Zoals iedereen fantaseer ik er wel eens  over om een totaal ander leven te beginnen. Om mezelf ergens ver weg helemaal opnieuw uit te vinden. Programma’s als Ik vertrek of Het roer om, waarin mensen huis, haard en huilende ouders in de steek laten, om in een onooglijk gat te gaan wonen waar het altijd mist en iedereen boos kijkt, kijk ik dan ook trouw.

Heel graag zou ik een keer een reportage zien over Anja en Jan Jacob Baak. Zij vertrokken in 2000 naar het hart van Schotland om aldaar een landgoed te beheren. Jan Jacob hield onder andere toezicht op de hertenpopulatie op het terrein. Van het een kwam het ander en inmiddels heeft het echtpaar een bedrijf genaamd Great Glen Game en maken ze van lokaal hertenvlees – in Schotland moeten  elk jaar zo’n 50.000 herten worden afgeschoten om de wildstand op peil te houden –  peperoni, salami, chorizo en bresaola.  lees verder›

• balsamico
• bresaola
• buffelmozzarella
• chorizo
• hert
• kerstomaatjes

Door Roos Ouwehand

8

reacties

op 11 mei 2011

‘Misschien zien we wel otters. Of herten!” Ik probeer de interesse van mijn zoon te wekken voor een een korte vakantie in Schotland. Geen reactie. „We gaan met het vliegtuig.” „Piegtuig!”, krijt hij blij, en pakt zijn trein – ja, hij kent het verschil, maar Thomas moet altijd mee.
De eerste herten leiden in het reisgezelschap tot groot enthousiasme. Op fluistertoon worden we naar de ramen gewenkt, er zijn camera’s en verrekijkers. Het is ook indrukwekkend, de sierlijke achteloosheid waarmee ze langs het huis lopen. De gedachte er een op te eten is dan nog ver weg. lees verder›

• champignons
• cognac
• hert
• wijn

Door Elsje Jorritsma

11

reacties

op 5 november 2010

„Van een borrel knap je altijd op,” pleegt een dierbare vriend te zeggen als wij weer eens afspreken in het café om het leven en de dingen door te nemen. Ik ben het volmondig met hem eens, met de kleine kanttekening dat het vooral de éérste borrel is waar je je heel prettig van gaat voelen. Toen ik laatst een avond had doorgebracht in Antwerps jenevercafé de Vagant, wist ik na 4 (5?) glaasjes Belgische jenever niet meer zo zeker of ‘opgeknapt’ nog wel de juiste beschrijving van mijn toestand was. lees verder›

• hertenbiefstuk
• jenever
• jeneverbessen
• oesterzwammen
• salie

Door Klary Koopmans

6

reacties

op 11 oktober 2010

De keuken van Valencia telt vele rijstgerechten, maar er mag er maar één paella Valenciana heten. De originele versie van dit beroemde gerecht bevat kip, konijn, gároffo (bleke reuzenbonen) en ferráura (een soort snijbonen). Soms, in de zomer, gaan er ook nog slakken door, en dan telt de paella nog net als traditioneel. Maar paella’s met vis, met zeevruchten, met eend of met artisjokken kunnen het schudden. Hoe lekker ook, ze blijven afgeleiden van de enige echte. lees verder›

• kip
• konijn
• paella
• snijbonen
• tuinbonen

Door Janneke Vreugdenhil

1

reactie

op 7 mei 2010

Wat zullen we met Kerst eten? Ik vroeg het me begin oktober al af. Het eind van het jaar is een drukke tijd in de culischrijverij en dus kun je niet vroeg genoeg beginnen met plannen maken. Vorig jaar hadden we een vegetarisch kerstdiner in nrc.next. Het aantal vegetariërs in Nederland groeit, maar ze zijn nog altijd in de minderheid. Daarom nu toch weer vlees op tafel. Alleen dan wel zo duurzaam mogelijk.

Nog een overweging dit jaar: geld. Of die kredietcrisis nu op z’n einde loopt of niet, veel mensen zitten er nog middenin. Dus moest het een low budget-kerstdiner worden. Het ligt aan wat je aan basisspullen in huis hebt, en wat je nog moet kopen, maar in principe kost dit 8-persoonskerstdiner je niet meer dan 100 euro. Zonder drank. Dat dan weer wel. lees verder›

• bieten
• chocolade
• cranberry
• kerst
• makreel
• paddestoelen
• wild

Door Janneke Vreugdenhil

30

reacties

op 18 december 2009

‘Welke wil je hebben?” Vierenveertig dode hazen hingen aan vierenveertig spijkers en ik mocht er één mee naar huis nemen. „De eerste die vandaag geschoten werd,” zei ik tegen de jachtmeester. „Doe mij maar de haas om wiens dood ik heb gehuild.”

