Het was maar een klein bericht in deze krant vorige week, maar mijn hart maakte een sprongetje. ‘Het eten van bijna drie ons rauwe groente en fruit per dag vermindert het risico op een beroerte met ruim eenderde,’ zo bleek uit onderzoek van de Universiteit Wageningen.  Nu is er weinig zo onzeker als de wetenschap, en zijn dit soort resultaten slechts geldig tot een concurrerende universiteit het tegendeel heeft bewezen. Maar toevallig ben ik verzot op rauwe groenten en fruit, en dus laat ik me in dit geval graag verleiden tot een bescheiden media-hypetje.
We gaan volledig rauw deze week.

Die bijna drie ons intrigeert trouwens. Hoeveel is precies bijna drie ons? Geen 250 gram zou je zeggen, anders had dat er wel gestaan. 299 gram? 298? 295 misschien? Hoeveel het ook is, het is best te doen. Een beetje appel weegt als snel 150 gram. Hap er twee weg en je hebt zomaar 33,33% minder kans op een beroerte.

Lees verder

Tarwebloem, geharde plantaardige olie, zetmeel, maltodextrine, zout, melksuiker, aroma, paddestoelen (3%), melkeiwitten, champignonextract, wortel, smaakversterker (E621, E631, E627), ui, bieslook, voedingszuur (E331, E270), gistextract, witte peper.

Je mag drie keer raden wat dit is. Neem ik intussen nog even de tijd om terug te komen op de Amerikaanse journalist/activist Michael Pollan waar ik hier afgelopen woensdag over schreef. Pollan maakt zich al jaren publiekelijk zorgen over ons westerse voedselsysteem, dat gedomineerd wordt door een te machtige industrie. In zijn boek Een pleidooi voor echt eten breekt hij een lans voor een natuurlijker voedingspatroon: Eet echt eten. Vooral planten. En niet teveel. Lees verder

Wat een schitterende dag om te stemmen vandaag. Nee, ik heb het niet over de gemeenteraadsverkiezingen. Ik heb het over de stem die je als consument bijna dagelijks uitbrengt in de supermarkt. Een stem voor een beter milieu bijvoorbeeld. Voor een diervriendelijker vleesindustrie. Voor een fatsoenlijk bestaan voor boeren. Voor doorzichtiger productiemethoden. Voor gezonder, beter en duurzamer eten.

Wie betaalt, bepaalt namelijk. Of, zoals Karien deze week schreef op het kookblog: ‘Als we willen dat de voedingsmiddelenindustrie betere producten maakt dan is het beste wat we kunnen doen bewuste keuzes maken. De industrie luistert zeker naar NGO’s, protesten, onderzoeken en het eigen geweten. Maar ze luisteren altijd nog het meeste naar de consument. Wat die niet koopt, zullen ze ook niet maken. In die zin heeft de consument altijd het laatste woord.’ Lees verder

Welkom bij de stemwijzer. Deze stemwijzer wordt u aangeboden door uw buurtsuper. De stemwijzer stelt u staat uw keuze te bepalen tussen de 22.638 artikelen in ons assortiment. Start nu de stemwijzer.

Deel 1 van de stemwijzer peilt uw profiel als consument. Kruis aan wat van toepassing is. Wat is uw leeftijd? Wat is de samenstelling van uw huishouden? Hoeveel bedragen de inkomsten van het huishouden op jaarbasis? Hoeveel tijd besteed u gemiddeld aan het bereiden van een maaltijd? Lijdt u aan voedselallergieën, zo ja welke? Eet u halal, makrobiotisch, kosher, vegetarisch?

Lees verder

Voor een buitenlander mag het een willekeurig bonenstoofpot lijken, maar ‘de ziel van Brazilië in een pan’ zou een betere beschrijving zijn voor feijoada. Het gerecht is naar verluid afkomstig van Afrikaanse slaven die naar Zuid-Amerika werden verscheept om te werken op plantages.

De welgestelde plantagehouders voelden zich te goed om varkensoren, -staart en -poten te eten en gaven deze incourante delen aan hun onderdanen. Die wisten er wel raad mee. Het vlees werd gekookt met zwarte bonen tot een dikvloeibare brij die, samen met rijst en farofa (gebakken maniokmeel) een voedzame en aangename maaltijd bood. Lees verder

Deze week was gewijd aan een aantal van mijn favoriete, doch in Nederland minder bekende kookschrijvers. Simon Hopkinson, Marcella Hazan, Jonathan Waxman en Paula Wolfert passeerden al de revue. Vandaag wil ik je graag voorstellen aan Maggie Beer.

