Mensen staan in de rij om met grote korting kaartjes te kopen voor voorstellingen op Broadway. Foto AFP

De economie is net een fietsband. Als die leegloopt, kom je moeilijker vooruit. Daarom vrezen overheden deflatie, een daling van de consumentenprijsindex. De economie gaat daardoor trager draaien. Want wat doet u als meubelboulevards met prijzen stunten, hoteliers u lokken met bodemprijzen en de uitverkoop eindeloos lijkt?

U spaart en wacht op nóg meer korting. Elk honderdje dat u in de knip houdt, kan volgend jaar misschien wel 105 euro aan koopkracht waard zijn. Onze economie vertoont zo’n lekje, waardoor lucht ontsnapt. Lees verder

Illustratie Roel Venderbosch`

De financiële sector is een bonusmachine, maar tot eind 2008 was het ontwrichtende effect daarvan bij velen onbekend. De kredietcrisis en de media hebben de ogen geopend van klanten, overheden en toezichthouders. Afgelopen maart verklapte ING-mederwerker Ron Eijt bijvoorbeeld dat het verkopende ING-personeel maar 60 procent van een normaal basissalaris krijgt.

De rest, 40 procent, moest men bijklussen door financiële producten aan klanten te slijten. Nog bonter leek DSB bank het te maken. Een oud-medewerker van deze bank vertelde treinkrant De Pers dat DSB-verkopers maar 30 procent van hun basissalaris ontvangen. De rest, maar liefst 70 procent, moest men bijverdienen uit provisie op verkochte producten.

Na mij de zondvloed

Verkoopbonussen vormen zogeheten perverse prikkels. Zo’n beloningsvorm “kan aanzetten tot handelen in strijd met de belangen van de onderneming en de klant”. Dit schrijven de Autoriteit Financiële Markten (AFM) en De Nederlandsche Bank (DNB) in hun verse rapport Principes voor een beheerst beloningsbeleid. Men bedoelt dat je adviseur je een hypotheek, garantiebelegging of verzekering kan aanpraten waar alleen hijzelf voordeel van heeft. Jij betaalt de kosten en jij loopt de risico’s. Maar hij denkt: binnen is binnen, na mij de zondvloed. Lees verder

Personeel van Mediamarkt applaudisseert voor de klanten. Tot en met 2008 was de markt een eldorado voor verkopers. Foto Michael Kooren.

De financiële markt tot en met 2008: er mocht veel en de consument was euforisch. In dit eldorado voor verkopers bestelden we optimistisch nieuwe keukens, badkamers en serres op krediet. We leenden onbezorgd en aflossingsvrij meer dan de marktwaarde van onze huizen.

We staken hoopvol miljarden euro’s in vage garantiebeleggingen, hopeloze teakhoutplantages, onduidelijke vastgoed-cv’s en rampzalige ‘veilige’ obligaties. Zelfs nepbeleggingen trokken honderden miljoenen euro’s aan.

Nu het kaartenhuis is ingestort, wordt het toezicht strenger. Geweldig, zoals de huis- en hypothekenbranche sidderde en schreeuwde, toen de Autoriteit Financiële Markten (AFM) de tophypotheek dreigde te verbieden.

Lees verder

Getroffen door de economie koelen de Europeanen hun woede, kopte The New York Times. De gijzelingen van managers doen denken aan de Franse Revolutie, schreef een Franse krant. In werkelijkheid zijn de zogeheten bossnappings slechts een show voor de bühne.

“Wat is erger? Twee nachten op kantoor of jaren werkloosheid?” Denis Pavan, een vertegenwoordiger van de Franse vakbond CGT, legt het aan het Franse persbureau AFP nog een keer uit. “Wij zijn geen criminelen.”

Toch is Pavan medeorganisator van een delict waar vijf jaar gevangenisstraf op staat, namelijk het gijzelen van je baas. Bossnapping, zoals het nu in de volksmond heet. Terwijl hij het AFP te woord staat worden twee managers van elektronicaconcern Molex in gijzeling gehouden. Ze waren van plan een fabriek te sluiten. “Ze liegen en bedriegen ons “, zo verwoordt een medewerkster de onlusten.

