Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik mijn afstudeeropdracht moest inleveren. Met gemengde gevoelens denk ik nog wel eens terug aan de tijd dat ik in mijn eerste jaar op kamers een uur bij de Aldi in de rij stond voor een pak vissticks die daar tien cent goedkoper waren dan bij Albert Heijn.

Gelukkig merkte ik binnen zeer korte tijd dat de term ‘arme student’ de meest creatieve grote-mensen-fabel is sinds de ontdekking van Sinterklaas en kon ik de rijen in de discountsupermarkt inruilen voor de ruime gangpaden bij de a-merken. Stonden mijn klasgenoten en ik daar na college bakken met geld uit te geven aan drank, vlees, luxe magnetronmaaltijden en voorgesneden salades en groenten. Want laten we eerlijk wezen, blut stond dan misschien niet in ons woordenboek, maar lui waren we wel. lees verder›

• noodles
• noodlesoep
• pinda's
• wokgroente

Mijn weg in de keuken weet ik inmiddels wel te vinden, maar de tuin is daarentegen nog compleet onbekend terrein. Al regelmatig heb ik een poging ondernomen om zelf kruiden en plantjes te kweken, maar het tuinieren zit me nog niet in de vingers. Dit in tegenstelling tot mijn moeder, die vroeger met succes munt in haar achtertuin had groeien.

Helaas eindigen mijn eigen probeersels altijd in een catastrofe. Zelfs de op het oog simpelste dingen weet ik te verknallen. Het begon een paar jaar geleden met mijn eerste basilicumplantje. In blakende gezondheid stond hij in de supermarkt op me te wachten. lees verder›

• avocado's
• gerookte zalm
• kaas
• mayonaise
• tortilla's

Ik begon het nieuwe jaar in de rotzooi. Na lang zoeken vond ik mijn droomhuisje en afgelopen week kon ik eindelijk de sleutel in ontvangst nemen. Er was maar één groot probleem, het paradijselijk oord waar ik vanaf dan zou wonen bestond alleen nog in mijn hoofd. In werkelijkheid moest er nog heel wat geklust worden om het überhaupt een beetje leefbaar te maken.

Dus ben ik de hele week in de weer geweest met verfrollers en schoonmaakmiddelen. Behalve drukte om de juiste kleur wit en of de bank wel bij de nieuwe gordijnen paste had ik vooral kopzorgen om de keuken, want de eerste paar dagen had ik alleen de beschikking over een stuk aanrecht, een waterkoker en een kraan. En dat is op z’n beschaafdst gezegd niet handig als je wekelijks een column over koken en eten moet schrijven.

lees verder›

• appel
• komkommer
• spinazie

Ik heb een tijdje gezoend met een kok die droomde van smaken. Die werd wakker en zei: „mango! Peperkoek met mango.” Om vervolgens prevelend over peperkoekbavarois naar de keuken te verdwijnen.

Voor goede koks maakt het volgens mij niet uit of ze iets in hun mond hebben: die proeven louter met het brein. Trompets de mort, kruidnagel, sereh en limoen, is dat wat? De blik gaat omhoog, er wordt wat gemompeld, en dan, met een grote grijns: Ja, maar dan wél met hertevlees.

Bij mijn kok ging dat mentale proeven meestal gepaard met een tijdelijke, obsessieve voorkeur voor bepaalde ingrediënten. Zelfgemaakte, zeer bittere marmelade bijvoorbeeld. Daar bedacht hij dan eindeloos veel, voor de culinair minder bedeelden, vaak volslagen buitenissige combinaties mee. Iets met vis, eieren, look en kokos. Of zo. De meeste haalden het niet van zijn hoofd naar het bord, maar de beste gelukkig wel. lees verder›

• bloem
• eieren
• oude kaas
• peterselie
• uien

Uit onderzoek in Wageningen is gebleken dat het dagelijks eten van krap drie ons rauwe groenten en vers fruit de kans op een beroerte met ruim een derde vermindert. Daarom hier de hele week recepten waarmee je daar lekker veel van binnen krijgt, zonder dat je het door hebt.

Weet je wat een ideale manier is om aan je dagelijks aanbevolen hoeveelheid rauwe groenten en fruit te komen? Sap. Probeer maar eens twee winterpenen (toch al snel vier ons) op te knagen.

