Vorige week viel een uitnodiging van de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging in de bus om op konijnen te gaan jagen. En dan niet met een geweer, maar met een havik. Curieus. Tam konijn is geen onbekende, maar hoe smaakt wild konijn?

Laat je vooral niet afschrikken door het villen van een konijn

Plaats van handeling: een guur gemengd bos bij het Brabantse Rijen. Valkenier Ad sluipt tussen de sparren en wijst na tien minuten zwijgend naar een paar gaten in de mossige bodem. Daar zit een „bouw”, een konijnenburcht. De havik kijkt vanaf een lederen handschoen streng toe hoe Ads helper uit een houten doosje een fret haalt en deze voor de ingang van een „pijp” zet. De albinobunzing steekt zijn neusje zoekend in de lucht en verdwijnt de gang in.

lees verder›

Ontbijt is het Nieuwe Diner. Dan weet u dat. Zelf bleek ik ook hopeloos achter te lopen. Toen culinair trendwatcher Marjan Ippel er vorige week over schreef op talkinfood.com, had ik nota bene net een dinertje gegeven. Fout! Zo 2011. Het schaamrood staat me nog op de kaken.

Cruesli is kneitertjehip; en maak hem glutenvrij voor 2 x trendwaarde

Die It-lijst van Talkinfood is trouwens echt leuk om te lezen. Er staan obscuriteiten op als ‘houtgerijpte melkpunch’ en ‘adelaarsvarenscheuten’. Wonderlijke trends als ‘glutenvrij’; wie gaat er nu vrijwillig glutenvrij eten? Maar ook doodgewone, gezellige dingen zoals ‘Eten & Koken Met/Bij/Voor de Buren’ (niet doorvertellen, maar dat doen wij al jaren).

lees verder›

Gezien op Facebook: acht foto’s in twee rijen van vier. Op de bovenste vier zien we bikinifoto’s van respectievelijk spillepoot Heidi Montag, de graatmagere Nicole Richie, wandelend geraamte Keira Knightley en een vormeloze Kirsten Dunst. Eronder staan superpin-up Bettie Page, de volslanke Shirley Jones, een glooiende Elizabeth Taylor en een voluptueuze Marilyn Monroe in hun bloeitijd.

Jullie hoeven niet dun te zijn. Liever niet zelfs

De afbeelding stelt ons een prangende vraag. In de bovenste foto’s staan de woorden: ‘When Did This …’. In de onderste rij: ‘Become Hotter Than This?’ Juist. Leg dat maar eens uit. ‘Papa, waarom vinden mannen uitgemergelde meisjes leuker dan prachtige vrouwen?’ Er is ergens iets faliekant misgegaan.

lees verder›

Ik eet niet veel vlees, maar om voorgoed de smaak van een biefstukje op z’n tijd of een heerlijk zondig broodje kroket vaarwel te zeggen, vind ik toch wel heel moeilijk. Laat staan als ik ook nog afscheid zou moeten nemen van zaken als vis, kaas, aardappelen, rijst, pasta, kool, sla, ui en knoflook. Een collega van mij heeft overduidelijk meer doorzettingsvermogen: zij is niet alleen al jaren vegetariër, ook de andere bovengenoemde producten laat ze sinds het begin van het nieuwe jaar links liggen. Voor het goede doel volgt zij een fruitarisch dieet.

lees verder›

Sommige mensen luisteren naar cd’s met zeegeluiden of Tibetaanse klankschalen om rustig te worden. Anderen worden kalm van Radio 4 of vogelgezang. Zelf vind ik het zachte gemurmel van mijn dochter, terwijl ze speelt met haar poppendieren uitermate rustgevend. Haar woordenstroom is soort een kabbelend bergbeekje, waaruit af en toe een verstaanbaar zinnetje opduikt. ‘Nog een snoepje, dan.’ ‘Kom maar even bij me.’

