Er zijn van die gerechten waarvan je oprecht hoopt dat je ze nooit in het openbaar hoeft te bestellen omdat de uitspraak zo gruwelijk moeilijk is. Ik was laatst bijvoorbeeld een paar dagen in de Servische hoofdstad Belgrado en struikelde daar meerdere malen over het gerecht cevapcici – spreek ongeveer uit als ‘tsjevaptsjitsji’.

Waarom mijn reisgezelschap uitgerekend mij naar voren schoof om zes van deze broodjes gehakt te bestellen is mij een raadsel, maar op dat moment was ik vooral blij dat niemand kieskeurig was en netjes instemde met extra ajvar en ui. Probeer dat namelijk maar eens in het Servisch uit te leggen. Gelukkig wist de vrouw die de bestelling opnam uit mijn gebaren en gehakkel op te maken welk gerecht ik nou precies bedoelde en verdween het schaamrood bijna net zo snel als dat het gekomen was.

lees verder›

Het is voor Chinezen het veiligst om bij moeders thuis te eten, schreef correspondent Oscar Garschagen maandag in deze krant. Voedsel schijnt op sommige plekken in China zo dubieus te zijn dat inwoners en masse bepaalde producten boycotten en enkel nog bij buitenlandse supermarkten hun zuivel- en vleesproducten kopen.

Varkensvlees zou namelijk licht geven in het donker en een product als Chinese kool wordt nog weleens ‘fris’ gehouden met het giftige gas formaldehyde. In een ander blad las ik dat zelfs azijn (bevat bestrijdingsmiddelen) en kookolie (gerecyclede afvalolie) niet te vertrouwen zijn. Ondertussen eten de hoge ambtenaren uitsluitend biologisch of bij hun moeder en wordt er tot woede van de gewone burgers bar weinig aan deze misstanden gedaan.

lees verder›

Mijn trein stond stil deze week. Toen ik een half jaar geleden terugkwam uit Azië vond ik dat niet zo’n probleem, want bij de verse herinnering aan urenlange stops in de tropische hitte leken de beproevingen op het Hollandse spoor een eitje. Inmiddels ontstaan er steeds meer barstjes in deze hakuna-matata-visie en zit (of in het meest ongunstige geval: sta) ik weer regelmatig te balen op het spoor.

Deze week was het dus weer raak. En om het plaatje compleet te maken: ik had honger. En wat dat betreft had ik het in de bloedhitte in India toch net een stukje beter voor elkaar dan hier. Daar was de trein namelijk standaard uitgerust met een keukencoupé en kwam er om de tien minuten een mannetje met vers fruit, sinaasappelsap, chappati, of curry voorbij. In Nederland mag je hopen dat er toevallig een student met een rugzak aan boord is om je te voorzien van een kopje thee en een chocoladereep.

lees verder›

Jongens, wat is de natuur mooi dit jaar. Het regent een beetje, maar dan heb je wel wat. Tijdens het weeritem van het journaal verschijnen er steevast foto’s van kleurige tulpenvelden op het scherm achter de weerman, elk grasveld blaakt van gezondheid en ruikt bovendien heerlijk naar lente en zelfs de bloemetjes bij mij in de tuin staan er florissant bij.

Nu is dat laatste eigenlijk vooral te danken aan mijn huisgenoot, want zelf ben ik niet bepaald in de wieg gelegd voor tuinieren. Eerder schreef ik al dat mijn pogingen om kruiden en groenten levend te houden altijd op niets uitlopen en voor bloemen en planten geldt precies hetzelfde.

lees verder›

Mijn huisgenoot J. kwam laatst thuis met een bakje dubieus beslag, een cadeautje van haar zus. Het vreemde papje nam vervolgens bezit van onze beslagkom, werd zorgvuldig afgedekt met een theedoek en mocht de daaropvolgende tien dagen op een prominente plek in onze keuken bivakkeren.

Het was het beslag voor een vriendschapskoek, legde ze me uit. Deze vriendschapskoek – hij heet Herman – krijg je van een vriend of vriendin en geef je na tien dagen zelf ook weer deels weg aan iemand die je lief vindt.

lees verder›

Sweeney Todd leeft! De moordlustige barbier die de resten van zijn slachtoffers in pasteitjes verwerkte, is springlevend en woont in Brazilië. Daar werden verleden week een man en twee vrouwen opgepakt die ervan worden verdacht mensenvlees in hun empanadas te hebben gestopt. Deze deeghapjes worden doorgaans gevuld met rundvlees, kip of vis en zijn een bekende snack in heel Zuid-Amerika.

Het bewuste kanibalentrio wilde de menselijke delicatesse niet alleen voor zichzelf houden, maar verkocht zijn dubieuze hapjes ook aan honderden onwetende buurtgenoten. Het schijnt zelfs dat deze bekendstonden als de lekkerste empanadas in de omgeving.

lees verder›

De studenten van tegenwoordig doen het goed. Kerngezond zijn ze, zo las ik deze week in een nieuwsbericht. Slechts een handjevol van deze studiebollen gaat zijn tentamenstress te lijf met een sigaret, sporten schijnen ze allemaal te doen en als klap op de vuurpijl wordt door de meesten ook nog structureel gezond gegeten.

Ik vind het niet echt een grote verrassing. Toen ik zelf nog studeerde hield het gros van mijn medestudenten zich over het algemeen netjes aan de regeltjes van het Voedingscentrum. Misschien dat in een drukke periode sneller werd teruggevallen op een bak afhaalbami of een Turkse pizza van de lokale shoarmatent – moeders stamppotje staat bij thuiskomst immers niet meer klaar – maar dit hoeft in principe niet studie-gerelateerd te zijn. Ik ken genoeg werkenden die dezelfde fratsen uithalen na een uurtje overwerken.

lees verder›

Omdat het zondag Pasen is, moeten er aankomend weekend natuurlijk eieren worden gegeten bij het ontbijt. Ik kijk er nu al naar uit, want ik lust graag een eitje op de vroege morgen. Het verloop van mijn humeur wordt doorgaans niet bepaald door met welk been ik als eerst uit bed stap, maar of er een gekookt eitje in een eierdopje naast mijn ontbijtbordje staat.

Naast de gekookte versie ben ik ook altijd erg te spreken geweest over het roerei. Niet een hele hoge keukenkunst, maar ik heb ooit gehoord dat er koks zijn die een half uur doen over het bakken van het perfecte roerei. Vind ik zelf een béétje overdreven, maar goed, iedereen zijn specialiteit.

lees verder›

Een tijdje terug was het niet te doen om mijn kookboekencollectie op locatie te gebruiken, maar nu ik een smartphone heb is er een hoop mogelijk. Want met slechts een paar veegjes over het scherm heb ik overal toegang tot recepten, tips en snufjes op het gebied van koken. En dat vind ik persoonlijk heel erg handig.

Mijn favoriete apps. Eieren kook ik tegenwoordig met My perfect egg timer. Geef aan of het ei uit de koelkast komt, hoe groot hij is en de gewenste zachtheid, en een timertje vertelt precies hoe lang je eitje moet koken. Recept van de dag van 24kitchen gebruik ik voor dagelijkse inspiratie en het engelstalige Epicurious is met 30.000 gerechten in zijn database een goed naslagwerk. Gewichten en maten omrekenen doet je telefoon trouwens ook. Met Cooking Conversions bijvoorbeeld. Tot slot ben ik als groot liefhebber van de Indiase keuken heel blij met Sweet’N’Spicy. Behalve recepten voor een goede curry zijn er instructiefilmpjes te vinden en kun je tips delen met andere gebruikers.

lees verder›