Als ik de berichtgeving mag geloven, zit Nederland in een recessie. Ofwel, we hebben een economisch dipje. Nu is de financiële wereld niet bepaald mijn gebied van expertise, dus over de economische kant kan en wil ik me niet uitlaten, maar ik weet wél een hoop over dipjes. Culinaire dipjes voor op een plakje brood welteverstaan.

Het toeval wil dat we in Nederland een beetje met een dip-dipje te kampen hebben. Of dit te wijten is aan de bovengenoemde recessie durf ik niet te beweren, maar menig landgenoot lijkt de laatste tijd wel erg vaak terug te vallen op de goeie, oude kruiden/knoflookboterdip. In restaurants, op het terras, maar ook bij menig thuiskok wordt het mandje brood standaard vergezeld door een bakje welriekende knoflookboter. Het is mij absoluut onduidelijk waarom vaak wel met zorg aandacht wordt besteed aan het uitkiezen van het perfecte brood, maar niet aan het begeleidende smeerseltje. Dat moet beter. Ik wil verse tapenades, bijzondere smaakmakers die bij het gerecht passen en dipjes die het goed doen op een plakje brood voor de lekkere trek. Weg dus met die vette knoflook. Er zijn genoeg stijlvollere doch makkelijkere en lekkerdere dipjes te bedenken. Die staan bovendien ook een stuk leuker naast het broodmandje dan die afgezaagde kruidenboter.

lees verder›

Wij aten vroeger op zondagavond altijd patat. Als de kip bijna klaar was, stuurde mijn moeder me met een paar gulden naar de overkant van de straat, waar achter het pompstation, naast de ingang van de drafbaan, de patatkeet stond. De ruiten waren steevast beslagen en er kwamen vreemde types. Op dagen dat er paardenrennen waren, stonden er heel veel Mercedessen geparkeerd en zag je mannen met afgezakte broeken en gouden kettingen een berenhap bestellen. Als ze moesten afrekenen, haalden ze een dik pak briefjes van duizend tevoorschijn.

lees verder›

Dankzij de dooi zijn de Oostvaardersplassen weer alleen voor het oog toegankelijk. En dat is maar goed ook. Dat was toch geen gezicht: die foto van dat trio schaatsers die een klem zittend edelhert uit een wak werken, alsof ze een auto aanduwen. Dat dier zal hiermee best gered zijn, maar het blijft een akelig beeld: als mensen zich met wild gaan bemoeien, dan is het wilde er meteen van af.

In dát grote polderreservaat rekent de winter elk jaar af met een deel van die grote grazers. Dat leidt altijd tot een morele discussie of bijvoeren moet, maar daar is deze rubriek geen goed podium voor. Op andere Nederlandse natuurterreinen houdt de vorst minder huis onder die dieren en daarin schuilt wél voer voor deze hoek in de krant.

lees verder›

Mensen zeggen weleens tegen mij: „Het gaat altijd over vlees bij jou. Jij schrijft nooit eens over groenten.” Dat laatste is natuurlijk niet waar. Zo schreef ik eerder over coleslaw (dat past zo goed bij die met vogels gevulde kalkoen). Ook schreef ik over ‘vergeten groenten’ (dat ik zo’n bloedhekel heb aan die term) en over bloemkool (dat het op zichzelf vaak niet te vreten is). Maar ik ben de beroerdste niet en ga een uitdaging zelden uit de weg.

Dus gaan we het niet hebben over de Simmentaler biefstuk uit Overveen die bij ons deze week met stip de steakproef won. En ook niet over de langzaam gegaarde varkensprocureur die we de dag daarna perfect roze opdienden op een bedje van spitskool. En zelfs niet over de meiknol, pastinaak en oerwortel die zo overheerlijk uit de oven kwamen doordat we de geklaarde boter waarin eerder de ganzenlever was gebakken eroverheen hadden gegoten.

lees verder›

t Ik heb mijn keukenmarathon er weer op zitten voor de aankomende tijd. Al maanden ben ik gefascineerd door spekkoek en ik moest deze Indonesische laagjestaart absoluut een keer zelf maken. En dat heb ik geweten. De hele middag paradeerde ik met een ongeduldige blik in mijn ogen door de keuken, was niet te genieten en wilde halverwege mijn pollepel uit het raam gooien en opgeven.

