Er wordt weer schoongemaakt. Werkgevers en vakbonden hebben vannacht een principeakkoord bereikt over een nieuwe cao voor de 150.000 werknemers in de schoonmaakbranche.

Foto AFP / Carlos Jasso

Daarmee is de staking van duizend schoonmakers na ruim negen weken eindelijk afgelopen. De schoonmakersstaking is de langstdurende staking sinds 1933. De schoonmakers, eerder als ‘the working poor’ omschreven op dit blog, eisten hoger loon en een betere onkostenvergoeding. Lees verder

Stakende schoonmakers: puinhoop op Utrecht CS

Wat is er toch aan de hand? We hadden al stakende schoonmakers, vuilnismannen en de ambtenaren. En vanochtend kwam daar nog een vierde groep bij. Vakbond FNV Bondgenoten maakte bekend een „reeks van korte stakingen” te gaan houden in de Rotterdamse haven door  werknemers van containeroverslagbedrijf ECT.

Tel daarbij op dat het aantal cao-onderhandelingen dat voor het bereiken  van een akkoord wordt afgebroken naar recordhoogte stijgt en er is een duidelijke conclusie te trekken: we leven in een onrustig cao-seizoen.

En dat betekent veel voor ons allemaal. Gisteren maakte het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bekend dat een kwart van de werknemers die onder een cao vallen (80 tot 85  procent van alle werkenden) het zonder nieuwe cao moet doen.  Dat betekent dat honderdduizenden werknemers hun salaris op basis van hun oude, verlopen cao’s krijgen uitbetaald.

De oorzaak is bekend: bezuinigingen door de crisis, maar mogen de werknemers hier wel op deze manier het slachtoffer van worden? De vakbonden lijken gefrustreerd: de werkgevers houden in veel gevallen vast aan de nullijn (het bevriezen van lonen). Deskundigen spreken van ‘polarisatie op de arbeidsmarkt’. Werkgevers en werknemers staan lijnrecht tegenover elkaar.

Hoe beleven jullie dit? Zien we de bezuinigingen terug bij onze werkgevers? En hoe wordt ermee omgegaan op de werkvloer? Is er begrip, of eerder spanning?

Als schoonmakers staken is dat al snel zichtbaar. Grote hopen afval lagen vorige week demonstratief in de stationshal van Utrecht Centraal. Gisteren hebben zij hun werk weer hervat, maar de strijd voor een betere cao duurt voort.

Een loonsverhoging van 2,5 procent. Dat hebben de stakingen, die ook hun weerslag hadden op het aanzien van Schiphol en de treincoupés, opgeleverd. Maar daarmee is slechts een deel van de zorgen onder schoonmaakpersoneel weggenomen.

Brian Droop, vrijwilliger van FNV Bondgenoten en in het dagelijks leven universitair docent aan de Universiteit van Amsterdam, stond zondagmorgen op een enorme poetslap voor het spandoek ‘Schoon Genoeg’. Hij legt uit dat de actie is gericht tegen de directies van de grote schoonmaakbedrijven, zoals Hago, Asito, Coppejans en Gom, die in opdracht van Schiphol, ABN Amro en de Nederlandse Spoorwegen personeel leveren.

Reiskosten
“Ze krijgen tien euro bruto per uur, dus wat hou je daarvan over? Zeven, acht euro misschien”, zegt Droop. “En er zijn pas reiskostenvergoedingen vanaf een flink aantal kilometers, maar niet binnen Utrecht of Amsterdam.” Ook de arbeidsomstandigheden baren hem zorgen, vooral die op kantoren. Een aantal uren per dag kan er niet schoon gemaakt worden omdat er dan te veel kantoorpersoneel is. Voor die uren worden de schoonmakers niet betaald. “Maar ze moeten wel in de buurt van het object blijven.”

Promotie maken is lastig in dit vak, weet Droop.

Lees verder

Foto AFP

Schoonmakers zijn de ‘working poor’ van Nederland. Ze worden onderbetaald (tien euro bruto per uur). De meeste werknemers hebben er een tweede baantje in het weekend bij om rond te kunnen komen. Ook de werkdruk vliegt omhoog.

En schoonmakers krijgen van hun baas te weinig middelen om werkelijk goed schoon te kunnen maken, bleek deze week tijdens een hoorzitting in de Tweede Kamer.

Parlementariërs hadden schoonmakers, werkgevers, bedrijven en de Arbeidsinspectie uitgenodigd om hun mening te geven. Aanleiding was een witboek van FNV Bondgenoten ‘Schoon genoeg?’ waarin de schrijnende situatie van deze groep werkende armen is beschreven. Een sector waarin vooral migranten en vrouwen werken.

„Het maakt je kapot van binnen”, zei een geëmotioneerde Christine Simon, schoonmaakster in het Erasmus kinderziekenhuis in Rotterdam. Wat bleek er verder? Lees verder