Tjolk, Snor, fireballs, Raiders, Ben Bits, en ijsjes met een  kauwgombal onderin: culinaire dertigernostalgie. Allemaal  verdwenen. Komen nooit meer terug. Hoewel er over de eerste,  blijkens de website tjolkkomtweerterug.nl, hoopvolle berichten klinken.

Gelukkig is één pijler van onze jeugd nog beschikbaar: kokosbrood. Ik bevroeg een representatieve steekproef  middendertigers (lees: mevrouw Wateetons en een handje collega’s) en hoewel vrijwel iedereen een dromerige blik in zijn of  haar nat wordende ogen kreeg, bleek niemand de roze-witte  pretplakaat in de afgelopen week op zijn boterham gelegd te  hebben. Of de week daarvoor. Een schokkend resultaat. Lees verder

Ik had er al tweederde van mijn leven opzitten voor ik erachter kwam waarom rinse appelstroop heet zoals hij heet. Niet dat ik me er dagelijks het hoofd over brak, maar toch. Het woord bleek niet te slaan op de stad of streek waar de appelstroop vandaan komt (Rinse – Parel van de Betuwe, klinkt toch best aannemelijk?) noch bleek een appelkwekende boer Rinse uit Friesland de uitvinder van de diepbruine plakpasta. Nee, rinse is een vervoeging van rins, wat zurig of friszuur betekent.

Appelstroop kent vele soorten. Ik telde in mijn lokale supermarkt al zes varianten, waaronder naast de rinse rakker, een met (stoof)peer, een variant in een authentiekerig ogend blikje en een kruidige soort met onder andere koriander.

Lees verder

Pindakaas is ‘hartig’, beweert mijn 5-jarige dochter stellig, en het mag volgens haar dan ook ’s ochtends op de eerste boterham gegeten worden.

Het zal de ‘kaas’ in de pindakaas wel zijn. In het Engels heet pindakaas peanut butter, oftewel pindaboter. Ook de Fransen hebben het over boter. De reden dat wij het, als enige, over pindakaas hebben is dat de naam boter toen de pindakaas halverwege de vorige eeuw in ons land geïntroduceerd werd strikt voorbehouden was aan roomboter. Dit om de verwarring met die vermaledijde margarine te voorkomen. (Iets wat overigens nog altijd niet helemaal gelukt is. Johannes van Dam kan er boeken over vullen). Lees verder

Terwijl Janneke zwetend in de Braziliaans jungle exotische recepten probeert te ontfutselen aan tandeloze stamoudsten, staat bij ons de week in het teken van een oer-Hollands basisproduct: de belegde boterham. Over brood zelf hoef ik je natuurlijk niks te vertellen. Ik ken inmiddels bijna niemand meer bij wie bij het krieken van de dag niet ook het piepen van broodbakmachine klinkt. En ik ben lid van maar liefst twaalf no knead bread-Facebookgroepen.

Maar dan het beleg. Daar hoor je zelden iemand over opscheppen bij de koffieautomaat. „De pindakaas was weer geweldig gelukt gisteravond!” Neen.  De hoogste tijd om daar verandering in te brengen. Vandaag starten we met de basis, het fundament, de grondverf voor uw sneetje Allison-volkoren: de boter.
Lees verder

Herfstvakantie is een fijn excuus om zomaar wat aan te rommelen in de keuken. Natuurlijk, dan mislukt er wel eens wat, en het kan zomaar gebeuren dat je goede spullen vernacheld in de vuilnisbak belanden. Pijnlijk, inderdaad. Maar bedenk vooral dat ze niet voor niets zijn gestorven. Op een dag verrijzen diezelfde ingrediënten uit hun as tot iets moois. Van elke mislukking leer je immers. En op een dag gaat het wél goed.
Zo hebben alle pakken zure melk die ik in het verleden door de gootsteen heb gespoeld, postuum een duidelijk doel gekregen. Ze zijn geofferd om de schepping mogelijk te maken van de perfecte yoghurt. Nu, na al die onzalige yoghurts die maar niet wilden dikken, weet ik hoe het moet. Hoe lang de melk moet koken, hoe heet hij moet zijn wanneer je de yoghurtkweek toevoegt, hoe je ervoor zorgt dat hij dik wordt.

