Berichten in de categorie Oosters

Chinees, Vietnamees, Indiaas – de keukens van het Verre Oosten (met uitzondering van Japan en Thailand)

Ze waren schuldig tot het tegendeel bewezen was, de komkommers, de tomaten, de paprika’s, sla, augurken, radijsjes, aubergines, courgettes, bloemkolen, taugé, kiemen. Arme groenten. Met 40 miljoen kilo massaal vernietigd. Rücksichtslos, om maar eens een mooi Duits woord te gebruiken. En zolang de enige echte killergroente nog niet is ontmaskerd, gaat het zwartepieten gewoon door.

Nog een geluk bij een ongeluk, is dat de EHEC-bacterie de vroege zomer heeft uitgekozen om te pieken. Voor elke groentesoort die in het verdachtenbankje belandt, steekt er wel andere net zijn koppie boven de grond. In mei hadden we asperges, in juni doperwten, tuinerwten en nieuwe aardappelen, en juli is het seizoen voor zilte groenten als lamsoren en zeekraal. Over een scheurbuik-epidemie hoeven we ons voorlopig nog geen zorgen te maken.

lees verder

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik mijn afstudeeropdracht moest inleveren. Met gemengde gevoelens denk ik nog wel eens terug aan de tijd dat ik in mijn eerste jaar op kamers een uur bij de Aldi in de rij stond voor een pak vissticks die daar tien cent goedkoper waren dan bij Albert Heijn.

Gelukkig merkte ik binnen zeer korte tijd dat de term ‘arme student’ de meest creatieve grote-mensen-fabel is sinds de ontdekking van Sinterklaas en kon ik de rijen in de discountsupermarkt inruilen voor de ruime gangpaden bij de a-merken. Stonden mijn klasgenoten en ik daar na college bakken met geld uit te geven aan drank, vlees, luxe magnetronmaaltijden en voorgesneden salades en groenten. Want laten we eerlijk wezen, blut stond dan misschien niet in ons woordenboek, maar lui waren we wel. lees verder

Het was hun beurt om eten te maken voor de Vereniging voor Geadopteerde Koreanen. En dat wilden Tim Doornewaard en Domingo Atsma, zelf aangenomen Koreanen, een paar jaar terug serieus aanpakken. Ze kwamen uit op de Koreaanse Taco. De verenigingsleden waren ook verenigd in hun oordeel over de taco: geweldig.
De Koreaanse taco is hier nu een hit aan het worden. De Korean Taco Party (Koreantacoparty.nl) staat intussen op trouwpartijen en festivals. Over een paar maanden volgt waarschijnlijk een speciaal restaurant in Amsterdam-Oost.

lees verder

Net als veel Nederlanders kook ik regelmatig een potje buiten de deur. Om eerlijk te zijn zelfs vaker wel dan niet. (Toen er althans laatst een keer andijviestamppot op tafel kwam, vroeg mijn 7-jarige zoon: Mama, wat is andijvie? ) Maar de Indiase keuken is lang onontgonnen gebleven. Faalangst, naar ik vrees. Al die mysterieuze specerijenmengsels, moest je geen Indiase wortels hebben om zulke zaken te doorgronden?

Op een dag had ik mijn zoveelste curry-uit-een-potje gemaakt en was er klaar mee. Ik besloot een kookgoeroe te zoeken, iemand die mij kon leren hoe het nu precies zit. Welke specerijen passen bij welke? Wat serveer je waarbij? En vooral: hoe maak je een basic curry?

Mijn goeroe heet Camellia Panjabi. Ik leerde haar kennen via een allervriendelijkste Britse pensionado die een gesprek aanknoopte in een eethuisje in Essouira, Marokko. Geen idee meer hoe we van de Marokkaanse op de Indiase keuken kwamen, maar zijn tip ‘50 great curries of India’ aan te schaffen bleek goud waard. De recepten die erin staan zijn stuk voor stuk geweldig; helder beschreven en gefotografeerd, en zeer maakbaar. lees verder

Omdat Thailand niet naast de deur ligt, ontkwam ik er de afgelopen weken niet aan om het vliegtuig en het daarbij behorende cabinevoedsel te ontlopen. Vliegtuigeten wordt over het algemeen als smakeloos ervaren en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet uitkijk naar de warme maaltijden in de lucht. Ik probeer altijd een zakje knabbels in mijn handbagage mee te nemen zodat ik in ieder geval altijd iets te snacken in de buurt heb.

