Mensen zeggen weleens tegen mij: „Het gaat altijd over vlees bij jou. Jij schrijft nooit eens over groenten.” Dat laatste is natuurlijk niet waar. Zo schreef ik eerder over coleslaw (dat past zo goed bij die met vogels gevulde kalkoen). Ook schreef ik over ‘vergeten groenten’ (dat ik zo’n bloedhekel heb aan die term) en over bloemkool (dat het op zichzelf vaak niet te vreten is). Maar ik ben de beroerdste niet en ga een uitdaging zelden uit de weg.

Dus gaan we het niet hebben over de Simmentaler biefstuk uit Overveen die bij ons deze week met stip de steakproef won. En ook niet over de langzaam gegaarde varkensprocureur die we de dag daarna perfect roze opdienden op een bedje van spitskool. En zelfs niet over de meiknol, pastinaak en oerwortel die zo overheerlijk uit de oven kwamen doordat we de geklaarde boter waarin eerder de ganzenlever was gebakken eroverheen hadden gegoten.

lees verder›

Professionele keukenhumor is over het algemeen vrij flauw. Er bestaan grofweg twee categorieën. De eerste is die van de practical jokes. Die zijn vaak al snel niet meer leuk en beperken zich meestal tot ergens een Madame Jeanetje doorheen snijden. Of de nieuwe afwasser op een drukke avond naar de kroeg om de hoek sturen voor een emmertje bierschuim. ‘Zeg maar dat we het morgen terug komen brengen.’ Of iemand een bitterbal vers uit de frituur aanbieden en die in z’n hand kapotslaan.

lees verder›

We eten steeds meer geitenkaas. Niet alleen die Franse chèvre. Nee, juist geitenkaas van eigen bodem. Dat is hartstikke leuk. Behalve voor de jonge bokjes, die geven namelijk geen melk. En eten doen we ze ook niet. In Zuid-Europa wel. Daar is een zuiglammetje van de geit een delicatesse. Negentig procent van onze zuigbokjes gaan dan ook richting het zuiden.

Het vervelende is dat de vervoersregels voor levend vee zijn aangescherpt, waardoor het rendabeler is om ze dood te vervoeren. Dat ze in Nederland geslacht worden, maakt het Hollandse zuigbokje echter duur voor de gemiddelde Zuid-Europeaan, die het toch al niet te breed heeft. Niet echt duurzaam.

lees verder›

Gezien op Facebook: acht foto’s in twee rijen van vier. Op de bovenste vier zien we bikinifoto’s van respectievelijk spillepoot Heidi Montag, de graatmagere Nicole Richie, wandelend geraamte Keira Knightley en een vormeloze Kirsten Dunst. Eronder staan superpin-up Bettie Page, de volslanke Shirley Jones, een glooiende Elizabeth Taylor en een voluptueuze Marilyn Monroe in hun bloeitijd.

Jullie hoeven niet dun te zijn. Liever niet zelfs

De afbeelding stelt ons een prangende vraag. In de bovenste foto’s staan de woorden: ‘When Did This …’. In de onderste rij: ‘Become Hotter Than This?’ Juist. Leg dat maar eens uit. ‘Papa, waarom vinden mannen uitgemergelde meisjes leuker dan prachtige vrouwen?’ Er is ergens iets faliekant misgegaan.

lees verder›

‘En ook die Deense aquavit / Die drink ik van m’n leven niet”, zingt Johnny Jordaan in de evergreen ‘Een pikketanussie’. Nou heb ik nog nooit Deense aquavit gehad, maar Johhny heeft duidelijk nog nooit een Zweedse gedronken. Want die zijn verdomd lekker, bleek afgelopen weekend.

Misschien kwam het door die aquavit, dat mijn weerstand verlaagd was. Of misschien waart er in Zweden wel een net andere mutatie rond, waar mijn lichaam nog geen antistoffen voor kende. Hoe dan ook, ik heb het te pakken, het worstenvirus.

lees verder›

Je merkt het direct, als je de grens met België overrijdt. Aan het slecht onderhouden wegdek, aan de net iets grauwere kleur van de verkeersborden. Ook de huizen langs de weg doen wat bouwvallig aan. Om lekker te rijden ga je niet naar België.

Misschien dat de E25 daarom door Limburg gaat. Dan kun je zo lang mogelijk door Nederland rijden. Maar de schok is des te groter als je over Maastricht gaat, want dan zit je binnen de kortste keren in Luik, of Liège zoals de Walen zeggen. Naar Luik ga je beter met de trein, het heeft namelijk een prachtig station.

lees verder›

Corpsballen en eten associeer ik in eerste instantie met pizza met artisjokkenhartjes, maar dan zonder die artisjokkenhartjes. Studentenverenigingen in het algemeen met frikadellen en patat. Daar beledig ik ongetwijfeld genoeg dispuutsleden mee die een uitstekende gastronomische opvoeding hebben genoten, twee keer per jaar op vakantie naar Frankrijk gaan – en vast nog steeds op regelmatige basis met de hele jaarclub veurtreffelijk dineren. Maar toch, de ballen die ik vroeger buiten de universiteitsbibliotheek tegenkwam, hadden meestal een kaassoufflé in hun hand.

lees verder›

Blijf toch alsjeblieft thuiskok. U dacht dat een kerstdiner voor acht personen stressen was? Wat te denken van een viergangendiner voor vijftig man. Ik was afgelopen zaterdag chef puree. Dat betekende in de praktijk dat ik binnen afzienbare tijd met de bolle kant van een soeplepel vijftien kilo aardappel-knolselderijpuree door een fijne zeef moest zien te krijgen.

Toen het voorgerecht werd uitgegeven was ik nog steeds maar halverwege. Dus moest ik nog harder duwen en nog sneller draaien. En de puree moest natuurlijk ook op tijd weer warm zijn. Er zat maar een ding op: au-bain-marie verder werken. Nu ben ik niet zo’n lange kok, dus stond ik boven mijn macht te zeven. Van de spierpijn kreeg ik de volgende twee dagen mijn rechterarm niet hoger dan mijn schouder getild. Wat een vak.

lees verder›