Koken: Zonder doppen

‘De ontdekking van een nieuw gerecht draagt meer bij tot het menselijk geluk dan de ontdekking van een nieuwe ster.’ Aan dit beroemde citaat van de 19e-eeuwse eetfilosoof Jean-Anthelme Brillat-Savarin moest ik denken tijdens het stoven van een kilo tuinbonen in de peul. In de peul, je leest het goed. Zonder doppen.

Lang geleden had ik Clarissa Dickinson Wright op de BBC zulke hele bonen zien bereiden. Op z’n Egyptisch, verklaarde zij. Buitengewoon vreemd, leek mij. Afgelopen dinsdag vroeg ik hier in de krant of iemand misschien het recept voor me had.

Diverse lezers postten links op het kookblog (dank jullie wel). Links naar recepten die er op leken, maar het toch net niet waren. Next-collega Hanina Ajarai  peuterde zelfs speciaal haar moeders recept voor couscous met lamsvlees en gestoofde tuinboonpeulen voor me los. (Lijkt me heerlijk Hanina, ga ik snel een keer maken).

En toen kwam Hennie met een link naar Broad beans with dill, dat waren de bonen waar ik naar op zoek was. Dezelfde avond nog gemaakt. Ik moet zeggen dat ik er pas halverwege de bereiding een beetje fiducie in kreeg. Zulke onhandig grote, stugge peulen, hoe konden die nu in een uur tijd transformeren tot iets dat werkelijk het eten waard was?

Het kon. Het was zelfs lekker. Op een boerse manier dan. De aanblik van die grove bonen bleef iets vreemds hebben, alsof ik in reuzenland op een pan haricot verts was gestuit.  Al met al voelde het als de ontdekking van een compleet nieuwe groentesoort. Je begrijpt, ik ben een gelukkig mens.
 
Voor 4 personen:

  • 1 kilo jonge tuinbonen
  • 150 ml olijfolie
  • 2 uien, gesnipperd
  • 2 teentjes knoflook, gesnipperd
  • 2 eetlepels citroensap
  • ½ theelepel suiker
  • 2 eetlepels dille, fijngesneden
  • 300 gram Griekse yoghurt
     
    Was de bonen grondig en verwijder de punten en als het nodig is ook de stugge draad die over de zij-naad loopt. Verhit de olijfolie (het lijkt veel, maar is echt nodig) in je grootste braadpan. Fruit de ui een paar minuten tot hij begint te kleuren en fruit vervolgens de knoflook nog een minuutje mee. Draai het vuur laag en voeg de bonen, het citroensap, de suiker en een halve theelepel zout toe. Laat zachtjes een kwartier stoven, terwijl je af en toe omschept. Voeg 300 ml kokend water en de helft van de dille toe. Breng aan de kook, leg een deksel op de pan en draai het vuur laag. Laat de bonen een uur stoven, tot ze mals en zacht zijn. Bestrooi voor het serveren met de rest van de dille en geef de Griekse yoghurt apart erbij. Volgens het recept worden de bonen lekkerder naarmate ze langer staan, en inderdaad, de volgende dag smaakte een restje nog beter.

11 reacties op "Zonder doppen"rss-icon

Hoi kookbloglezers, mag ik jullie met een vraag lastig vallen die niks met het thema van deze week te maken heeft? Kun je in een restaurant vragen om een ‘blinde kaart’? Is dat alleen iets voor chique/dure restaurants of ook voor het middensegment? Ik wil mijn ouders mee uit eten nemen en ben bang dat ze zich teveel door de prijs laten leiden (door iets goedkoops te kiezen) terwijl ik juist graag wil dat ze nemen wat ze het lekkerste lijkt. Ik heb wel eens gelezen dat je de ober dan kunt vragen om een blinde kaart, maar heb het gevoel dat dat heel ongebruikelijk is. Iemand ervaring hiermee? Bedankt alvast!