Op school wordt haar wereld al opgerekt van Justin Bieber tot Anne Frank en van echte- tot niet-echte Uggs, maar rond haar kleine poppenhuis op de prairie is de wereld nog zoals hij moet zijn. Daar hebben babypoesjes een luiertje aan, draagt vader-hond een mini-stropdas en leest mama-eekhoorn een heel klein zelfgemaakt krantje, waarop dochter, tot mijn genoegen, netjes ‘NRC’ heeft geschreven.

lees verder›

Zeesap, jus de mer gastronomique. Dat klinkt even hoogdravend als de handelsnaam: Aqua Divina. Toch kun je Cor Poppe, directeur van een schelpdierhandel in het Zeeuwse Yerseke, een zekere flair voor marketing niet ontzeggen. Hij bedacht dat Oosterscheldewater, dat hij grondig filtert om zijn negotie vers te houden, ook per fles over de toog kan voor toepassingen in de keuken. Sinds vorige week ligt het ‘goddelijke water’ bij de horecagroothandel en plannen voor distributie via de supermarkt liggen klaar.

lees verder›

Moeite met opstaan vanochtend? De poes op weg naar de badkamer een rotschop verkocht? Gevloekt nog voor het ontbijt? Ik hoor het al, gevalletje blauwe maandag. Wees gerust, het ligt niet aan jou. De derde maandag in januari is namelijk de depressiefste dag van het jaar.

‘Blue Monday’ werd een paar jaar geleden geïntroduceerd door de Britse psycholoog Cliff Arnall. Aan de hand van een formule waarin heerlijk concrete factoren als W (het weer), T (hoe lang geleden het Kerst was) en Q (de status quo van de goede voornemens) worden gewogen, komt hij tot de conclusie dat we ons precies vandaag op ons allermistroostigst voelen.

lees verder›

‘En ook die Deense aquavit / Die drink ik van m’n leven niet”, zingt Johnny Jordaan in de evergreen ‘Een pikketanussie’. Nou heb ik nog nooit Deense aquavit gehad, maar Johhny heeft duidelijk nog nooit een Zweedse gedronken. Want die zijn verdomd lekker, bleek afgelopen weekend.

Misschien kwam het door die aquavit, dat mijn weerstand verlaagd was. Of misschien waart er in Zweden wel een net andere mutatie rond, waar mijn lichaam nog geen antistoffen voor kende. Hoe dan ook, ik heb het te pakken, het worstenvirus.

lees verder›

Het aantal kookboeken dat ik in mijn boekenkast bewaar is best bescheiden, de hoeveelheid kookblogs die ik in de loop der jaren in mijn bookmarklijst heb opgeslagen is daarentegen aanzienlijk hoger. Ik vind het heerlijk om eens in de zoveel tijd een paar uur te zwijmelen bij prachtig opgemaakte en gefotografeerde gerechtjes en inspiratie op te doen voor in mijn eigen keuken – dat hoeft van mij niet per se met een dik boek op de bank te gebeuren.

Mijn favoriete blogs gaan over de Italiaanse en de oosterse keuken, maar de laatste tijd bezoek ik met name veel kookblogs over het maken van zoetigheden zoals cupcakes en taarten van vier lagen. Ik ben helemaal niet zo’n zoetekauw – integendeel zelfs – maar van roze botercrèmetoefjes en kunstwerkjes van rolfondant ga ik tegenwoordig spontaan watertanden.

lees verder›

„Nein!”, antwoordde de serveerster, toen wij vorige week, tijdens een korte familievakantie in Duitsland, vroegen om een glas kraanwater. „Das machen wir hier nicht.” Nou zijn er wel meer restaurants die liever geen gratis leidingwater serveren, maar onze dochter, zo legden wij de kelnerin verontschuldigend uit, vond het magnesiumrijke bronwater dat we zojuist besteld hadden niet lekker. En na twee flesjes appelsap vonden wij het wel mooi geweest. Vandaar. Maar de serveerster was onvermurwbaar. Ze kon er echt niet aan beginnen. „Ist das wasser hier, uh vielleicht uh ungesund?” vroeg ik in al mijn naïviteit. „Nein!”, knalde de serveerster. Wat wij moesten begrijpen, is dat hier regelmatig groepen van twintig Holländer kwamen en die bestelden dan allemaal – ze sloeg de blik ten hemel – een glaasje water. Ze stampte ervandoor, ons achterlatend met een implosieve combinatie van schaamte en woede.

lees verder›