Berichten in de categorie Algemeen

Iets met mensen, horen beroepskeuzeadviseurs vaak, als ze klandizie naar ambitie vragen. „Iets met vissen”, zou Bart van Olphen hebben geantwoord. Hij bedacht het merk Fishes, ter bevordering van de verkoop van duurzame vis. De winkels met die naam gingen vorig jaar weliswaar failliet, maar de groothandelsactiviteiten gaan door en de kookboeken die Carrera Culinair onder de Fishes-vlag uitgeeft, lopen goed.

Nu is er Werken met Vis, een soort doeboek voor beginnende viskoks. De opzet is zo eenvoudig mogelijk gehouden: er is een overzicht van de soorten vis, schelp- en schaaldieren, noodzakelijk keukengerei, simpele gerechten en de standaardsauzen. De meeste bladzijden zijn ingeruimd voor voorbereidende handelingen, zoals zeebaars fileren, krab kraken en coquilles schoonmaken. Dit alles in een handig stappenplan met plaatjes van ontblote vissen en andere zeevruchten in bevallige poses.

lees verder

‘Ik dacht hè, als jullie nou met de Kerst gezellig naar ons toe komen dan kunnen we ’s middags eerst even naar mijn belastingaangifte kijken. Wat vind je daarvan?” Dat zul je niet zo snel doen. Immers, vrienden die accountant zijn, hebben ook vakantie.

Als je vier of vijf dagen achtereen in een hete keuken hebt staan beuken, dan heb je als kok weinig zin om op je eerste vrije dag weer achter het fornuis te duiken. Toch hoor je constant: „Jij kunt toch zo goed koken, waarom kom je niet gezellig…”

lees verder

Nee, ik zal geen poster van ’m boven mijn bed hangen en als ik hem ooit in het wild tegenkom beloof ik dat ik niet zal gaan gillen. Maar al met al denk ik dat je me met een gerust hart een Yotam Ottolenghi- groupie kan noemen. Terugkijkend op het afgelopen jaar is het vooral zijn boek Plenty – dat al in 2011 verscheen zag ik, maar ik ben nu eenmaal niet zo bij de tijd – dat me beïnvloed heeft. Door het boek werd ik weer eens op een ander been gezet en kwam ik in winkels allerlei nieuwe ingrediënten tegen, die er misschien al jarenlang stonden, maar die me nog nooit waren opgevallen. De beste kookboeken zijn toch wel díe boeken waaruit je niet constant allerlei recepten klakkeloos overneemt, maar die je eigen fantasie en lust tot experimenteren aanwakkeren.

lees verder

Als ik terugdenk aan het oud-en-nieuwfeest van vorig jaar krimp ik ineen van schaamte. Twee onvergeeflijke zonden heb ik die avond begaan. Ten eerste heb ik een speech gehouden, waarvan ik zelf heel erg moest huilen. En dan heb ik het voor alle duidelijkheid niet over één zo’n decoratieve, biggelende traan, nee, er was sprake van langdurig gesnik en gesnotter. Want ik had helaas niet de tegenwoordigheid van geest – of het juiste alcoholpromillage – om af te ronden en het dessert te gaan halen.

lees verder

In 2013 besteden de VS 60 miljard dollar aan geheim wapentuig: het ‘zwarte budget’. Waarin wordt dat geld allemaal gestoken? Een educated guess.

Op de valreep van het nieuwe jaar, op 20 december, ging het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden nog net even akkoord met een defensiebudget voor 2013: 633 miljard dollar, meer dan dat van de volgende vijftien landen bij elkaar opgeteld. Nu de crisis bijt, lijken bezuinigingen daarop onvermijdelijk.

lees verder

‘Je weniger die Leute davon wissen, wie Würste und Gesetze gemacht werden, desto besser schlafen sie!” zou Otto von Bismarck gezegd hebben. Nu ben ik niet het type om met de Pruisische grootmeester van de realpolitik in discussie te gaan, dus besloten we het Currywurstmuseum maar over te slaan. Daarbij hadden we wel even genoeg traditionele Duitse cuisine voor de kiezen gehad op de kerstmarkt.

