De voormalige Beatle Paul McCartney heeft getekend voor de muzikale hoofdact tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen, volgend jaar in Londen. Dat is aardig van hem, want voor het geld hoeft hij het vast niet meer te doen: zijn vermogen wordt geschat op een miljard.
Calvinisten voegen daar dan vaak zuinigjes aan toe, dat je toch maar één maal per dag biefstuk kunt eten. Maar zelfs dat doet Paul McCartney niet, want hij is zo vegetarisch als een courgette. lees verder›
Drie biertjes, een bak nachos en een portie olijven bestellen in een Spaanse bar? Geen probleem. Toen ik nog op de middelbare school zat volgde ik vijf jaar lang het vak Spaans, en bovenstaande bestelling rolt er nog steeds vloeiend uit. Naast het uit ons hoofd leren van deze essentiële frases, moesten mijn klasgenoten en ik ook regelmatig boeken van Spaanstalige schrijvers lezen.
Ik was in die tijd behoorlijk gecharmeerd van de hongerig makende roman Como agua para chocolate of in het Nederlands, Rode rozen en tortillas, van Laura Esquivel. Dit liefdesverhaal draait grotendeels om eten en koken, en in het boek maken we kennis met Tita, een briljante kok met een bijzondere gave. Ze kan niet alleen fantastisch koken, maar ook haar gevoelens overbrengen via de gerechten die zij maakt, wat niet altijd goed afloopt. lees verder›
Opeens was Nederland verdeeld in mensen die nog wel komkommers durfden eten en mensen die er niet over peinsden zo’n groene jongen ook maar aan te raken. Behorend tot de eerste categorie kocht ik vorige week twee zwaar afgeprijsde komkommers op de Haagse biomarkt. De groentehandelaar keek me bij bestelling bewonderend aan. ‘Een avontuurlijke eter’, zag je hem denken.
Dat viel eigenlijk wel mee. Het ging om Hollandse komkommers, dus het was niet alsof ik een spelletje Spaans roulette speelde. Bovendien, wat moest ik mijn bloedjes van kinderen anders te eten geven? Zoals het Van der Valk-concern gebouwd is op een schaaltje appelmoes, zo komt er bij mij thuis slechts bij uitzondering géén komkommer op tafel.
lees verder›
Omdat ik volgende maand jarig ben, was ik deze week al druk op zoek naar een taartrecept om enorm veel indruk te maken op mijn familie en vrienden. Het plan was oorspronkelijk ook om het daarom in dit stukje over taart en icing en kaarsjes enzovoorts te hebben. Maar toen ik de taartliteratuur en boeken over de perfecte mierzoete prinsessen-cupcakes er op nasloeg, stuitte ik geheel per ongeluk op het fenomeen hartige muffins.
Ik kon er natuurlijk voor kiezen om stug verder te zoeken naar briljante verjaardagstaarten, maar ik schuif dingen vaker op de lange baan, dus dat fantastische recept houden jullie nog van mij te goed. Nu ga ik het even over muffins hebben. In mijn beleving horen deze kleine cakejes zoet te zijn en versierd met bosbossen en stukjes witte chocolade, maar met deze recente ontdekking ging er voor mij een nieuwe wereld open. lees verder›
Hoewel het KNMI verwacht dat het prachtige weer nog even aanhoudt, bereid ik me voor op treurige paasdagen. Zoals elk jaar ga ik met mijn gezin, zus en nichtje naar mijn ouders, waar we op de paashaas wachten en eieren zoeken. Daarna lunchen we, als het weer dat toelaat, tussen de bloeiende clematis en de pioenrozen. Klinkt bepaald niet naar, ik weet het. Het verdrietige is dat Pasen dit jaar ook een afscheid wordt. Mijn ouders hebben hun huis verkocht en volgend jaar bewonen zij een huurappartement met een lift en een onderhoudsarm balkon.