Bekijk hier de beelden van 3M-manager Luc Rousselet, nadat hij werd vrijgelaten na een gijzeling  door zijn werknemers

Lees verder

Joost Zwagerman (rechts) op het afgelopen Boekenbal met de schrijver van het Boekenweekgeschenk van dit jaar, Tim Krabbé. Foto Maarten Hartman

Elk jaar rond Pasen legt de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) een ei: na ampel directieberaad wordt het thema van het volgende Boekenweekgeschenk wereldkundig gemaakt. Deze publicitaire stunt heeft een naamsbekendheid waar elk reclamebureau van zou watertanden.

Alle media brachten het vorige week weer groots. Het thema voor 2010 luidt: ‘Jong zijn: het kind, de jeugd, de jongere’, geïnspireerd op het verhaal Titaantjes van de schrijver Nescio. Auteur Joost Zwagerman mag het schrijven.

Jong zijn? Het kind? Wat bezielt de CPNB-directie met die thema’s? Vorig jaar bedacht men ‘De literaire Zoo’. Daarvoor: ‘De derde leeftijd en de letteren’. En daarvoor ‘Scherts, Satire en Ironie’. Die hersenspinsels ademen de sfeer van onbekommerd vergaderen aan de Keizersgracht 391.

Ondertussen staat de echte wereld in brand.

Lees verder

De Amerikaanse Izabella (7) maakt een kruiswoordpuzzel in een motelkamer. Haar familie werd uit huis gezet vanwege huurschulden nadat haar vader zijn baan verloor. Foto AFP

Een recessie of crisis is net een olievlek. Eerst zakken de aandelenkoersen. Vervolgens daalt het consumenten- en producentenvertrouwen, doen we minder aan- en inkopen, dipt de werkgelegenheid, verslapt de woningmarkt, en stijgen de betalingsproblemen van consument en bedrijf.

Die laatste twee zaken staan overigens niet los van elkaar, toont onderzoek van het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) en salarisadministratiebureau ADP. Steeds meer bedrijven hebben hun handen vol aan de schuldenproblemen van hun personeel. Want schulden veroorzaken stress. Dat leidt niet zelden tot ziekmeldingen en concentratieproblemen. Soms zelfs tot ongelukken, fraude of diefstal.

Lees verder

Naar de oorzaken van de kredietcrisis wordt nog naarstig gezocht. De een denkt dat het hebzucht was. Een tweede geeft de schuld aan gebrekkig toezicht. Weer anderen wijzen op de lage rente, te ingewikkelde producten, mondialisering, de bonuscultuur, te veel lenen, de geëxplodeerde welvaart, de digitale revolutie, de hedgefondsen, risicoblindheid, individualisme, bestuurlijke onkunde, overmoed of zelfs moreel verval.

Lees verder

Demonstranten roeren zich in New York om de bonussen van de AIG-top. Foto Reuters.

Elke crisis kent verliezers. En op verliezen volgt een rouwproces. Eerst geloven we het niet. Dan volgt de woede, het terugvechten, de terugslag en tot slot de aanvaarding van de ramp. We zitten pas in fase twee: boosheid.

In Amerika trekken laaiende crisiswerklozen per bus langs met bonussen betaalde paleizen. In ons land moeten vermogensbeheerders en banken het ontgelden. Het loopt storm bij het Klachteninstituut Financiële Dienstverlening (Kifid). Het eerste kwartaal van dit jaar lag het aantal conflicten tussen beleggers en geldbedrijven 80 procent hoger dan in dezelfde periode vorig jaar.

Lees verder

Bankiers excuseren zich schoorvoetend voor de financiële crisis. En regeringsleiders vergaderen zich suf over de redding van ons land. De burger intussen wacht stilletjes, in de hoop dat vadertje Staat hem beschermen zal. Dat gebeurt wel, maar binnen grenzen. Het landsbestuur bekommert zich om het hele land. Hooguit becijfert men de gemiddelde gepensioneerde, de modale werkloze en de gangbare woningbezitter. Maar wij zijn niet doorsnee.

Lees verder

Of je nu de radio of televisie aanzet, een krant openslaat of je buurman spreekt. Al maanden beheerst het woord ‘crisis’ de wereld en de media. Hoe erg is het? Hoe erg wordt het? Wat gaan we doen? Wat zouden we moeten doen? Loopt mijn geld gevaar? En mijn baan? Wie draagt daarvoor de schuld? En wie gaat de schade betalen?

Lees verder