Je zou het een bescheiden jeugdtrauma kunnen noemen: kettingbrieven. Ergens in de late jaren 70 moet het fenomeen op zijn hoogtepunt zijn geweest, want als kind kreeg ik om de haverklap zo’n dwingend schrijven in de maag gesplitst.
‘Stuur deze brief door aan 5 anderen, en stuur een ansichtkaart/poezieplaatje/gulden naar de bovenste persoon op de lijst, dan krijg je 3150 ansichtkaarten/poezieplaatjes/guldens in de brievenbus.’ Sommige van die brieven sloten af met een gezellig: ‘Als je deze brief niet doorstuurt krijg je een ongeluk.’
Ik had het hart niet om zulke post te negeren, dus schreef de brieven braaf over, troggelde mijn vader postzegels en enveloppen af en wachtte als een puppy bij de brievenbus tot de beloofde buit zich zou materialiseren. Hetgeen nooit, niet één enkele keer, gebeurde.
Mijn eerste impuls toen ik onlangs een receptenkettingmail ontving was dan ook: delete. Maar stel je voor dat mijn mailbox zomaar zou volstromen met honderden fijne recepten van vrienden van vrienden en daar weer vrienden van? En was het plezier van lekker eten niet bij uitstek iets om met zoveel mogelijk mensen te delen?