Het maken van spekkoek is namelijk niet heel erg ingewikkeld, maar het kost wel flink wat tijd. Je bent zeker een paar uur bezig, waarvan je de helft van de tijd niets anders kan doen dan de taart gaarkijken. U begrijpt, een beetje geduld is dus essentieel tijdens het bakproces.

lees verder›

Februari. Mijn maand is het niet. Nooit geweest ook. Ok, toegegeven, de eerste helft was een meevaller. Als je er een laagje sneeuw overheen drapeert en er een spotje op zet, is zelfs de vinex mooi. En ook hier in de nieuwbouwgrachten speelden zich Anton Pieck-achtige taferelen af. Er klonk muziek, her en der werden spontane koek-en-zopiekramen opgetrokken en kindertjes met rooie wangen krabbelden op hun allerknoetigst achter stoeltjes.

Maar dat is nu voorbij, al het lelijks is weer onder de poedersuiker vandaan gekomen en ik fiets met een pesthumeur door het laatste restje grijze slush puppie naar de supermarkt. En sta daar vervolgens, als een stripfiguur, met een groot vraagteken boven mijn hoofd en een tekstwolk met ‘Wat moet ik nu weer maken??!!’ Niet wéér kapucijners. Niet wéér andijviestamp. Maar wat dan wel?

lees verder›

Laat jij maar, ik voor jou doen, zei Fatima, en voor ik goed en wel met mij ogen kon knipperen was de ui gesnipperd. „Wacht even, doe dat nog eens,” zei ik en klikte op het video-icoontje van mijn I-phone. Opnieuw in razend tempo, snipperde Fatima een tweede ui. Met een klein schilmesje kerfde ze kriskras tientallen verticale sneetjes in de witte bol, om het even later met een simpele horizontale snede ragfijne uiensnippers te laten sneeuwen boven mijn braadpan. „Wauw”, zei ik, „mag ik dit filmpje op Facebook zetten?” Fatima glimlachte alleen maar en zei: „In Marokko altijd zo doen.”

lees verder›

Professionele keukenhumor is over het algemeen vrij flauw. Er bestaan grofweg twee categorieën. De eerste is die van de practical jokes. Die zijn vaak al snel niet meer leuk en beperken zich meestal tot ergens een Madame Jeanetje doorheen snijden. Of de nieuwe afwasser op een drukke avond naar de kroeg om de hoek sturen voor een emmertje bierschuim. ‘Zeg maar dat we het morgen terug komen brengen.’ Of iemand een bitterbal vers uit de frituur aanbieden en die in z’n hand kapotslaan.

lees verder›

Het heeft gesneeuwd, er ligt ijs en het gaat al een hele week alleen maar over Elfstedentochten en de spoorwegen. Ik kan me goed voorstellen dat u er een beetje moe van wordt om de zoveelste verslaggever een rondje te zien schaatsen in Friesland. Ik namelijk ook. Schaatsen doe ik al sinds mijn achtste niet meer en wintersport lijkt me vreselijk. De fiets is mijns inziens het enige betrouwbare vervoersmiddel, dus die bende op het spoor is ook niets nieuws. In mijn hoofd was het de afgelopen weken zelfs stiekem al een beetje lente. Niet bijzonder vreemd, gezien de zachte temperatuurtjes van de maand januari en de paarse bloemetjes die daarom al langzaam hun kopje boven het gras durfden uit te steken. Ik had gehoopt dat we dit jaar het winterseizoen een keer zouden overslaan en zat al plannen te maken voor een middagje in het park toen het plotseling toch nog winter werd. De gedachten aan lange warme avonden aan het water en broeierige barbecues heb ik daarom nog maar even in de ijskast gezet. In diezelfde ijskast stuitte ik vervolgens heel toevallig op een stapeltje recepten die ik vorig jaar uit Azië heb meegenomen. Destijds wilde ik u een overkill aan Oosters eten besparen, maar ik denk dat het nu wel weer kan. Hieronder het recept voor biryani, een rijstschotel uit India. Ik maakte hem zelf vegetarisch, maar u kunt er ook kip of vis aan toevoegen vlak voordat de groente de pan in gaat.

lees verder›