Het is een onrustig cao-seizoen

Stakende schoonmakers: puinhoop op Utrecht CS
Wat is er toch aan de hand? We hadden al stakende schoonmakers, vuilnismannen en de ambtenaren. En vanochtend kwam daar nog een vierde groep bij. Vakbond FNV Bondgenoten maakte bekend een „reeks van korte stakingen” te gaan houden in de Rotterdamse haven door werknemers van containeroverslagbedrijf ECT.
Tel daarbij op dat het aantal cao-onderhandelingen dat voor het bereiken van een akkoord wordt afgebroken naar recordhoogte stijgt en er is een duidelijke conclusie te trekken: we leven in een onrustig cao-seizoen.
En dat betekent veel voor ons allemaal. Gisteren maakte het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bekend dat een kwart van de werknemers die onder een cao vallen (80 tot 85 procent van alle werkenden) het zonder nieuwe cao moet doen. Dat betekent dat honderdduizenden werknemers hun salaris op basis van hun oude, verlopen cao’s krijgen uitbetaald.
De oorzaak is bekend: bezuinigingen door de crisis, maar mogen de werknemers hier wel op deze manier het slachtoffer van worden? De vakbonden lijken gefrustreerd: de werkgevers houden in veel gevallen vast aan de nullijn (het bevriezen van lonen). Deskundigen spreken van ‘polarisatie op de arbeidsmarkt’. Werkgevers en werknemers staan lijnrecht tegenover elkaar.
Hoe beleven jullie dit? Zien we de bezuinigingen terug bij onze werkgevers? En hoe wordt ermee omgegaan op de werkvloer? Is er begrip, of eerder spanning?


