Een doortrapte handelstruc is koppelverkoop. Je maakt de klant lekker met superkoopje A. Maar zodra deze hebberig naar de kassa rent, meld je fijntjes dat de deal slechts doorgaat met B erbij.

Weigeren lukt dan vaak niet meer. Ons lichaam is geen rekenmachine, eerder een chemische fabriek. Bij een buitenkans maakt de neurotransmitter dopamine ons klaar om toe te slaan.

Deze stof, die wellust, euforie en hebberigheid opwekt, werkt prima voor een Neanderthaler op jacht, maar is funest voor een kredietklant die een onnodige verzekering krijgt aangesmeerd. Heel eventjes is hij blij met A en B. De kosten en kater komen later.

Zou koppelverkoop niet verboden moeten worden?

Lees verder

Spaarders van de voormalige DSB-bank zijn slordig. 325.000 gedupeerden mogen verloren spaargeld claimen tot een ton. Toch hebben 100.000 spaarders niets bij De Nederlandsche Bank aangevraagd. Mogelijk laten ze 230 miljoen euro liggen.

Wellicht nóg achtelozer denken werknemers over hun pensioenregeling. Bij indiensttreding ziet men dit vaak als een onbenullig extraatje. Slechts een enkeling bestudeert zijn Uniform Pensioen Overzicht (UPO). Maar lezen is niet snappen. Vrijwel geen werknemer begrijpt dat zijn pensioenregeling nare, antisolidaire trekken heeft.

Franchise

Het proefschrift De Franchise in Pensioenregelingen van pensioenjurist Emilie Schols toont dat pensioenregelingen flink nadelig uitpakken voor laagbetaalden zoals deeltijdwerkers (vaak vrouwen), migranten, jongeren, gehandicapten en werknemers met een tijdelijk contract. Juridisch gezien is dat indirecte discriminatie. Strijdig dus met Europese wetgeving over gelijke behandeling.

Een grote boosdoener is de ‘franchise’ (de hoogte staat op uw UPO vermeld).

Lees verder

Dirk Scheringa bij de bekendmaking van het faillisement van DSB. Foto Bram Budel

Het DSB-debacle heeft één zonzijde: half Nederland snapt nu wat een koopsomkanjer is. De koopsomkanjer – een eretitel onder
ex-DSB-personeel – is de verzekeringsverkoper die de meeste koopsompolissen slijt die elk 80 of 90 procent provisie opleveren.

DSB Bank werd groot met deze wanpraktijk. Maar afgelopen maandag ging men er, helaas voor de spaarders, hypotheekgedupeerden en het personeel, na een heftige doodsstrijd, aan ten onder.

In navolging van DSB Bank happen ook andere, van (levensverzekerings)provisies afhankelijke geldbedrijven naar adem. Lees verder

Erica Verdegaal legt uit bij het VARA-programma Vrouw & Paard wat het inmiddels failliete DSB Bank anders maakt dan andere banken. En waarom de verkoopmethodes van DSB toch zo effectief bleken te zijn.

Bekijk hier het acht minuten durende fragment

Eerder dit jaar waarschuwde Erica Verdegaal al uitgebreid voor de praktijken van de bank. En afgelopen zaterdag schreef ze in NRC Weekblad dat Scheringa ’slûchslim’ is. Dit Friese woord betekent, volgens Verdegaal:

Je presenteert jezelf als een Joris Goedbloed met hooguit lager onderwijs en het hart op de goede plaats. Ondertussen broedt je brein op voordeel, winst en kansen op andermans kosten.

Het laatste nieuws over DSB bank is te lezen via het DSB nieuwsthema van nrc.nl.

de briefjes komen net als verloren vrienden wel een keer terug

De rechtbank in Amsterdam heeft vanochtend de DSB Bank van Dirk Scheringa failliet verklaard. Een hoop DSB-klanten zijn nu hun geld kwijt. Maar waar blijft dat geld, vraagt nrc.next-lezer Henk Oosterhuis uit Holwierde zich af. Hij schrijft: “Het geld gaat toch altijd weer op een andere manier de economie in, toch? Want er is een bepaalde hoeveelheid in omloop en als het bij de een weg is dan zit het bij een ander.” Heeft hij gelijk?

Het is geld is verdwenen, maar het kan later weer terugkomen, zegt Auke Plantinga, universitair hoofddocent Financiering aan de Rijksuniversiteit Groningen. Het is erg abstract, vooral voor niet-economen, geeft hij toe. Daarom vergelijkt  Plantinga geld met vrienden: Op het ene moment heb je veel vrienden, op een ander moment wat minder. Maar ze komen vaak wel weer terug.

Lees verder

Dirk Scheringa ging er altijd prat op geitenwollen sokken te dragen in de bruine schoenen onder zijn bankierspak. Dat imago van eenvoud, degelijkheid en simpelheid ging er bij half Nederland in als een DSB-lening in een kredietverslaafde. Tientallen jaren lang.

Zelfs dit voorjaar – al midden in de kredietcrisis – bracht de KRO een suikerzoete documentaire over de Wognumse bankdirecteur. De televisiecamera’s snorden kritiekloos terwijl Scheringa trots mocht verhalen van zijn hobbyboerderij met schapen, zijn loopbaan van twee jaar mulo tot bankdirecteur, zijn al dertig jaar trouwe kaartvrienden, het DSB-hoofdkantoor, tevreden werknemers, blije klanten, zijn eigen portret in het Dirk Scheringa Museum, en – keer op keer – zijn goudeerlijke Friese wortels.