Antwoord

Janneke,je maakt anderen ook gelukkig met je recepten.
Gisteren wordt vandaag,het recept van vandaag wordt voor maandag.Dille,zo lekkerrr.Zondagavond eten we bij mensen,zal hun dit recept doorgeven.Stellen ze vast en zeker op prijs.
Ga nu naar de stad.De achterbak of hoe noem je zoiets?,leeg.Reken maar,vol terug.
Hoorde van de week Guus Kuier zeggen:je vullen i.p.v.leeg maken.Kan ik wel onderschrijven,zeker met groenten en al dies meer.En…de zon schijnt.

Antwoord

Offtopic: in een pastarecept kom ik het ingredient ‘witte ansjvois’ tegen. Een zoektocht op internet levert tegenstrijdige resultaten op. Weet iemand wat hiermee wordt bedoeld en waar ik dit in A’dam zou kunnen krijgen?

@Petra F: weet eerlijk gezegd niet of dit gebruikelijk/mogelijk is. Ik weet wel van restaurants (Vallade in A’dam, C’est Ca in Utrecht en zie net op internet: Ganache in Breda) waar er geen menukaart is. Misschien is dat een idee?

Antwoord

Petra, dat heet een “Dameskaart”. Als het nog bestaat tenminste…

Antwoord

Lijkt me een uitstekende kwestie om hier te bespreken, Petra. Ik wordt regelmatig in restaurants uitgenodigd, maar kan me nauwelijks heugen ooit zo’n ‘dameskaart’ (oei, Maarten, da’s echt jaren vijftig) gekregen te hebben, ook niet in sterrenrestaurants.
Om eerlijk te zijn zou ik het helemaal niet zo’n slecht vinden als zoiets weer wat gebruikelijker werd. Wel zo chic voor de gastheer als-ie z’n genodigden carte blanche kan geven. Ik durf zelf ook nooit het duurste van de kaart te kiezen, ook al lijkt me dat nog zo lekker. En er zijn ook gastheren (eeuhm, gastpersonen) die je de wijnkaart in handen duwen en zeggen: kies jij maar een wijn uit. Dilemma!
(Als ik met De Hongerige Man uit eten ga – ik betaal altijd, omdat eten nu eenmaal m’n vak is – kiest-ie trouwens altijd zonder gene het duurste gerecht en de duurste wijn van de kaart).
De oplossing van Denise lijkt me perfect. Bij La Vallade valt er niks te kiezen, krijg je gewoon vijf heerlijke gangen. En zo zijn er vele restaurants met een vast menu. Je zou zelfs vantevoren even kunnen bellen of bij binnenkomst kunnen smoezen met de ober, en vragen of hij aan tafel niet de prijs van het menu noemt. Hoeven je ouders zich ook niet ongemakkelijk te voelen. Veel plezier in elk geval, hoop dat jullie er allemaal van zullen genieten.

Antwoord

Bij las palmas in rotterdam was tot voor kort een blinde menukaart. Een prima concept inderdaad, alleen voelde ik me wel redelijk gefopt toen ik achteraf de rekening betaald en zag dat ik E25.00 voor 6 vrij eenvoudige scampi’s had moeten betalen. En dat was nog maar de appetizer. Je begrijpt; met zes mensen daar eten was dus geen aangenaam avondje voor mijn portomonee! Sindsdien ben ik enigszins afgenkapt op het idee moet ik zeggen..
@Denise: Vroeger zat er een heerlijke Italiaanse delicatessenwinkel ‘Guiseppe’ in Amsterdam waar ik vaak witte ansjovis heb zien liggen. Helaas wel ingepot, niet vers. Ik woon er al 2 jaar niet meer, dus ik weet niet of hij nog op de nieuwe spiegelstraat (gedeelte tussen prinsen en keizers gracht. Een piepklein winkeltje dat je bijna voorbij zou lopen. Ik Rotterdam weet ik dat ze verse hebben bij Schmidt zeevis. Echter niet op structuele basis…

