Koken: Signature dish
In de supermarkt zijn weer verse studenten te vinden. Onbekend met passerende klanten en karretjesverkeer, staan ze vaak een beetje in de weg – hun moeder deed waarschijnlijk de inkopen. De blik schiet heen en weer tussen muntjes in de handpalm en het schap met afgeprijsde macaroni. Dat wordt weer smullen – bord op schoot, lauw biertje, aan de gipsmuur een Monet met punaises.
Maar wacht eens even. Het zou verkeerd zijn om daar misprijzend over te doen. Het is alweer even terug, maar de herinnering aan het extreem beperkte studentenbudget en de limiet die dit stelde aan de creativiteit in de van muizen vergeven Utrechtse studentenkeuken, is nog levendig. En de afkeurende blikken in de winkel van de, op hun beurt, stakkers die zich in de kille maatschappij bevonden, zijn zó oproepbaar.
Geldgebrek was trouwens niet de enige rem op fatsoenlijk koken. Het ontmoedigende culinaire benul onder de, uitsluitend mannelijke, huisgenoten hielp evenmin. Een van hen was gek op friet waarop pindasaus én komkommersalade was gestort, een ander ontbeet, lunchte en dineerde met kleine flesjes cola en eentje zwoer zelfs bij, dit is niet verzonnen, banaan met slayonaise – no further questions your honor.
Daar moet overigens tegelijk bij worden opgemerkt, dat het consumeren van vast voedsel in die tijd eigenlijk bij niemand tot de prioriteiten hoorde.
Wat me op het terrein van koken redde – daarop is eigenlijk uiteindelijk deze rubriek terug te voeren – was de keuze die de huisoudste op de eerste dag aan de jongste huisgenoot stelde: óf je gaat inkopen doen, óf je gaat afwassen, óf koken. Niet al te tuk op corvee, moest dat dus maar het laatste worden. Maar, hoe deden andere studentenhuizen dat?
Een vergelijkend warenonderzoek bracht aan het licht dat elk huis een soort signature-dish had, een schotel die ze een paar keer per week ,,te nassen” hadden. Veel van die patentgerechten lagen voor de hand: veel pasta’s en nasi goreng – onvermijdelijk nazi göring genoemd. Eén huis at vaak een variant van de witlof-met-ham-en-kaas-schotel: banaan in plaats van witlof – niet te vreten. In een ander, dorstiger dan gemiddeld huis aten ze altijd spek, uien, bruine bonen en appelmoes, omdat dit een goede bodem zou zijn. In alle meisjeshuizen, waar je liever overdag niet kwam, hadden ze altijd huiveringwekkende ovenschotels, met taugé en ananas.
Enfin, deze ‘Andalusische herderschotel’ – whatever – deed het bij ons altijd goed. Voor een dozijn mannen.
- Drie ons chorizo in plakjes
- Pond feta
- Zes grote uien
- Drie kroppen ijsbergsla
- Olie, mosterd, azijn, knoflook
- Veel Turks brood
Snijd de uien in ringen en leg die een paar uur in azijn, daar worden ze zacht van. Snijd de ijsbergsla in schijven en leg die in een platte bak. Maak dressing van de olie, mosterd, azijn en knoflook en giet die over de sla. Leg daarop plakjes feta, chorizo en uien. Kost maar een paar centen, maar dan heb je tóch wat.
Janneke is met ziekteverlof. Menno Steketee vervangt haar.