Dirk Scheringa over zijn prachtbedrijf
Lees verder

Vandaag staat nrc.next vol met nieuws over DSB. Waar voetbalclub AZ blijft bestaan met Scheringa als voorzitter, gaat DSB Bank ten onder. Spaarders haalden al meer dan 600 miljoen euro weg. De bank zal waarschijnlijk worden ontmanteld, waarbij de activiteiten bij andere banken worden ondergebracht.  Scheringa’s imperium lijkt ten einde.

Meer informatie over DSB:

- Reconstructie: snelle bankrun werd DSB fataal.

- Chronologie van ‘De Snelle Beloftebank’

- Hoofdrolspelers uit het DSB-debacle

- Wat moeten klanten doen? Acht vragen over DSB Bank

nrc.next-blogger Erica Verdegaal waarschuwde in maart van dit jaar voor de leningen van DSB en voor de praktijken van Dirk Scheringa:

Scheringa bood begin deze maand nog via de pers aan de Nederlandse economie in een paar jaar te willen vlot trekken “via een breed zakenkabinet”. Dat verbeteren is prima, Dirk. Maar herdenk daarbij de leus: Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Meer over DSB van Erica Verdegaal is hier te lezen:

- Wolf zoekt schaapskleren (16 mei 2009)

- Gratis hulp voor schrijnende DSB-gevallen (2 juli 2009)

- Lening van DSB, daar zit je mooi mee (31 maart 2009)

- Heel veel Monopoly spelen (14 april 2009)

Tot slot een uitleg van NRC-economieredacteur Maarten Schinkel op nrc.tv

De DSB Bank is gisteren dubbel beboet. Foto Wessel van Keuk/Cor Vos

De kogel is door de kerk. De Autoriteit Financiële Markten (AFM) heeft DSB Bank gisteren dubbel beboet. De eerste boete (96.000 euro) kreeg DSB omdat men “bij de beoordeling van aanvragen van hypotheekkrediet criteria hanteert die niet zijn vastgelegd ter voorkoming van overkreditering en niet zijn gericht op het voorkomen van overkreditering”.

De tweede boete (24.000 euro) kreeg DSB omdat de bank  “in verschillende gevallen niet voldoende informatie heeft ingewonnen omtrent de doelstellingen en risicobereidheid van de consument. Ook heeft DSB in verschillende gevallen haar advies onvoldoende gebaseerd op informatie die zij wel had ingewonnen.”
De boetes zijn koren op de molen van de vele woningeigenaren die in hun maag zitten met een te hoge DSB-hypotheek. Dat leed werd laatst nog eens belicht in televisieprogramma NOVA.

In een poging om compensatie van DSB te krijgen, hebben honderden boze gedupeerden zich voor 59 euro per persoon aangesloten bij de Stichting Hypotheekleed. Deze slachtoffers -vaak in acute nood- bereiden een gezamenlijk claim tegen DSB voor van, volgens de NOVA-uitzending, 1 a 2 miljard euro.
Gaat dat lukken? Lees verder

Dirk Scheringa heeft bij zijn bankbedrijf DSB een eigen crèche. Ondanks zijn vertrouwenwekkende imago is DSB omstreden na onderzoek van de AFM. Foto Vincent Mentzel.

Om geloofd te worden, hoeft men slechts de waarheid ongelooflijk te maken. Deze strategie, van Napoleon Bonaparte, wordt sinds jaar en dag omarmd door de geldbranche. Extra in deze recessietijd. Want de consument huivert en de geldsector hapt naar adem. De sterke bedrijven redden zich wel. Maar de beunhazen, oplichters en kaartenhuizen geven er de brui aan of vallen om zodra de ingaande geldstroom hapert. Dat verklaart al die taxatieschandalen, oplichtingpraktijken en beleggingsdompers die zich bijna dagelijks openbaren.

Een dienstverlener die wordt ontmaskerd als windbuil, zakkenvuller of zwendelaar behoeft Napoleontische sluwheid om zijn geschrokken klanten koest te houden. Vaak gokt men op een vertrouwenwekkend optreden in de media. De pers huldigt immers, net als een rechtbank, het principe van hoor en wederhoor. Iedereen mag zijn zegje doen. Menig televisieredactie veronderstelt naïef dat de waarheid dan vanzelf komt bovendrijven. Maar in geldzaken werkt dat niet.

Lees verder

Illustratie Roel Venderbosch`

De financiële sector is een bonusmachine, maar tot eind 2008 was het ontwrichtende effect daarvan bij velen onbekend. De kredietcrisis en de media hebben de ogen geopend van klanten, overheden en toezichthouders. Afgelopen maart verklapte ING-mederwerker Ron Eijt bijvoorbeeld dat het verkopende ING-personeel maar 60 procent van een normaal basissalaris krijgt.

De rest, 40 procent, moest men bijklussen door financiële producten aan klanten te slijten. Nog bonter leek DSB bank het te maken. Een oud-medewerker van deze bank vertelde treinkrant De Pers dat DSB-verkopers maar 30 procent van hun basissalaris ontvangen. De rest, maar liefst 70 procent, moest men bijverdienen uit provisie op verkochte producten.

Na mij de zondvloed

Verkoopbonussen vormen zogeheten perverse prikkels. Zo’n beloningsvorm “kan aanzetten tot handelen in strijd met de belangen van de onderneming en de klant”. Dit schrijven de Autoriteit Financiële Markten (AFM) en De Nederlandsche Bank (DNB) in hun verse rapport Principes voor een beheerst beloningsbeleid. Men bedoelt dat je adviseur je een hypotheek, garantiebelegging of verzekering kan aanpraten waar alleen hijzelf voordeel van heeft. Jij betaalt de kosten en jij loopt de risico’s. Maar hij denkt: binnen is binnen, na mij de zondvloed. Lees verder