Janneke Vreugdenhil

Berichten door Janneke Vreugdenhil

Janneke Vreugdenhil (1968) schrijft dagelijks in nrc.next over haar favoriete onderwerp: eten en blogt daarover op www.nrcnext.nl/koken. Op zaterdag doet ze datzelfde in NRC Handelsblad, en elke vrijdag maakt ze een simpel, snel, (meestal) gezond en bovenal lekker recept op nrc.tv. Daarnaast schrijft ze kookboeken en publiceert in allerlei tijdschriften. Janneke’s website is www.etenenzo.nl

Wat eten jullie in Nederland eigenlijk met Kerst? De vraag werd me gesteld door de Deense chef en kookschrijver Trine Hahneman. Ze had me net haar recent verschenen Scandinavian Christmas geschonken, een heerlijk boek vol traditionele Scandinavische recepten voor de maand december. Ik kwam niet verder dan kalkoen, wild en rollade, een opsomming waar ik zelf maar matig tevreden over was en die bovendien weinig indruk maakte op de vraagsteller.

Een dag later schoot me opeens te binnen wat bij veruit de meeste Nederlanders op tafel komt met Kerst: het gourmetstel. Ik stuurde Trine een serie foto’s van gourmetpannetjes waarin reepjes kip met paprika en lapjes varkenshaas met ananas en champignons lagen te sudderen. Genietende Hollandse gezinnen eromheen, de kerstboom vrolijk fonkelend in de hoek van de huiskamer, waarop zij antwoordde: „Aha, een tafelbarbecue.”

lees verder

Recepten zijn er om mee te experimenteren, te spelen, om te buigen naar je eigen smaak. Maar sommige recepten, vooral recepten voor gebak, daar moet je eigenlijk niet aan willen komen. Als ze goed zijn, zijn ze goed.
Zoiets geldt ook voor deze kerststol. Eerst bakte mijn moeder hem honderd Kerstmissen, en sinds ik het ouderlijk huis verliet, bakte ik hem zelf ook al zo’n honderd Kerstmissen. Hij is nog nooit mislukt. En hij is ontzettend lekker. Never change a winning kerststol. lees verder

December is een gevaarlijke maand. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik de komende weken alle uitnodigingen voor diners, feestjes, borrels en anderszins drankovergoten bijeenkomsten zou aannemen, zou ik rond als een Michelinmannetje en met een lever als een trechtergevoerde kerstgans het nieuwe jaar in rollen.

Nu was ik dat niet van plan – het is de kunst om alleen de allerleukste feestjes eruit te pikken, die waar het gezelschap, het eten én de drank goed zijn – maar toch is het best prettig om af en toe pas op de plaats te maken. Lekker eten, uiteraard, maar niet het soort maaltijd waarna je de rest van de avond in volkomen indolentie op de bank moet doorbrengen.

lees verder

In principe maak ik één keer per jaar een pan erwtensoep, namelijk met Sinterklaas. In principe, want als ’t flink wil vriezen in januari of februari maak ik het nog wel eens. Er gaat niks boven een bord snert wanneer je met dooie tenen thuiskomt na een winterse fiets- of schaatstocht.

Maar u weet hoe het is met erwtensoep, je moet het een dag van tevoren maken wil-ie echt lekker worden. Dus toen ik vorig jaar op 4 december spontaan vergat mijn gebruikelijke klaassoep te koken, zat er niets anders op dan op 5 december een alternatief te verzinnen. Dat werd een linzensoep met een aantal klassieke erwtensoepelementen erin, maar toch net even anders, geuriger, pittiger ook, door het gebruik van rozemarijn, knoflook en chilivlokken.

lees verder

Vandaag deelt de Michelingids in Nederland nieuwe sterren uit. Janneke Vreugdenhil tipt hoe je ook thuis een Michelinwaardig diner serveert.

Restaurants met een Michelinster hebben vaak een betere prijs-kwaliteitverhouding dan een gemiddeld eetcafé. Maar goedkoop zijn ze zelden. Van het geld dat je er neertelt voor een diner voor vier, kun je thuis al snel vier etentjes geven. Vergis je alleen niet. Een lekker potje koken is één ding; koken op Michelinniveau is toch even iets anders.

lees verder

In een nostalgische bui had ik besloten boeuf stroganoff te maken. Maar WAT in hemelsnaam was het ware recept? Kent elk klassiek gerecht zo z’n misverstanden en (te) creatieve interpretaties; bij boeuf stroganoff lijkt het einde, of eigenlijk het begin, volkomen zoek. Zo veel versies bestaan er.

