De gemeenteraadsverkiezingen deze week zijn aanleiding om het hier in de kookrubriek ook eens over kiezen te hebben. Zo’n rare stap is dat niet. Wie eten wil moet keuzes maken. Elke dag weer.

Loop maar eens een willekeurige supermarkt in en ga voor het zuivelschap staan. Drieëntwintig soorten yoghurt. De één bevat extra calcium, de andere geheimzinnige bacteriën voor je darmen. De derde bevat geen spoortje vet. Welke zou nou het gezondst zijn? En welke is ook nog lekker?

Next stop, de groenteafdeling. Koop je vier biologische mandarijntjes voor drieënhalve euro als je een hele zak kunt krijgen voor tweevijfennegentig? Kies je tomaten uit een Westlandse kas of tomaten uit Spanje? En die asperges uit Peru, die zien er aanlokkelijk uit. Zouden daar meer of minder voedselkilometers aan kleven dan aan peultjes uit Kenia?

Bezoek voor de grap nog even wijnstraat. Honderdeneen etiketten. Als je mazzel hebt staat er een vage beschrijving van de wijn op (volop sappig fruit; gossie), en waar je hem bij kunt drinken (gepocheerde tongfilet met wittewijn-truffelsaus; nee maar, dat treft). Maar van welke kreeg je nou vorige keer zo’n koppijn? Toch maar die rosé uit de aanbieding doen?
Zoveel producten. Zo weinig informatie. Je zou er stress van krijgen.

Lees verder

Ja, het is koud buiten. En glad. En het strooizout is ook nog eens bijna op. Ik hoorde over iemand die was gaan lopen met haar fiets aan de hand, en toen alsnog uitgleed en haar been op drie plaatsen brak. Treinen hebben vertraging. Oude mensen kunnen de deur niet uit. De vogeltjes hebben het moeilijk. Maar verder?

Ik zie kinderen de hele middag buiten spelen en buren elkaars stoep sneeuwvrij houden. De televisie toonde jongelui die boodschappen deden voor bejaarden. Er kan worden geschaatst. En ik durf te wedden dat ons over 9 maanden een klein geboortegolfje te wachten staat. Kortom, deze winter biedt ook genoeg om níet over te klagen. Lees verder

Na twee weken van kerstdiners, liflafjes en oliebollen is er begin januari geen grotere verademing dan gewoon eten. Gewoon als in aardappelen, groente, vlees. Als in voedzame soep. Stamppot. Een eenvoudige pasta misschien. Of ben ik een verstokte calvinist?

Ik begin in elk geval steeds meer op mijn moeder te lijken. Die gooide altijd op 2 januari de kerstboom de deur uit – Driekoningen was voor katholieken, niet voor ons – flikkerde witbeslagen kerstkransjes in de vuilnisbak en maakte zo korte metten met ieder spoor van voorbije feestelijkheden. Saai, vond ik dat. Saai, ongezellig en intens gereformeerd.
Maar laat ik nu hetzelfde doen. Al afgelopen zondag moesten de boom, Jozef, Maria en het kribbetje genadeloos het veld ruimen. Er hoefden gelukkig geen kerstkransjes te worden geëlimineerd, want die waren allang op, maar ik hoorde mezelf verzuchten, in de exacte bewoordingen en op exact dezelfde toon als mijn moeder dat vroeger deed: „Zo fijn dat alles weer gewoon is.” En ik meende het nog ook. Lees verder

Wat zullen we met Kerst eten? Ik vroeg het me begin oktober al af. Het eind van het jaar is een drukke tijd in de culischrijverij en dus kun je niet vroeg genoeg beginnen met plannen maken. Vorig jaar hadden we een vegetarisch kerstdiner in nrc.next. Het aantal vegetariërs in Nederland groeit, maar ze zijn nog altijd in de minderheid. Daarom nu toch weer vlees op tafel. Alleen dan wel zo duurzaam mogelijk.

Nog een overweging dit jaar: geld. Of die kredietcrisis nu op z’n einde loopt of niet, veel mensen zitten er nog middenin. Dus moest het een low budget-kerstdiner worden. Het ligt aan wat je aan basisspullen in huis hebt, en wat je nog moet kopen, maar in principe kost dit 8-persoonskerstdiner je niet meer dan 100 euro. Zonder drank. Dat dan weer wel. Lees verder

Dat was leerzaam een tripje naar het Engelse zoutparadijs Maldon vorige week. Alleen al omdat ik ontdekte de naam al jaren verkeerd uit te spreken. Het is moldun, en geen meldon, ofwel je spreekt de eerste lettergreep uit zoals je in Engels salt (solt) zegt.

Maldon, zo’n drie kwartier autorijden ten noordoosten van Londen, is een aandoenlijk kustplaatsje. Wie snackresto Wimpy wegdenkt uit de hoofdstraat, zo tegen de schemering een pint bestelt in The Wild Boar, zich nestelt voor het haardvuur en de koppen van de stamgasten op zich in laat werken, waant zich zomaar in de wereld van Charles Dickens. Lees verder

Een mens zit vol vooroordelen. Aan sommige van de mijne ben ik zeer gehecht. Zo zal ik niet snel afstappen van mijn overtuiging dat mannen met pinkringen eng zijn en krijg je mij van z’n lang zal ze leven niet in Uggs, zelfs al waren het de laatste schoenen op aarde.

