet morgen wel. Vandaag heb ik even geen zin.’ Heeft u die gedachte wel eens? Waarschijnlijk niet. Maar een rapport schrijven, een vergadering voorbereiden of de boekhouding doen, stellen we maar wat graag uit. Hoe komt dat toch?

In het laatste nummer van het tijdschrift Psyche & Brein krijgen we het antwoord. De Amerikaanse publiciste Trisha Gura doet daarin verslag van een literatuuronderzoek naar talmen, ofwel het voor je uitschuiven van opdrachten. “Talmen zouden we doen omdat we geen projecten hebben die belangrijke doelstellingen in ons leven weerspiegelen”, is de conclusie die ze trekt uit haar studie.
Lees verder

Foto stock.xchng

De meeste mensen in dit land voorzien in hun inkomsten door tijd te ruilen voor geld. Meestal in de vorm van salaris als dan niet aangevuld door bonussen, soms door aan klanten uur-maal-tarief door te berekenen.

De oorsprong hiervan ligt in de tweede industriele revolutie, toen er managers nodig waren om de arbeiders aan te sturen. Deze kon je moeilijk afrekenen op stukloon, zoals de arbeiders, en naarmate er meer werk overgenomen werd door machines, werd een maandsalaris steeds gangbaarder als beloningsmodel.

Terwijl we middenin een nieuwe revolutie zitten, die van de transitie naar een netwerk- en informatiesamenleving, denk ik dat we langzaam maar zeker moeten gaan nadenken over andere beloningsmodellen.

Lees verder

Monique De Knop, hoofd van het ministerie van Binnenlandse Zaken in België, is door haar ondergeschikte, Christine Breyne, beschuldigd van pesten. Breyne, directeur-generaal op het departement, heeft zelfs een officiële klacht ingediend en is volgens het Nieuwsblad van plan het gedrag van haar chef aanhangig te maken bij de Raad van State.

Inderdaad, pesten op de werkvloer komt in de beste organisaties voor. De Belgische media tasten nog in het duister naar de oorzaak van het conflict. Is het haar rode haar? Droeg ze stomme kleren?

Lees verder

Wie werkloos raakt, moet een baan onder z’n niveau aannemen. Alles beter dan thuis zitten met een WW-uitkering. Of toch niet?

Uit onderzoek blijkt dat het doen van werk onder je niveau schadelijk is voor de rest van je loopbaan. Universitair docent Irma Mooi-Recie van de Vrije Universiteit in Amsterdam volgde tussen 1985 en 2000 een groep van ongeveer 13.000 werknemers en ontdekte dat mensen die na een periode van werkloosheid een baan onder hun niveau accepteren, die terugval nooit meer te boven komen. Mannen verdienen jaren later nog steeds 15 procent minder dan hun oude salaris – zelfs als ze weer op hun oude niveau werken. Vrouwen gaan er maar liefst 19 procent op achteruit. Mooi-Recie spreekt van een „blijvend litteken op hun cv”.

Lees verder

Bedrijven werven hun talenten (‘young professionals’) al lang niet meer alleen met folders, op scholen, op beurzen. Dat gaat tegenwoordig net zo makkelijk via hun eigen website. Een bedrijf waar je graag wil werken benader je tegenwoordig gewoon zelf.

Wat blijkt: dat gaat niet goed.  Uit de jaarlijkse ‘Nationale Monitor van de Beste Recruitmentsite’ blijkt dat tweederde van de aan de beurs genoteerde bedrijven niet voldoet aan de voorwaarden. Kijk hier voor een samenvatting van het onderzoek.

Lees verder