Zodra ik die driftkikkerige kop op televisie zie verschijnen, zap ik weg. Nee, ik mag Gordon Ramsey voor geen meter. En toch ga ik je in de loop van dit stukje zijn nieuwste boek aanbevelen, Pub Food (Tirion).
De Hongerige Man – ik kom zo op dat boek; even een klein uitstapje – kan zich mateloos ergeren aan auteursportretten op de achterflap van romans. Als zo’n hoofd hem niet aanstaat, struikelt hij over elke zwakke zinsconstructie en slecht gekozen metafoor.  Als de schrijver anoniem is (of, maar dat heeft-ie natuurlijk zelf niet door, als het een mooie dame betreft), is hij een stuk milder in zijn oordeel.

Bij mij werkt het anders. Een boek lezen is de auteur een aantal uren van je leven schenken. Aangezien tijd een kostbaar bezit is, wil ik graag weten wie ik voor me heb. En dus – einde uitstapje – zul je mij niet horen klagen over Ramsey’s boeventronie op de cover van Pub Food. Part of the deal.

De rest van de deal is bovendien buitengewoon aantrekkelijk. Ramsey laat in zijn boek zo’n beetje alle Britse pubklassiekers de revue passeren. Van garnalen met mayonaise tot saucijzen met puree, en van tong in bruine boter tot summer pudding. Allemaal gerechten die je in iedere Engelse pub daadwerkelijk kunt tegenkomen.
De televisiechef bezit zelf een aantal pubs in Londen. Tijdens mijn vakantie afgelopen zomer at ik bij één daarvan. Uit nieuwsgierigheid, I guess. The Narrow is wat inrichting betreft een tamelijk doorsnee pub, maar heeft een fijn terras aan de Theems en is, als ik onze taxichauffeur mag geloven, ongekend populair.
lees verder›