Een laptop en een mobiele telefoon; veel meer heeft een ondernemer niet nodig. Foto Inertia Stock

Het aantal startende ondernemers blijft maar groeien. De meeste mensen die ondernemer willen worden hebben niet per sé de behoefte om personeel in dienst te nemen, en zien de kansen van de netwerk- en informatiesamenleving.

Vroeger had je een hoop gedoe en kapitaal nodig om te kunnen starten als ondernemer. Een gebouw (meestal huur), een auto die representatief is (als de auto niet duur genoeg is, nemen mensen me vast minder serieus), visitekaartjes en nog meer van die zaken.

Bedrijfje spelen noem ik dat. Als je maar doet alsof je net een echt bedrijf hebt, dan geloven potentiële klanten je vast. Voor zulke zaken heb je meestal een beginkapitaal nodig. Dit leende je dan bij een bank, die om een onderpand vroeg, naast een goed doortimmerd ondernemingsplan.

Lees verder

Jeremy Rifkin schreef een aantal jaren terug het boek The age of  access. In dat boek beschrijft hij dat toegang tot hulpgoederen en producten belangrijker wordt dan het bezit ervan. Met geld kun je tenslotte een kaartje kopen voor bijvoorbeeld een concert van de  Rolling Stones, maar met toegang (tot bijvoorbeeld de organisator) kun  je een backstagekaart krijgen voor het concert.

Waarom bezitten we  een wasmachine, als we er ook eentje kunnen huren? We zijn zo gewend geraakt aan het  bezit van zaken, dat we zijn gestopt met het denken in toegang.  Netwerken draait om toegang, maar toegang krijg je pas als je toegang  biedt. Op LinkedIn bijvoorbeeld krijg je toegang tot iemands netwerk vanuit de gedachte dat je dan ook zelf toegang biedt tot je eigen netwerk. Wie deelt, die groeit. Winning by sharing heet dat mooi.

Lees verder

Veel mensen kunnen niet snel antwoorden op deze vraag. Ik krijg met  behoorlijke regelmaat mensen op mijn pad die worstelen met het vinden van de juiste baan, of in het geval van freelancers met het krijgen van de juiste klussen. Om te kunnen doorgronden waar ze eigenlijk naar op  zoek zijn, en hoe ik ze het beste kan helpen vuur ik een heel scala aan vragen op ze af. Maar altijd begin ik met de vraag:

Wanneer moet iemand jou bellen?

Lees verder

Vandaag schrijft nrc.next over netwerksite LinkedIn. Duidelijk was al dat de website enorm profiteert van de economische crisis. Inmiddels heeft de site 34 miljoen profielen, waarvan 1,3 afkomstig van Nederlandse gebruikers. Elke seconde komt er naar eigen zeggen eentje bij. Ook Barack Obama blijft niet achter.

Hieronder is te zien hoe de bezoekcijfers zich de afgelopen anderhalf jaar hebben ontwikkeld

Het gaat sowieso hard met sociale netwerksites (zelfs e-mail verliest inmiddels aan populariteit). De websites groeien en organiseren nieuwe initiatieven. LinkedIn organiseert deze maand zelfs een LinkedIn-diner.

Maar ok, dat wisten we al. Het artikel in nrc.next (hier is de pdf van het artikel te downloaden en terug te lezen) richtte zich daarom vooral op hoe een profiel nu eigenlijk moet worden ingericht.

Lees verder

HR-managers: laat personeel uitslapen dat 's avonds productiever is

Lang geleden, toen veel mensen nog in een fabriek werkten, was het een  heel goed idee dat iedereen daar tegelijk was. Samen vormden alle  arbeiders met hun voormannen één grote keten, die het proces in de  fabriek draaiende hield. Het meeste van deze arbeid was handenarbeid.

Het organisatiemodel dat toen gebruikt werd om samen te werken,  gebruiken we nog steeds. Terwijl de aard van ons werk verandert. De onderlinge afhankelijkheden rechtvaardigen niet  meer dat iedereen tegelijk op zijn werk moet zijn.

Lees verder

Officieel raadt het ministerie van Defensie zijn personeel het gebruik van sociale netwerksites af. Maar toch, commando’s hebben groepsprofielen op Hyves en inlichtingenfunctionarissen delen hun CV’s op LinkedIn.

Fragment uit de pagina van Pieter Cobelens

Hyven doet Pieter Cobelens, de directeur van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, echter niet meer. Nadat de Telegraaf vorige week een bloemlezing gaf uit zijn zogeheten ‘krabbels’ – de privéberichtjes op Hyves – besloot de inlichtingenbaas zijn vriendensite offline te halen. Maar op LinkedIn is hij nog alom aanwezig; met CV, 99 kennissen én al sigarenrokend op een profielfoto.

Lees verder

Hoe vaak stel je een vraag? Of anders gezegd, hoe vaak stel je een vraag niet? Waarschijnlijk vele malen per dag, elke dag weer. Veel vragen die we zouden kunnen stellen vragen we niet. We doen aannames over het antwoord, of over degene met het antwoord. En dat is jammer.

Veel misverstanden ontstaan omdat we de verkeerde vragen stellen, maar vaker nog doordat we helemaal geen vragen stellen. En verkeerde aannames op elkaar stapelen, en een wat verwrongen beeld krijgen van hoe dingen nu zitten.
Lees verder

Momenteel zitten er meer mensen zonder werk dan een jaar geleden.   Werkloos, zelfstandig maar dan even zonder klussen. Of in loondienst maar ‘op de bank’ zoals dat mooi heet bij veel IT-bedrijven en detacheringbureaus.

Voor veel mensen , en in het laatste geval zeker  ook voor managers, genoeg reden om in een flinke kramp terecht te  komen. Overal om me heen hoor ik berichten van managers die het even  niet meer weten, en uit een soort controlemechanisme ineens de  duimschroeven aandraaien van mensen die even geen klus hebben.

Lees verder

De meeste mensen zijn zich niet bewust van de kracht en de mogelijkheden van het netwerk om hen heen. Als je in een willekeurige zaal met mensen vraagt wat voor vraagstukken er spelen hun hun leven, van praktische tot persoonlijke, dan krijg je uiteenlopende antwoorden.

Veel mensen worstelen met zaken, en zien vaak niet een snelle oplossing van hun probleem. Als je in een zaal van honderd mensen die vragen op papier kort en bondig zou kunnen opschrijven, en je zou die vragen vervolgens voorleggen aan diezelfde zaal, dan zou in 80% van de gevallen het antwoord op de vraag gegeven kunnen worden door het gezamenlijke netwerk van de mensen in de zaal. Maar op die manier zijn we niet gewend te communiceren, laat staan dat we gewend zijn om hulp te vragen aan een ander.
Lees verder

Foto stock.xchng

De meeste mensen in dit land voorzien in hun inkomsten door tijd te ruilen voor geld. Meestal in de vorm van salaris als dan niet aangevuld door bonussen, soms door aan klanten uur-maal-tarief door te berekenen.

De oorsprong hiervan ligt in de tweede industriele revolutie, toen er managers nodig waren om de arbeiders aan te sturen. Deze kon je moeilijk afrekenen op stukloon, zoals de arbeiders, en naarmate er meer werk overgenomen werd door machines, werd een maandsalaris steeds gangbaarder als beloningsmodel.

Terwijl we middenin een nieuwe revolutie zitten, die van de transitie naar een netwerk- en informatiesamenleving, denk ik dat we langzaam maar zeker moeten gaan nadenken over andere beloningsmodellen.

Lees verder