Nu is deze kieskeurigheid van verwende vakantiegangers zoals ik niet alleen maar snobisme. Vliegtuigeten smaakt minder lekker dan op de grond omdat hoog in de lucht de smaak verandert door de omstandigheden in de cabine.  Je neus doet bijvoorbeeld minder goed zijn werk door de droge lucht en een het geluid van de vliegtuigmotoren heeft een negatieve invloed op de smaakbeleving.

lees verder

Exoten, dieren die hier niet thuishoren, staan in een kwaad daglicht. Japanse oesters nemen de Waddenzee over, heet het, Argentijnse beverratten zouden de dijken ondergraven en Chinese muntjakken gunnen Veluwse reeën het licht in de ogen niet. ‘Halsbandparkiet verjaagt onze specht’, luidde een Telegraafkop al – mijn cursief. Iedere overeenkomst met actuele politieke kwesties berust op louter toeval, hadden ze er aan kunnen toevoegen.

De bozige pers die de Noorse sneeuwkrab ten deel valt, past naadloos in dit rijtje. Halverwege de vorige eeuw lieten sovjetbiologen deze grote, exquise krabben los in de Barentszzee, in de hoop een visserij te starten die aan de Stille Oceaan-zijde van het land al erg profijtelijk was. De beesten voelden zich boven Moermansk eveneens thuis en intussen vangen Noorse vissers ze. Zo belandden ze op onze vismarkten.

lees verder

Toen ik aankondigde dat ik een paar weken in Thailand zou verblijven, leek het mijn omgeving een goed idee om mij vol te proppen met goedbedoelde adviezen en wijze raad.

Volgens vriendinnen kon ik het beste naar eiland zus en eiland zo, want daar waren de mooiste stranden. Via via hoorde ik dat ik op zoek moest naar dat ene kleine dorpje waar de toeristen nog niet in de meerderheid zijn. Mijn moeder drukte me op het hart niet met vreemden mee te gaan, en de vrouw die mijn vaccinaties in mijn arm spoot waarschuwde me om vooral niet in binnenlandse wateren te zwemmen en dat ik absoluut geen kraanwater mocht drinken. lees verder

Afgelopen week kwam ik op een strand hier in Thailand een moeder en dochter uit de USA tegen die op wereldreis waren. We raakten in gesprek over het lokale eten en terwijl ik een lofzang over de Thaise keuken aan het voordragen was, bekenden mijn gesprekspartners dat ze de eerste drie dagen in Bangkok alleen maar bij de MacDonalds gegeten hebben. Terwijl ik hier een curryverslaving aan het ontwikkelen ben, zijn er dus ook mensen die niet in extase raken van een goed bord hete Thaise pruttel.

Voor de reizigers die de snelle burgers maar moeilijk thuis kunnen laten is er gelukkig een gulden middenweg, de khao pad American. Een gerecht ontwikkeld ten tijde van de Vietnamoorlog, wat is gebaseerd op het traditionele American Breakfast. Toen de Amerikanen destijds troepen in het noordoosten van Thailand hadden gelegerd, kregen de soldaten een gerecht van gebakken rijst met hotdogs, spek, rozijnen, gebakken ei en ketchup voorgeschoteld.

Misschien dat ik aan het eind van mijn reis na een overdosis aan currypasta een keer uitgebreid aandacht aan khao pad American besteed, maar op dit moment kan ik er nog niet genoeg van krijgen. Daarom deze week het recept voor de Massaman Curry, wat vrij vertaald Moslim Curry betekent en is beïnvloed door de keukens van het Midden Oosten en India.

