Berichten in de categorie Japans

Ze waren schuldig tot het tegendeel bewezen was, de komkommers, de tomaten, de paprika’s, sla, augurken, radijsjes, aubergines, courgettes, bloemkolen, taugé, kiemen. Arme groenten. Met 40 miljoen kilo massaal vernietigd. Rücksichtslos, om maar eens een mooi Duits woord te gebruiken. En zolang de enige echte killergroente nog niet is ontmaskerd, gaat het zwartepieten gewoon door.

Nog een geluk bij een ongeluk, is dat de EHEC-bacterie de vroege zomer heeft uitgekozen om te pieken. Voor elke groentesoort die in het verdachtenbankje belandt, steekt er wel andere net zijn koppie boven de grond. In mei hadden we asperges, in juni doperwten, tuinerwten en nieuwe aardappelen, en juli is het seizoen voor zilte groenten als lamsoren en zeekraal. Over een scheurbuik-epidemie hoeven we ons voorlopig nog geen zorgen te maken.

lees verder

‘Is het voor de kat’, vroeg de visboer gisteren. Een nog al ouderwetse opvatting, zeker voor een visboer. Ik had nog nooit wijting gegeten toen ik een half jaar geleden werd uitgenodigd om zelfgemaakte sushi te komen eten bij een vriend. Ik moest wel nog wat vis meenemen dan. Ik vroeg een (andere) visboer  op die zaterdagmiddag tegen vijven om zijn verste vis. Dat was op dat moment een wijting. Ik kreeg ’m mee voor een euro.  Maar die wijting was een schot in de roos.

Het is eigenlijk een perfecte vis voor sushibeginners. Het vlees is niet zo ‘vissig’ en zelfs in de verte een beetje zoet. Het is ook een lekker stevig visje, geen glibberige bedoening, heeft qua mondgevoel wat weg van tonijn. En het transparante vlees ziet er smakelijk uit als sashimi. Een oer-Hollands Noordzeevisje met soja en wasabi, dat is pas fusion.
lees verder

Twee novembers geleden vroeg kookglossy Elle Eten mij om te voorspellen wat we in 2008 zouden eten en wat niet. Mijn lijstjes zagen er zo uit: In: je (groot)moeders recepten, gezond eten, kraanwater, biologisch gekweekte vis. Uit: moleculair koken, Sonja Bakker, flessenwater, foute vis. Hetgeen maar weer bewijst dat ik een trendwatcher van niks ben; alles wat ik voor 2008 voorspelde kwam pas in 2009 uit (inclusief het einde van het Sonja Bakker-imperium dus, al gunde ik haar zeker niet dít einde).

Het is best verleidelijk om schamper te doen over het trendwatchgebeuren, waar volgens mij heel wat nattevingerwerk en wensdenken aan te pas komt. Maar trendwatchen is toch echt een vak, en food-trendwatchen een nog specialistischer. Eetmodes komen en gaan net zo snel als de collectie van H&M wisselt. Daar moet je bovenop zitten wil je er iets zinnigs over kunnen zeggen. En ik moet zeggen, Marian Ippel doet dat. lees verder

‘Zalig die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden’, aldus Jezus Christus tijdens zijn bergrede (Matteüs 5, vers 6).  In dat woord ‘gerechtigheid’ ligt volgens ds. Han Wilmink de kernopdracht voor de vastentijd: bezinning op verantwoordelijkheid en verbondenheid met alles wat leeft. Of, zoals de Kokende Dominee het in zijn kookboek Koken met passie kernachtig samenvat: ‘Met een knorrende maag heb je sneller een knagend geweten.’ 

Om eerlijk te zijn was ik nogal verbaasd zoiets te lezen bij een protestantse prediker. Ik dacht altijd dat vasten voorbehouden was aan katholieken. In het gereformeerde milieu waarin ik opgroeide deden wij in elk geval niet aan dit soort zelfkastijding. Wij konden ons plaatsje in het paradijs niet verdienen door anderhalve maand geen vlees te eten. Wij moesten het hebben van onzekere zaken als ‘heil’ en ‘genade’.

lees verder

Er was eens een geliefde die mij een Japans kookboek schonk. Ik had nog nooit bij een Japanner gegeten, laat staan zelf Japans gekookt en echt onverdeeld blij was ik niet met het kado. Ik moest er nu immers wel iets uit maken. (Waarom geven mannen altijd kado’s waar ze zelf belang bij hebben?)