Ook op eetgebied koester ik mijn taboes. Wie vaker een stukje van me heeft gelezen zal zich niet verbazen over de volgende, beslist niet-uitputtende opsomming: margarine, yogonaise, crème fraîche light, aardappelpuree uit een pakje, soep uit een zakje en chicken tonight.

Lees verder

Herfstvakantie is een fijn excuus om zomaar wat aan te rommelen in de keuken. Natuurlijk, dan mislukt er wel eens wat, en het kan zomaar gebeuren dat je goede spullen vernacheld in de vuilnisbak belanden. Pijnlijk, inderdaad. Maar bedenk vooral dat ze niet voor niets zijn gestorven. Op een dag verrijzen diezelfde ingrediënten uit hun as tot iets moois. Van elke mislukking leer je immers. En op een dag gaat het wél goed.
Zo hebben alle pakken zure melk die ik in het verleden door de gootsteen heb gespoeld, postuum een duidelijk doel gekregen. Ze zijn geofferd om de schepping mogelijk te maken van de perfecte yoghurt. Nu, na al die onzalige yoghurts die maar niet wilden dikken, weet ik hoe het moet. Hoe lang de melk moet koken, hoe heet hij moet zijn wanneer je de yoghurtkweek toevoegt, hoe je ervoor zorgt dat hij dik wordt.

Lees verder

Behalve Pippi Langkous ken ik maar één kind dat niet van snoep houdt. Wat er ook wordt uitgedeeld, dit meisje schudt ongeïnteresseerd haar hoofd. Merkwaardig. Alle andere kinderen die ik ken zijn er namelijk net zo gek op als grote mensen op geld. Snoep is hun raison d’être.
Zodra je het s-woord laat vallen beginnen hun oogjes te glinsteren. Lego, stiften en nunchuk veranderen op slag in waardeloze bijzaken. Snoep! Nog voor je de p hebt uitgesproken zwermen ze om je heen, de mollige klauwtjes zwevend boven de schatkist, als grijparmen boven een bak vol goedkope horloges op de kermis. En dan begint het. Het gemarchandeer.
‘Hoeveel mogen we er?’ ‘Hoezo, hoeveel mogen we er? Eén natuurlijk.’ ‘Maar hij neemt een lolly en dat is veel meer dan een winegum.’ ‘Dan neem jij toch ook een lolly.’ ‘Nee, ik wil geen lolly. Ik wil drie winegums, want dat is net zoveel als een lolly.’ ‘Net zoveel wat?’ ‘Gewoon, net zoveel. Hoeveel mag ik er nou?’ ‘(Zucht)… Je mag twee winegums.’

Lees verder

Afgelopen dinsdag schreef ik over de preoccupatie van de Britten met voedsel van eigen bodem. Vandaag twee andere zaken die me opvielen in de Engelse supermarkt. Veel bekende Britse koks hebben een eigen productlijn. En in de strijd om de sympathie van de consument zetten producenten de meest hilarische teksten op hun etiketten.

Om het eerste te illustreren: Jamie Oliver leende zijn naam aan pesto en olijfolie. Ainsley Harriott’s blije hoofd staat op barbecuesauzen. Rick Stein zette zijn handtekening op haverbiscuitjes. Nigella Lawson en Anthony Worral Thompson doen in keukenapparatuur. En Hugh Fearnley Whittingstall (die man met lange krullen en een nerderig brilletje van The River Cotttage Cookbook) verkoopt brandnetelbier en yoghurt.
Uit nieuwsgierigheid kocht ik zo’n pot Rich Organic Live Guernsey Yoghurt van Hugh (zie www.rivercottage.net). De yoghurt was rijk en romig, en hoewel gehomogeniseerd beslist van zuivere komaf. Maar de nasmaak had iets metaligs, waardoor-ie het toch echt niet haalde bij de yoghurt van Helsett Farm waar we in Cornwall aan verslaafd waren geraakt.

Lees verder

Aan alles komt een einde (hoewel, als het tegenzit niet aan je studie – ik moet nog steeds afstuderen…). Dit is de laatste aflevering van een stoomcursus koken voor eerstejaarsstudenten. Na vandaag staan jullie er alleen voor. Maar ik weet zeker dat het gaat lukken: simpel, goedkoop, maar vers en lekker koken voor jezelf en je huisgenoten, jaargenoten, dispuutgenoten en andere studievrienden.

Tot besluit moeten we het misschien nog hebben over toetjes. Eten studenten eigenlijk toetjes? Voor zover ik me herinner was het in mijn Leidse tijd niet echt en vogue om yoghurt, vla, pap, pudding of ijs op te dienen na de warme prak. Ik durf zelfs niet uit te sluiten dat we dat burgerlijk vonden. Een biertje en een half pakje Gauloises, dát was een toetje. Lees verder