Voor 4 personen

  • 300 gram jasmijnrijst
  • 450 gram kipfilet
  • 4 el massaman currypasta
  • 1 el kardemom
  • 1 tl kaneel
  • 5 sjalotten
  • kokosmelk
  • 400 ml water
  • 1,5 el vissaus
  • 2 aardappelen
  • 1 el tamarindepasta
  • 1 el bruine suiker
  • handje ongezouten pinda’s
  • plantaardige olie

Snijd de kipfilet in blokjes, doe in een kommetje en marineer met een eetlepel olie en de currypasta. Laat even staan. Rooster ondertussen de pinda’s in een droge koekenpan en houd apart. Doe een scheutje olie in een pan met dikke bodem en bak de kardemom en kaneel ongeveer 30 seconden op hoog vuur. Pel de sjalotten en doe in de pan. Bak tot ze goudbruin zijn en zet het vuur lager. Doe de kip in de pan en bak 4 a 5 minuten mee. Schil de aardappelen en snijd in grote stukken. Voeg de aardappelen samen met de vissaus, water, pinda’s en kokosmelk toe.

Voor de pittigheid geldt, hoe meer kokosmelk, hoe minder pittiger het eten. Hou je dus niet van pittig, dan kun je een royale hoeveelheid kokosmelk toevoegen. Breng aan de kook en zet dan het vuur laag. Dek de pan af en laat ongeveer 30 minuten sudderen tot de aardappels gaar zijn. Haal de pan van het vuur en roer de tamarindepasta en de bruine suiker door de curry. Bereid de jasmijnrijst volgens de verpakking en serveer apart van de curry.

Sorry hoor, maar het valt toch ook nauwelijks meer bij te houden met al die nationale themaweken en -dagen? Zo kwam ik er precies zes dagen na de Week van het Gebed, twee dagen voor het einde van de Nationale Voorleesdagen en 17 dagen voor aanvang van de Week van de Nestkast, op Gedichtendag dus, achter dat het de Week van de Vleesverlater was.

Had ik dat eerder geweten, dan zou ik er in de krant van vorige week maandag beslist een stukje aan hebben gewijd. Ik zou een recept hebben gegeven voor een dikke gegrilde entrecote met een vetrandje en erbij hebben geschreven: beste vleesverlater, eet dit, laat de rode sappen langs je kin druipen, geniet van ieder vezeltje, en word daarna vegetariër.

Want wat is dat nou voor ambivalent gedoe, vlees verlaten? Je eet vlees, of je eet het niet. En als je het eet, doe het dan met smaak. Dat is het minste bewijs van respect dat je zo’n koeienbeest kunt tonen. Wil je minder vlees eten? Eet het dan gewoon af en toe, of in kleinere porties. Maar vleesverlaters lijken mij toch iets te veel op mensen die willen stoppen met roken, het niet kunnen, en dan bij elk sigaretje zeggen: „Eigenlijk is het heel vies, maar ja…”

lees verder

Een paar maanden geleden leek het me een goed idee om dit jaar de Nederlandse winter tijdelijk vaarwel te zeggen en een ticket te boeken naar een warm land. Ik besloot naar Thailand te gaan en dat is waar ik me sinds vorige week ook bevind. Een goed excuus om de aankomende weken in de kookcolumn op donderdag aandacht te besteden aan de Thaise keuken.

Het leuke van de Thaise eetcultuur is dat het zich vooral in het openbaar afspeelt. Iedereen eet op straat, bij de enkele restaurants kijk je zo naar binnen en gerechten worden in de buitenlucht bereid. Het aantal rijdende eetstalletjes is overdag al indrukwekkend, maar zodra het begint te schemeren stromen de straten vol met hongerige locals en toeristen en verdriedubbeld het aanbod van noedels en curry’s. Hele straten worden  in de avonduren afgezet voor verkeer en bezet door talloze vriendelijk lachende Thaise vrouwtjes met mobiele minirestaurantjes. lees verder