Het origineelste recept dat ik kon vinden komt uit Classic Russian Cooking vanElena Molokhovet, een boek dat in 1861 werd gepubliceerd met de veelzeggende ondertitel ‘A Gift to Young Housewifes’. Molokhovet maakt stroganoff met niet veel meer dan mals rundvlees, bouillon, mosterd en zure room.

lees verder

Laatst had ik het met iemand over het genot van vies eten, een fenomeen dat zich misschien het best laat uitleggen aan de hand van een broodje bal. Toevallig is mijn eigen echtgenoot, De Hongerige Man, expert op dit gebied. Nog nooit in zijn leven verliet hij een voetbalkantine zonder zo’n klef broodje met een weken geleden gebraden en intussen vijfhonderd keer in onduidelijke jus opgewarmde kogel vleesmaalsel in z’n mik.

DHM weet heus ook wel dat de gehaktballen van zijn vrouw smakelijker zijn. Maar zoals je in de bioscoop een trog misselijkmakende popcorn leegvreet, eet je in een voetbalkantine zo’n broodje „Het is zo vies dat het weer lekker is”, heeft hij me uitgelegd, en hoewel ik zelf gruwel van broodjes bal uit voetbalkantines, begrijp ik wel wat hij bedoelt. In sommige situaties, op sommige plekken, wil je geen culinair verantwoorde dingen snacken. Dan gaat het niet om de smaak, maar om het gevoel. Ja, soms kan vies gewoon vreselijk lekker zijn.

lees verder

Deze week kun je Niet Normaal Lekker eten. Het project wil horecazaken die zich inzetten voor mensen met problemen bekender maken.

Het leven zit vol verrassingen. Zo had Marco zich een paar jaar geleden niet kunnen voorstellen dat hij nog eens achter de bar van Buurtboerderij Ons Genoegen biertjes zou tappen. En als je hem destijds had verteld dat hij in 2010 tijdens een reis door Azië een mysterieuze infectie zou oplopen, maandenlang op het randje van de dood zou zweven, opgegeven zou worden door zijn artsen, maar het op het nippertje zou redden, dan had hij je zeker niet geloofd. Maar zo ging het wel. En daarom werkt de 48-jarige voormalig HR-manager/kunstenaar/sculptuurgeschiedenisdocent nu bij Ons Genoegen. Vrijwillig, om weer een beetje te wennen aan het arbeidsproces.

lees verder

Wie dezer dagen een rondje door bos of beemd loopt, kan het niet ontgaan: het stikt van de paddestoelen. De bodem is goed vochtig, het is nog niet al te koud, ze schieten als hun spreekwoordelijke zelf de grond uit. Tijdens een familiewandeling afgelopen weekeinde raakten we niet uitbewonderd.

Het dochtertje van mijn zus wenste zich vurig een paddestoel. Met een scharrig plastic zakje in haar hand dartelde ze door het knisperende bruin-rood-oranje-gele gebladerte, stukjes schors, kromme takjes en half verrotte eikeltjes verzamelend voor het herfststukje dat in haar hoofd al vaste vorm had gekregen. Een mooie zwam zou het seizoenstableau compleet maken, vond ze stellig.

lees verder

In mijn voorraadkast wonen standaard een stuk of zesentwintig soorten Aziatische noedels. Brede en smalle, dikke en dunne, gemaakt van tarwe, van boekweit, van mungbonen, van zoete aardappel, van witte, van bruine, ja zelfs van zwarte rijst, als ze bestaan heb ik ze in huis. Het is een nogal redeloze verzameldrift, maar toch niet volkomen nutteloos. Je kunt met noedels namelijk verdraaid lekkere dingen maken. Zoals chow mein.

Chow mein betekent niets anders dan gebakken noedels. Op onderstaand basisrecept kan dan ook vrijelijk gevarieerd worden. Sperzieboontjes, paprika of paksoi in plaats van peultjes en taugé. Reepjes biefstuk, sliertjes ham, ringetjes inktvis of garnalen in plaats van kip. Blokjes gefrituurde tofu, extra paddenstoelen of gewoon extra groenten voor een vegetarische versie.

lees verder