Ontbijt is het Nieuwe Diner. Dan weet u dat. Zelf bleek ik ook hopeloos achter te lopen. Toen culinair trendwatcher Marjan Ippel er vorige week over schreef op talkinfood.com, had ik nota bene net een dinertje gegeven. Fout! Zo 2011. Het schaamrood staat me nog op de kaken.

Cruesli is kneitertjehip; en maak hem glutenvrij voor 2 x trendwaarde

Die It-lijst van Talkinfood is trouwens echt leuk om te lezen. Er staan obscuriteiten op als ‘houtgerijpte melkpunch’ en ‘adelaarsvarenscheuten’. Wonderlijke trends als ‘glutenvrij’; wie gaat er nu vrijwillig glutenvrij eten? Maar ook doodgewone, gezellige dingen zoals ‘Eten & Koken Met/Bij/Voor de Buren’ (niet doorvertellen, maar dat doen wij al jaren).

lees verder›

Moeite met opstaan vanochtend? De poes op weg naar de badkamer een rotschop verkocht? Gevloekt nog voor het ontbijt? Ik hoor het al, gevalletje blauwe maandag. Wees gerust, het ligt niet aan jou. De derde maandag in januari is namelijk de depressiefste dag van het jaar.

‘Blue Monday’ werd een paar jaar geleden geïntroduceerd door de Britse psycholoog Cliff Arnall. Aan de hand van een formule waarin heerlijk concrete factoren als W (het weer), T (hoe lang geleden het Kerst was) en Q (de status quo van de goede voornemens) worden gewogen, komt hij tot de conclusie dat we ons precies vandaag op ons allermistroostigst voelen.

lees verder›

Er bestaan promotiecampagnes voor de pastinaak. Er zijn commissies voor de kardoen. Taakgroepen voor de topinamboer. In tijden waarin de biodiversiteit wordt bedreigd zijn dat lovenswaardige initiatieven. Maar die vergeten groenten kennen we nu wel. Wordt het niet eens tijd om veronachtzaamde groenten op de kaart te zetten? Waar blijven bijvoorbeeld de belangenbehartigers van de bleekselderij?

Wie wel eens een potje buiten de deur kookt, weet dat bleekselderij bepaald geen minderwaardige groente is. In Italië worden de stengels gerekend tot gli odori, de onmisbare smaakmakers die de basis vormen van veel gerechten. In de cajun- en creoolse keuken vormen ze samen met ui en paprika de holy trinity. En evenzo essentieel zijn ze voor Franse koks.

lees verder›

Maandag 2 januari. Een doodgewone dag. De zon gaat op, de zon gaat weer onder. Vandaag is in wezen niet anders dan gisteren, toen je met een kater en een paar overgeschoten oliebollen op de bank lag, noch dan een week geleden, toen je aan een feestelijke kerstdis zat. En toch voelt het anders. Het begin van een nieuw leven.

Ik heb geen goede voornemens. Althans, niet meer dan ik iedere avond voor het slapen gaan heb. En toch is er die vage behoefte aan zuiverheid, aan het nog even niet bezoedelen van dit prille jaar. Koester me, zegt het. Koester mijn maagdelijkheid als een schone bladzijde, waarop je niet meteen begint te krassen maar waar je je pen nog even boven laat zweven, zoekend naar je mooiste handschrift en je mooiste woord.

lees verder›

Het nieuwe boek van dr. Frank lag nog niet in de winkel of het was een bestseller. Nu is dat niet vreemd, want de eerste twee boeken van dr. Frank waren dat ook al. Maar in dit geval heeft het toch ook iets wonderlijks. Tienduizenden mensen kochten nog voor Kerst een boek waarmee ze nu hopen af te vallen. Eerst nog even volvreten en daarna de broekriem.

Snel slank met dr. Frank (Carrera, € 19,95) klinkt verleidelijk. Maar bestaat er zoiets als snel slank? En als het bestaat, is het gezond om snel af te vallen? Dr. Frank meent van wel. Uit een onderzoek van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu blijkt dat fors gewichtsverlies misschien wel gunstiger is om een gezonder gewicht te behouden dan langzaam en weinig afvallen. ‘Er bestaat een onterechte weerstand tegen het gebruik van extreem strenge diëten, zoals een crashdieet’, schrijft hij. Om vervolgens te nuanceren: ‘In mijn praktijk zie ik ook successen van een minder streng dieet.’

lees verder›

Een kerstmenu bedenken dat feestelijk is én maakbaar, is al helemaal niet zo eenvoudig. Maar lieve help, wat als er zich een vegetariër onder de gasten bevindt? Wat geef je die te eten? Je wilt hem of haar niet afschepen met een omeletje, maar om je nu nog meer stress op de hals te halen door een compleet schaduwmenu te koken is ook weer zo wat.

Geen nood, er is altijd nog zoiets als de gulden middenweg. Je kunt bijvoorbeeld een vegetarisch voorgerecht voor iedereen maken, een apart vlees- en visloos hoofdgerechtje speciaal voor de vegagast, en dan weer een toet voor toute la table. Op die manier voelt niemand zich tekortgedaan en kost het de kok weinig extra moeite. Wie van plan is om helemaal of gedeeltelijk vega te gaan deze Kerst, moet trouwens zeker eens kijken op vegatopia.com, waar niet alleen een aantal waarlijk inspirerende kerstmenu’s te vinden is, maar ook een pagina gewijd aan ‘Eerste hulp bij vegetariërs’.

lees verder›

Overal ter wereld waar rijst gegeten wordt, bestaan restje-rijst-recepten. Rijst moet nu eenmaal de buik vullen, daarom mag er nooit te weinig van op tafel staan, en dus houd iedereen altijd rijst over. Dat is helemaal niet vervelend, juist erg fijn.

Zelf kook ik bijvoorbeeld standaard een 400-grams-pak rijst voor mijn gezin, expres iets te veel. Wat er overblijft gaat de dag erop rond lunchtijd in de wok, met wat gember, knoflook, lente-ui, prei of wat er dan ook in de groentela te vinden is. Scheutje sojasaus erover, paar druppels sesamolie. Soms bak ik ook een eitje mee. Echt, je hebt in een handomdraai iets lekkers.

lees verder›

Zes jaar wonen we nu in het huis tegenover de school. En dus is vandaag de zesde keer dat we Sint Nicolaas op ons dak mogen ontvangen. Wacht eens even, nee, er was een jaar waarin het op de ochtend van 5 december zo hard stormde dat de Goedheiligman het niet aandurfde. Stel je voor dat zijn mijter van z’n oude hoofd zou waaien, of erger nog. De hoofdpiet die het ons kwam melden, schudde ontzet zijn hoofd.

Maar vanochtend klopt ons hart weer vol verwachting. Ook de jongste is inmiddels oud genoeg om niet voor dag en dauw naar de buren gestuurd te worden. Pep begrijpt best dat de Sint niet kan vliegen, maar dat hij keurig bij mensen zoals wij aanbelt, een kopje koffie drinkt om zijn botten te warmen, stukje gevulde speculaas erbij, en daarna drie trappen opklimt om door een veel te krap raampje het dak te betreden. En evengoed zal hij straks, om half negen, samen met zijn vriendjes vol ontzag terugzwaaien vanaf het schoolplein. Woejo, Sinterklaas staat op ons dak!

lees verder›