Ik kan er niet omheen: mijn dochter heeft een onwaarschijnlijk slechte smaak. Een paar jaar geleden zat ze in de zogenoemde ‘prinsessenfase’ en lag het huis vol monsterlijke, paarse glitterwaaiers, Barbie-lipgloss en My Little Pony-balletpakken. De opluchting was groot toen deze roze storm eindelijk ging liggen.
Inmiddels bevinden we ons in fase twee: die van de babychihuahua. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat stroopt dochter het internet af op zoek naar beeldmateriaal van deze mormels. Het allerliefst vindt ze een ras dat ‘teacup’ genoemd wordt. Ze heten zo, kwam ze me kwispelend vertellen, omdat ze niet groter zijn dan een theekopje; ze passen in de palm van je hand.