De kerstmarkt van Berlijn, dat is niet zo maar een braderietje. Er stond een zweefmolen, een piste met pony’s, een reuzenrad, een draaimolen en een heuse schaatsbaan met daartussen en omheen een ein-de-loze verzameling houten kraampjes met twee soorten troep: rommel om neer te zetten en rommel om op te eten. Hoogtepunten uit de eerste categorie waren: handgemaakte kaarsen en zepen, een dubbele kraam met enkel kerststerren, porseleinen hondjes, Weihnachtskeramik, Peruaanse kunst, en heel veel kraampjes met wat de Duitsers Schmuck noemen. Wij zouden zeggen ‘bijouterie’.

lees verder

Wie de moeite heeft genomen om aan dit stukje te beginnen heeft de feestdagen overleefd en heeft het kerstmaal klaarblijkelijk in zoverre verteerd dat er alweer aan eten gedacht kan worden. Goede zaak, want laten we ook deze laatste week van het jaar nog even van het eten genieten.

Op Twitter wist iemand het laatst in ieder geval heel treffend te verwoorden: je wordt niet dik tussen Kerst en Oud en Nieuw, maar tussen Oud en Nieuw en Kerst. De balansdag kunnen we dus beter voor in het nieuwe jaar bewaren.

lees verder

Wat eten jullie in Nederland eigenlijk met Kerst? De vraag werd me gesteld door de Deense chef en kookschrijver Trine Hahneman. Ze had me net haar recent verschenen Scandinavian Christmas geschonken, een heerlijk boek vol traditionele Scandinavische recepten voor de maand december. Ik kwam niet verder dan kalkoen, wild en rollade, een opsomming waar ik zelf maar matig tevreden over was en die bovendien weinig indruk maakte op de vraagsteller.

Een dag later schoot me opeens te binnen wat bij veruit de meeste Nederlanders op tafel komt met Kerst: het gourmetstel. Ik stuurde Trine een serie foto’s van gourmetpannetjes waarin reepjes kip met paprika en lapjes varkenshaas met ananas en champignons lagen te sudderen. Genietende Hollandse gezinnen eromheen, de kerstboom vrolijk fonkelend in de hoek van de huiskamer, waarop zij antwoordde: „Aha, een tafelbarbecue.”

lees verder

Vaak ben ik er niet geweest en nooit zuidelijker dan de hoofdstad. De eerste keer op Romereis met de middelbare school, daarna nog een paar keer in het hoekje vlakbij de Franse grens. Toch durf ik te zeggen dat dé Italiaanse keuken niet bestaat.

Toegegeven, op basis van de jubileumeditie van De Zilveren Lepel zou je anders kunnen beargumenteren. Er valt globaal wel iets te zeggen over artisjokken, aubergines en zongedroogde tomaten. En noedels in allerhande vormen. Maar ik ben genoeg Italianen tegengekomen, gewoon hier in Nederland, om te weten dat ze het achter elke berg weer net even anders doen en ieders moeder het altijd het beste kan. Gelukkig geven de meeste Italianen dat ook wel toe – dat toegeven gaat overigens nog steeds prima samen met het geven van een waardeoordeel over de moeders van andere Italianen.

lees verder

Een paar weken geleden – de goedheiligman was zelfs nog in het land – mocht ik al aanschuiven bij een tot in de puntjes georganiseerde kerstlunch. Het was mijn eerste van dit jaar, sowieso de chicste en misschien zelfs wel de lekkerste. Tot nu toe dan.

De uitnodiging kwam uit diplomatieke hoek. Ik was die bewuste middag samen met een stel andere journalisten te gast in de residentie van de Noorse ambassadeur om op informeel niveau te babbelen over de Noors-Nederlandse betrekkingen. Maar dan wel onder het genot van een traditioneel Noors kerstmaal. En die Noren houden van lekker eten, zo bleek.

lees verder