Niet dat ik ook maar iets te klagen heb over mijn eigen moeder (en haar kookkunsten), maar áls ik er een tweede bij mocht kiezen, gewoon voor de heb, dan zou Maggie hoog op mijn lijstje staan. Dat zou betekenen dat ik in Australië geboren was en opgevoed op een fazantenboerderij-annex-fazantenrestaurant in de Barossa Valley. Best een leuke gedachte. Ik ben dol op het platteland. En op restaurants bovendien. Lees verder

Alweer de laatste dag van een weekje winter Italiaans koken. We sluiten af met een recept van de Italiaans-Engelse chef Antonio Carluccio. Nog niet zo lang geleden kwam Carluccio bij mij thuis op bezoek voor opnames van mijn kookrubriek op nrc.tv. Op een koude zondagochtend stond hij voor de deur, witte krulletjes, pretoogjes en een saffraangele pashmina om zijn schouders geslagen.

Lees verder

Het is weer om dicht bij de kachel te zitten, of, zoals ik de afgelopen dagen deed, bij een warme oven. De verwarming was stuk, en dit was het enige plekje in huis waar mijn vingers niet al na een kwartier zo gevoelloos werden dat ik niet meer kon typen. Het probleem is opgelost. Mijn werkkamer is weer lekker warm. Maar op de oven ben ik ben nog lang niet uitgekeken.

Vandaag een recept voor winterse plaatpizza met aardappel, pancetta en rucola. Lees verder

Het is borrelseizoen en daarom gaat het hier en op het kookblog over fingerfood. Kleine gerechtjes die je in één keer in je mond kunt steken. En, hoewel de naam anders doet vermoeden, liefst van het soort waar je geen vieze vingers van krijgt.

Een vriendin vertelde me laatst dat ze was uitgenodigd voor een kerstfeestje, met het verzoek om zelf iets te eten mee te nemen. Dat moesten dus extra handige hapjes worden, want niet alleen van eenhapsformaat en viezevingersvrij, maar ook nog in het geheel thuis voor te bereiden en makkelijk te vervoeren. Ze dacht erover om zoete custardtaartjes te maken, en geitenkaastaartjes met cranberry’s. Van dat laatste idee kreeg ik zoveel trek, dat ik er zelf maar meteen mee aan de slag ben gegaan.

Lees verder

Terwijl in Kopenhagen een klimaatakkoord wordt gaar gesudderd, bereiden wij ons hier voor op het kerstmenu. Klimaat/kerstmenu. Klinkt als totaal verschillende grootheden. De toekomst van onze planeet/een etentje waarbij toch iedereen weer dronken wordt en ruzie gaat zoeken. Nee, die twee krijg ik niet zo snel gelinkt.

Maar wacht even. Bestaat er niet een wet die zegt dat alles met alles te maken heeft? Karma of zo? Ik weet het al, iets praktischers: we halen de Klimaatweegschaal erbij. Op de website van het Voedingscentrum kun je je plannen voor het kerstdiner laten wegen op CO2-uitstoot. Je typt je boodschappen in, en of je ze op de fiets of met de auto gaat doen. Je geeft aan voor hoeveel personen en hoe je ze gaat bereiden – koken of bakken, op gas of elektrisch, met of zonder deksel op de pan. En dan rolt daar een percentage uit dat aangeeft hoeveel CO2-uitstoot jouw maaltijd kost, vergeleken bij een gemiddelde maaltijd.

Een gemiddelde warme maaltijd brengt 2,35 kilogram CO2-uitstoot per kilo eten teweeg. Dat heeft het Voedingscentrum uitgerekend aan de hand van 300 maaltijden. Die 2,35 kilogram CO2 is vergelijkbaar met de uitstoot die je veroorzaakt door 20 kilometer auto te rijden. Of door een dag te wassen, drogen en verlichten. Je begrijpt, wie eindeloos gaat zitten puzzelen tot-ie een milieuvriendelijk kerstdiner bij elkaar heeft en vervolgens met de auto naar de supermarkt rijdt, die heeft het niet helemaal begrepen. Lees verder