In het huis dat ze gaan verlaten ben ik niet geboren en opgegroeid. Maar het is wel het huis waaruit ik ben vertrokken toen ik achttien was. Toen ik het allemaal he-le-maal anders ging doen. En het is ook de plek waarnaar ik altijd kon terugkeren met liefdesverdriet of een tas vuile was. En waaromheen in de loop der jaren -door toegewijd wieden, schoffelen en snoeien- een prachtige tuin opbloeide. Vol prieeltjes en haagjes waarachter kinderen en chocoladehazen zich prima kunnen verstoppen.
Vorige week ontstond enige ophef rondom het programma Echte meisjes in de jungle, waarin de deelnemers een levende kip moesten ontdoen van haar filet. Presentator Quintis (die gezellige Surinamer van de rijstreclames) kon zijn roti namelijk niet zonder een stukje vlees eten. Deze slachting verliep niet helemaal vlekkeloos, wat enkele dierenorganisaties in het verkeerde keelgat schoot.
Hoewel de kippen inderdaad niet op diervriendelijke wijze aan hun eind kwamen, heb ik wel de rest van de week met mijn hoofd in Surinaamse rotiwolken gelopen. Daarom moest ik er afgelopen maandag toch maar aan geloven en deed ik een beroep op de Surinaamse supermarkt bij mij om de hoek. Deze week dus het recept voor roti, zonder de kip, maar wel met kousenband, aardappelen en ei.
Een paar weken geleden gaf ik hier instructies voor het koken van kikkererwten: week ze volgens de aanwijzingen op de verpakking en kook ze gaar in ongezouten water, want als je zout toevoegt aan het kookwater van peulvruchten worden de schilletjes niet goed gaar.
Prompt kreeg ik een mailtje van kookschrijfster Klary Koopmans, die me erop wees dat dat van die schilletjes een kookmythe is. Peulvruchten worden net zo gaar met als zonder zout, en zelfs weken is niet per se nodig, volgens Klary, die zich weer baseerde op mede-kookschrijver Mark Bittman van de New York Times. lees verder›
Er is niet echt een reden om per se nu met dit recept voor amandelrijst op de proppen te komen. Het is geen seizoensvoedsel, het past niet in een of andere culi-trend, het bevat geen woest ongebruikelijke ingrediënten en ik kan niet beloven dat je haar ervan gaat krullen en je huid gaat glanzen.
Maar het punt is dat ik iedereen dit recept zo gún. Zo makkelijk en lekker zie je ze echt zelden. lees verder›
In Thailand is het in de grote steden mogelijk om een cursus Thais koken te doen. De dag begint met een bezoekje aan de lokale markt waar je de ingrediënten voor de gerechten bij elkaar sprokkelt. Vervolgens ga je kokkerellen en leer je tussen de vijf en tien Thaise gerechten maken. Aan het eind van de dag ga je naar huis met een klein kookboekje en een certificaat.
Ik was eigenlijk van plan om nog zo’n cursus te gaan volgen, maar ze worden helaas niet overal gegeven. Daarom zocht ik mijn heil in de keukens van de guesthouses waar ik logeerde. Complete families stonden vol enthousiasme elke avond klaar om me alles over de Thaise cuisine te leren.
Ik zag het liggen tussen de Zwitserse kazen in de vitrine van de kaasboer; een plat, rechthoekig doosje in stemmige bruintinten voorzien van de tekst: Candle Light Raclette. Er was een metalen rechaudje (warmhoudplaat) op afgebeeld; door de kruisvormige uitsparingen aan de zijkant zag je het knusse flikkeren van een aantal waxinelichtjes. In een langwerpig pannetje dat precies op het rechaud paste lag een dikke plak kaas te bubbelen.
Hoewel het in eerste instantie verdacht veel op een impulsaankoop leek, heeft mijn mini-raclette-setje zich inmiddels bewezen als duurzame aanschaf. Racletten is leuk en vergt minder voorbereiding dan een kaasfondue. Het rechaudje (dat in ‘t echt net zo schattig is als op de foto) komt trouwens ook buiten het officiële raclettegebeuren op tafel: mijn zonen smelten er Hollandse boerenkaas in voor over hun broccoli.