Drie dagen heeft dat geintje me gekost. Een dag om de Japanse menuleer te bestuderen en recepten te selecteren. Een dag om inkopen te doen in allerlei obscure oosterse pakhuisjes. En een dag om vijf gerechten te bereiden, waaronder in miso gestoofde makreel, en met wasabi gepickelde aubergines. Het lekkerste gerechtje was tot mijn verbazing ook het allersimpelste: biefstuk met teri-yakimarinade.

lees verder

Voor deze California hand rolls heb je geen sushidiploma nodig. De rijst en andere ingrediënten worden simpelweg losjes in een vel nori gerold.

Voor 2 personen:

150 g sushirijst

2 eetlepels rijstazijn

1 eetlepel suiker

1 theelepel zout

1 moot verse tonijn van circa 100 g

6 vellen nori (Japans zeewier)

2 eetlepels mayonaise

wasabi naar smaak

1 avocado, in lange reepjes,

2 lente-uitjes, in lange reepjes

1 bakje tuinkers, afgeknipt

lees verder

Het laatste kookboek dat deze week de revue passeert is veel leuker dan de titel doet vermoeden. Unieke restaurants van Amsterdam en hun lekkerste recepten. Dat kennen we nu wel, denk je dan al snel. Weer diezelfde topkoks van toprestaurants die een onmogelijk thuis te reproduceren topgerecht presenteren. Maar bijna alle gerechten uit Unieke restaurants zijn echt maakbaar. Bovendien opent dit boek met een helder geschreven uitleg over kooktechnieken en eindigt het met een even bruikbaar glossarium.

lees verder

Een kookboek heeft variatie nodig. Tenzij het een thema heeft, zoals ‘Dertig amuses om uw gasten te amuseren’ of ‘Hoe bak en versier ik mijn eigen bruidstaart in 75 stappen’, mag je als lezer enige balans verwachten tussen de recepten: zowel voor-, hoofd- als nagerechten, vlees, vis en groente, snel en langzaam, Hollands, mediterraan en Aziatisch. Van alles wat.

Terwijl nrc next-redacteur Titia Ketelaar en ik bezig waren met het samenstellen van mijn boek Eten enzo, merkten we dat ik relatief weinig Aziatische recepten in de krant had gezet. Dat is best gek, want er komt bij mij thuis zeker twee keer per week iets oosters op tafel. Misschien binnenkort maar eens een themaweek aan wijden? In elk geval voegde ik aan het winterhoofdstuk een noedelgerecht toe dat ik regelmatig maak: sobasalade met Chinese broccoli, shi-itakes en sushigember.

lees verder

Tien kookboeken waren genomineerd voor de verkiezing van Het Kookboek van het Jaar. Er konden er maar twee winnen (één in de categorie ‘Nederlandstalig’ en één in de categorie ‘in het Nederlands vertaald’), maar ik bespreek ze deze week alle tien.

Over Harmonie op je bord zei het juryrapport: „Zo zien we een chefboek graag. Geen gigantisch koffietafelboek waar de receptuur overkomt als culinaire hoogstandjes waar je thuis in de keuken weinig mee kunt, maar een boek waaruit samenwerking, genieten en liefde voor het vak de boventoon voert.” Het boek van Sieberen Meerema won weliswaar niet maar is zeker de moeite waard. Meerema is chef-kok van het Rotterdamse restaurant De Harmonie en verhaalt over ontmoetingen collega-chefs, leermeesters en leveranciers. Zijn recepten worden afgewisseld met beelden van deze onderonsjes, kleurrijke voedselfotografie en de Rotterdamse skyline in zwart-wit. Tussendoor zijn kunstwerken van de chef zelf te zien en dicht hij – in de geest van stadsgenoot Jules Deelder – over zijn liefde voor het vak. Toko Kruiskade: „de kruiskade/ oriëntaals op loopafstand/ evenaarse sferen/ welk kruid/ alles ontspruit/ nieuwe creaties/ zoetzure komkommmer/ bananen, gember/ ’t wordt een/ pittig voorjaar.”

lees verder

Vandaag is de keuze aan De Hongerige Man. Wat wil je vanavond eten, lief? „Is dat wokding er al?” Dat wokding is een wokring, een gietijzeren opstaande ring die ik in plaats van een van de gebruikelijke pannendragers op mijn nieuwe fornuis kan plaatsen. Met zo’n ring staat de wok stevig boven, of om precies te zijn bijna ín het vuur, zodat hij gelijkmatig en rondom wordt verhit. Voorbij zijn de tijden van de onhandige wiebelende wok waarvan slechts de bodem echt heet genoeg wordt om fatsoenlijk te kunnen roerbakken. De wokring bleek bij levering van het fornuis helaas vergeten en zou per post worden nagestuurd. Gisteren, dank u Sinterklaasje, werd hij bezorgd. „Dan wil ik iets wokkerigs. Iets met noedels en sojasaus en garnalen of zo.”

lees verder