Op verzoek, hierbij de recensie van restaurant Ivy die op 9 april jl. in next stond:

 

Moleculair koken is uit. El Bulli is achterhaald. Aldus een hoofdredactioneel artikel op de nieuwssite Misset Horeca. Dat was begin februari van dit jaar. Ongeveer tegelijkertijd opende Francois Geurds de deuren van zijn Rotterdamse restaurant Ivy. Geurds werkte eerder twee jaar in The Fat Duck, (kort door de bocht) het Engelse El Bulli. Op het menu van Ivy: piccalily-ijs bereid met vloeibare stikstof.

Laat ik open kaart spelen: Ik houd van écht eten op mijn bord, niet van gimmicks. Voor mij had ‘de moleculaire keuken’ al veel eerder doodverklaard mogen worden – liefst nog vóórdat Adria’s werk op grote schaal werd gekopieerd door mindere artiesten. Sceptisch is dus waarschijnlijk de meest accurate beschrijving van de stemming waarin ik ga lunchen bij Ivy.

lees verder›

• el bulli
• moleculair koken

De interne situatie begon zo langzamerhand onhoudbaar te worden. Er moest dringend een bezem doorheen. Schoon schip. En dan cold turkey kappen met die onzin.
Zou er een psychologische verklaring zijn voor pathologische hamsterdrift? Waarom stouwt een mens zijn voorraadkast steeds voller en voller en nog eens voller? Wat moet ik met zes blikken confit de canard (terwijl ik zelfgemaakte veel lekkerder vind)? Wat moet ik met vijf variëteiten linzen (uit groene Puy, grijze uit de Berry, bruine uit Castelluccio, zwarte uit Sicilië en oranje zonder herkomstbenaming uit de Turkse winkel)? Wat met zeven smaken honing uit alle hoeken en gaten van Europa? Drie soorten kappertjes (in azijn, in zout en kapper-appels)? Vier potten gegrilde paprika’s?

lees verder›

• paprika
• polenta