Van mijn ouders leerde ik te bidden voor de maaltijd. Dat doe ik allang niet meer. Maar ergens tussen het plichtmatige ‘herezegendezespijzeamen’ uit mijn jeugd en de nonchalance waarmee mijn zonen hun avondeten aanvallen, lijkt het respect voor ons dagelijks voedsel behoorlijk vervaagd.

lees verder›

• champignons
• haas

Door Janneke Vreugdenhil

1

reactie

op 24 december 2008

Wanneer Alexander Polak in de kroeg over zijn hobby begint, wil het nog wel eens akelig stil vallen. Jagen? Onschuldige dieren doodschieten? Dat vinden zijn Amsterdamse medestudenten gemeen. Pas wanneer hij uitlegt waaróm hij jaagt en hóé hij jaagt, ontstaat er begrip. Soms. Want de jacht is en blijft een heikel thema. Verguisd door stedelingen. Voor boeren en buitenlui een vanzelfsprekende zaak. Kwestie van noodzakelijk natuurbeheer.

Mag je jagen eigenlijk leuk vinden? We lopen door een appelboomgaard ten noordwesten van Wijk bij Duurstede. De bomen zijn kaal – op een enkel, hevig blozend elstartje na. Polak is van top tot teen in het jagersgroen. Knickerbocker, waxcoat, jagerspet. Zijn jachtgeweer bungelt geknakt over zijn arm, de loop naar beneden. „Partout rechts”, klinkt het links van ons. Nog voor ik met mijn ogen heb kunnen knipperen, heeft Polak zijn geweer aangelegd en geschoten. Mis. Een haas rent razendsnel over het pad, tussen de bomen door, richting de vrijheid. Goed zo haasje, denk ik. Mijn killer-instinct moet nog ontwaken.

lees verder›

• haas

Door Janneke Vreugdenhil

 

reageer

op 24 december 2008

Er zijn van die plekken die een mens liever voor zichzelf houd. Als ik hier opschrijf dat ik verscholen in de bergen boven Ventimiglia, op 610 meter hoogte, net voorbij het dorpje Pigna het paradijs ontdekt heb, zit jij er misschien volgende zomer ook. En zoveel plek is er nu ook weer niet in het paradijs.

Anderzijds, toen Cok en Inigo in 2002 hun veertiende-eeuwse landgoed betrokken, besloten zíj al snel dat zo’n magische plek met anderen gedeeld diende te worden. Ze richtten, in weerwil van hun retraiteplannen, vijf gastenkamers en drie appartementen in. Ze brachten de moestuin opnieuw in cultuur, verbouwden de keuken en stelden hun deuren open voor iedereen die op zoek is naar een beetje rust en een ontspannen, gastvrije sfeer.

lees verder›

• konijn

Door Janneke Vreugdenhil

 

reageer

op 11 september 2008

De vader van Maarten had een konijn gevangen. Nou ja, dat wil zeggen, de hond van de vader van Maarten had een konijnenhol besnuffeld, waarop de fret van de vader van Maarten naar binnen was gegaan en de bewoners eruit had gejaagd, waarna de havik van de vader van Maarten hem in de kraag had gevat. En wij mochten hem zaterdag opeten.

Eigenlijk had het konijn een gans moeten zijn, want het was Sint Maarten. Maar we waren er toch blij mee. „Wat zullen we maken?” vroeg Maarten aan mij. „Soto?” Als we bij hem en zijn vrouw eten of zij bij ons, wat vaak gebeurt en altijd ad hoc, vervallen we steevast in dezelfde rolverdeling die is ingesleten op basis van ieders talenten. Maarten en ik koken, Claire entertaint de kinderen met stand-up comedy en De Hongerige Man zit bij de open haard met een glas wijn en de krant.

lees verder›

• konijn

Door Janneke Vreugdenhil

 

reageer

op 13 november 2006

Het is me opgevallen dat veel trouwe bezoekers van mijn weblog, www.nrc.nl/kokenetc, zelf ook kookbloggen. Waar ze de tijd vandaan halen om, naast het schrijven van hun eigen keukenstory’s, dagelijks de blogs van anderen af te schuimen op zoek naar soortgelijke avonturen, is me een raadsel. Mij lukt dat in elk geval zelden. Maar een van de weinige voordelen van mijn huidige keukenloosheid is dat ik tijd overhoud. Tijd om eens een kijkje te nemen op Other People’s Weblog.

Om te beginnen het blog van Janneke Philippi, te vinden op www.vrouwonline.nl. Toen de vrouw-online-site haar begin dit jaar vroeg om een weblog over koken te beginnen , zei Janneke onmiddellijk ‘ja’. Ook al had ze net een tweeling gebaard en een drukke baan bij de overheid. Ze ‘was toch al de hele dag met eten en drinken bezig, dus kon ze er net zo goed af en toe iets over schrijven’. Dat af en toe komt neer op gemiddeld zo’n vijf culinaire berichten per week. Over de zalige schapenfeta die ze kocht op de markt in M’streech, de rijstevlaai van haar oma, de fruitige toetjes die ze haar ‘hummelkes’ voorschotelt.

lees verder›

Door Janneke Vreugdenhil

 

reageer

op 6 november 2006