Ik moet een jaar of vijf zijn geweest toen ik voor het eerst de Duitse grens over stak. Misschien was het zelfs wel de eerste keer dat ik in het buitenland was. „Als je iets lekkers krijgt, zeg je danke schön”, hadden mijn ouders mijn broer en mij ingeprent. Nou, dat hebben we onthouden.
Willen jullie een stukje taart? Op de Biedermeiertafel van onze oud-oud-oud-tante (verre familie in elk geval dus), stond niet één taart, maar een parade van Kuchen en Keks die niet onderdeed voor het assortiment waarmee een gemiddelde banketbakkerij op zaterdagochtend zijn toonbank vult. lees verder›