Antwoord

Hoi bloggers, bedankt voor jullie reacties. Ik ga een restaurant uitzoeken dat vastgeprijsde menu’s aanbiedt – dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Ofwel met een keuzemenu, of waar je gewoon verrast wordt met het dagmenu, ook wel heel aanlokkelijk (maar misschien niet voor mijn ietwat kieskeurige vader). Utrecht is de stad waar waar we willen eten, dus ik ga Denise’s suggestie “C’est Ca” nader onderzoeken.
(Soms zou ik haast voor mezelf geneigd zijn om om een blinde kaart te vragen, omdat ik me soms geremd voel om hetgene te bestellen dat me het lekkerste lijkt, alleen maar omdat het een paar euro duurder is. Terwijl dat op de totale rekening vaak niet eens zoveel uitmaakt. En dan denk ik achteraf “Hè, waarom heb ik dat nou niet gewoon genomen”. Ja, de calvinistische wortels zitten diep).

Antwoord

Beste Janneke, laat dit nu een gerecht zijn die ik door mijn vrouw (Turks-Syrisch)leerde kennen en in de voorzomer 1 van m’n lievelingsgerechten is! Belangrijk is wel dat het écht jonge tuinbonen zijn, en de yoghurt wordt door mijn vrouw voorzien van in een vijzel gestampte knoflook met zout. Supergerecht!

Antwoord

Petra,als van alles niet wil lukken,kan je nog je servet over de prijzen leggen of een kartonnetje meenemen.Zeggen:paps en mams,vanavond nul,nul inbreng wat prijzen aangaat,maar 300% mogen jullie keuze maken van wat jullie echt lekker vinden.En vooral,jullie maken mij daar blij mee.Tja Petra,en ouders willen het liefst hun kinderen gelukkig zien.Dus….!
Persoonlijk kies ik altijd op lekker.Soms valt het duurder,de andere keer goedkoper uit.Of ik sla een gang over omdat het mij teveel word.
Schiet mij te binnen.Je kan je ook laten verrassen door de kok.Zowel in de eetcafe,s als in sterrenrestaurants.
Hoeven ze ook niet te weten wat het kost;-).
Mijn moeder en schoonmoeder vragen als een soort van automaten:en wat kost dat? Zelfs bij een kilo suiker.Weet ik echt heden ten dage nog niet.Dan zeg ik altijd,laat alles vandaag nu gratis zijn.Extra genieten.

Verder noemde ik de tuinbonen walskebonen.Maar door een rechtgeaarde Groninger werd ik vanmiddag vriendelijk terecht gewezen,het zou walsebonen zijn.Kan heelll gevoelig liggen.Welke naam ze ook dragen,ze zijn in ieder geval overheerlijk als je er van houd.
Ook nog opperdoezers meegenomen.

Bij de slager vanochtend hoorde ik,dat de bloedworst gestoofd kan worden omdat er roggemeel doorheen verwerkt is.

Antwoord

Ik heb de ongedopte peulen vandaag gemaakt en vond ze lekker maar niet fantastisch.. ze waren onderdeel van een avondje eten die een soort samenvatting waren van de afgelopen weken op dit blog. Vooraf een tartaar van Hollandse Nieuwe met korenwijn, daarna lamsvlees ( http://www.nrcnext.nl/koken/2006/04/19/easy-lam/ ) met de enkelgedopte bonenpuree, de gestoofde ongedopte bonen en de griekse yoghurt met munt en als uitsmijter de aarbeien met geitenkaas die hier twee weken geleden stond. Je leert nog eens wat. Bedankt hoor Janneke!

Antwoord

De zogenaamde dameskaart heb ik nog in de 60er/70er jaren meegemaakt in een Breda’s restaurant, waar ze van die ongemakkelijke, rechte Oudhollandse stoelen hadden. Het ongemakkelijke van beide is mij in herinnering gebleven, niet wat ik at. In die tijd kwamen – ik meen uit feministische hoek – veel protesten tegen deze menukaart. Daarom zal die wel verdwenen zijn, mijns inziens terecht. Zoals Martine al schrijft, je wordt er mee door (te) dure restaurants ook gefopt. Er zit soms een onaangenaam commerciëel luchtje aan.

Antwoord

Reageer