Wedden dat het je halverwege de eerste al tegenstaat? Of probeer eens 300 gram kropsla te eten. Lukt je niet. Maar duw diezelfde rauwe groente door een sapcentrifuge en die drie ons lijken een fluitje van een cent. Wie trekt daar een vies gezicht? Groentesap kan heus heel smakelijk zijn. Maar dan moet je wel een beetje gevoel hebben voor het combineren van smaken. Broccoli met bietjes? Zou ik niet doen. Witlof met spinazie? Wordt veel te bitter. De truc is om de smaak een beetje fris te houden en liefst ook wat zoetig. Zelf maak ik om die reden graag een mix van groente en fruit.

lees verder›

• bieten
• winterpenen

Ik had nog nooit van Jonathan Waxman gehoord, tot ik twee jaar geleden op de kookboekenafdeling van een New Yorkse boekhandel op een ladder stond en vertwijfeld om me heen keek. Ik zocht een boek dat me de essentie van de Amerikaanse keuken zou kunnen leren. Maar er stonden er duizenden, en wat was kaf en wat koren?

Op goed geluk sprak in een man aan die al een tijdje stond te snuffelen in een stapel tweedehands materiaal. „Kunt u mij misschien een goed Amerikaans kookboek aanbevelen?”  De man bleek een wijnschrijver uit Oregon en voor enkele dagen in New York om wat hoofdstedelijke gastronomie op te snuiven. Tot ons beider verbazing hadden we de avond ervoor allebei bij Babbo’s gegeten. We praatten een poosje, waarbij hij me nog enkele restauranttips gaf (Balthazar’s, Prune) en toen zei hij: „Jonathan Waxman, die moet je hebben.”

lees verder›

• garnalen
• sla
• spek
• tomaat

We eten winters Italiaans deze week. Vandaag houden we het makkelijk, het is tenslotte dinsdag en dan moet het eten snel op tafel staan – zo viel althans laatst op te maken uit de reacties van een flink aantal lezers op het kookblog.

Nu schrijf ik wel vaker dat een recept simpel en lekker is, en het is niet alsof ik dan een potje zit liegen. Maar je hebt simpel en lekker en simpel en lekker, en onderstaande pasta met kip, citroen en rozemarijn is, als ik even zo onbescheiden mag zijn, het summum van simpel en lekker.

lees verder›

• citroen
• kippenbouten
• pasta
• rozemarijn

Stamppot, hutspot, rodekool met draadjesvlees, curry, pasta, zuurkool met casselerrib en tomatensoep met tosti’s. Ziehier wat wij op dinsdag eten. Tenminste, als we af mogen gaan op de reacties op het kookblog, die in grote getale binnen kwamen nadat ik hier had gevraagd wat de nextlezer op een doordeweekse dag zoal op tafel zet.

Opvallend veel Hollandse pot zat ertussen. En maar liefst drie recepten voor PSS: pasta met spekjes en spinazie. Nu is dat ook weer niet zo verrassend, want ik had een voorzetje gegeven door te suggereren dat dinsdag me daar echt een dag voor leek. „Raak!” reageerde Frank prompt. „Als er gewoon gegeten moet worden ga ik altijd voor pasta met spekjes en spinazie.”

lees verder›

• pasta
• spek
• spinazie

De ruimte had de grootte van een klaslokaal, maar leek kleiner door een sluierende nevel. Het lage formica plafond huilde vette tranen. Zilte, warme lucht en drie vierkante bassins van roestvrij staal. Water met de kleur van opgedroogd snot. Het borrelde niet, maar liet af en toe een ploemp zien, als lava in een sluimerende vulkaan. Had ik niet geweten waar ik was, zou ik gegokt hebben op een Oost-Duits kuuroord.

Waar ik was, was in het heilige der heilige van The Maldon Crystal Salt Company. Hier geschiedde het wonder. Water tot zout. Een man met een doorzichtig plastic voorschoot en een wit petje joeg een hark die groter was dan hijzelf door het middelste bassin. Tegen de wand hoopten zich vlokkerige witte heuvels op. Ik stak mijn vingers erin. Het voelde als warme sneeuw.

Zoutpannen heb ik eerder gezien. In het zuiden van Portugal, op Sicilië en in Thailand. Een lappendeken van rechthoekige bekkens, waarin zeewater geduldig ligt te wachten tot de zon haar verdampende werk verricht, net zolang tot er niets rest dan grauwe zoutkristallen. Maar in Maldon schijnt de zon slechts mondjesmaat. Daar nemen ze het woord zoutpan letterlijk. lees verder›

• broccoli
• eieren

Oké, ik had dus in de krant geschreven dat ik geen rijst kan koken. Ruim vijftig lezers schoten te hulp, op het kookblog, per email en per post. Het is nu drie maanden later en ik heb een goed deel van hun rijstkookmethodes uitgeprobeerd. Sommige vond ik niks. Over andere was ik zeer te spreken, zoals over de stoomtechniek van Sophie.

En toen kreeg ik nog meer post. Dit keer geen envelop maar een doosje met daarin een hemelsblauwe kom, een dito deksel met allerhande gleufjes en gaatjes, plus oren om hem stevig op de kom te klemmen, en een helgroen tussenschotje. De Microwave Rice Maker, met vriendelijk groet van Tupperware Nederland. lees verder›

• prei
• rijst
• taugé