Lees verder

‘Als je wilt leren koken, begin dan met eieren’, aldus de Britse kookdiva Delia Smith. En hoewel een leger van critici over haar heen viel toen ze lang geleden op de nationale televisie het koken van een ei demonstreerde, vind ik dat ze daar groot gelijk in had. Je moet ergens beginnen en een eitje, of-ie nou gekookt, gepocheerd, gebakken of geroerd is, is een heel bevredigende maaltijd. Lees verder

Thai ontbijten niet. Nou ja, ze ontbijten wel, maar noemen dat beslist niet zo. Thai eten namelijk de hele dag door. Vijf, zes, zeven keer per dag hurken ze neer om een kommetje noedelsoep op te slurpen, een gefrituurde donut in een beker hete sojamelk te soppen, of om van vers fruit met chilidip te smikkelen. Er zijn geen officiële ontbijtgerechten, net zo min als er dingen zijn die je alleen na zonsondergang eet.

Ik ontbijt ook nooit. Dat wil zeggen, de eerste uren na ontwaken krijg ik mijn keelgat slechts geopend voor hete koffie en, alleen als iemand aanbiedt het te maken, verse jus, en nergens anders voor. Maar geef me tot een uur of tien, half elf en ik val met liefde aan op maaltijden die doorgaans versleten worden voor ‘avondeten’. Een van de redenen waarom ik me zo thuis voel in Thailand, vermoed ik.

Lees verder

We hadden Mr. Nong gevraagd om ergens langs de weg naar het vliegveld te stoppen voor een laatste maaltijd. Thai food, please. Nog één keertje. Nog één keer die duizelingwekkende caleidoscoop van smaken. Zoet. Zuur. Zout. Spicy.

“You like spicy?”

Onze taxichauffeur zette zijn busje pal voor wat je vermoedelijk een typisch Thais wegrestaurant mag noemen. Een grote, open ruimte gevuld met houten tafels onder zoemende ventilatoren. Links de afdeling culinaire souvenirs – snoep in meer kleuren dan de regenboog telt, aardewerken potten met gefermenteerde sojakaas, flessen en flesjes vissaus, sojasaus, chilisaus – en langs de rechterwand een meterslang buffet waarachter dames met babyroze en lichtblauwe hoofddoekjes op verzoek dito getinte bordjes vol schepten met gefrituurde eendeneieren, gestoofde aubergines, à la minute noedelsoep met visballetjes, ananas in rode currysaus en kip in groene. Lees verder

Een nieuwe president, zou dat nou ook change in de keuken van het Witte Huis betekenen? Zal wel even wennen zijn voor de koksbrigade. Weet je wat het lievelingsontbijt van Barack Obama is? Grits. Gekookte maïsgrutten met reuzel. En dat smaakt net zo griezelig als het klinkt.

Eigenlijk denk ik dat die grits best eens verzonnen zou kunnen zijn door een ijverige campagneleider. Maïs is namelijk authentiek Amerikaans armeluisvoedsel. En grits is het ultieme authentiek Amerikaanse armeluisvoedsel. Het gerecht stamt uit het zuiden van de Verenigde Staten, waar geen tarwe wilde groeien, maar wel maïs. Al in 1682 beschreef ene Tomas Ashe een gewas in Carolina, dat hij ‘Indian corn’ noemde: „It’s a Grain of General Use to Man and Beast.” Een klinkende pay-off die er niettemin nog honderd jaar over zou doen om echt aan te slaan. Pas halverwege de achttiende eeuw begonnen de kolonisten serieus maïs te verbouwen.

Lees verder

In het kader van de eindexamens hebben we het hier over voedsel dat het brein stimuleert. De belangrijkste brandstof voor onze hersenen is glucose. Wie wil presteren zal moeten zorgen voor voldoende aanvoer hiervan. Dat kan in de vorm van druivensuikertabletten die bij een dipje zorgen voor een snelle kick. Maar het kan ook duurzamer.

Door koolhydraten te eten die langzaam door het lichaam worden opgenomen zorg je voor een constanter en dus optimaler aanbod van glucose. Volkorenproducten en peulvruchten zijn sowieso een goed idee. Maar volgens sommige wetenschappers is het ideale voedsel voor topprestaties ‘teff’.

Lees verder