De gemeenteraadsverkiezingen deze week zijn aanleiding om het hier in de kookrubriek ook eens over kiezen te hebben. Zo’n rare stap is dat niet. Wie eten wil moet keuzes maken. Elke dag weer.

Loop maar eens een willekeurige supermarkt in en ga voor het zuivelschap staan. Drieëntwintig soorten yoghurt. De één bevat extra calcium, de andere geheimzinnige bacteriën voor je darmen. De derde bevat geen spoortje vet. Welke zou nou het gezondst zijn? En welke is ook nog lekker?

Next stop, de groenteafdeling. Koop je vier biologische mandarijntjes voor drieënhalve euro als je een hele zak kunt krijgen voor tweevijfennegentig? Kies je tomaten uit een Westlandse kas of tomaten uit Spanje? En die asperges uit Peru, die zien er aanlokkelijk uit. Zouden daar meer of minder voedselkilometers aan kleven dan aan peultjes uit Kenia?

Bezoek voor de grap nog even wijnstraat. Honderdeneen etiketten. Als je mazzel hebt staat er een vage beschrijving van de wijn op (volop sappig fruit; gossie), en waar je hem bij kunt drinken (gepocheerde tongfilet met wittewijn-truffelsaus; nee maar, dat treft). Maar van welke kreeg je nou vorige keer zo’n koppijn? Toch maar die rosé uit de aanbieding doen?
Zoveel producten. Zo weinig informatie. Je zou er stress van krijgen.

Lees verder

De afgelopen twee weken deed ik hier culinair verslag van mijn vakantie in Brazilië. Vandaag alweer de laatste dag, en omdat een impressie van de Braziliaanse keuken incompleet zou zijn zonder aandacht voor doces (zoetigheid) sluiten we af met een fijn tandbedervend recept.

Allemachtig, wat een zoetekauwen daar. Op Ilha Grande, een eilandje op een paar uur rijden ten zuiden van Rio, zag ik iedere avond een man rondlopen achter een vitrinekast op wieltjes. Onder een deksel van glas had hij daarin een assortiment desserts uitgestald waar menig banketbakker een puntje aan kan zuigen. Kokoscake, chocolademousse, taarten, roomtoetjes, karamelpudding, brigadeiros (truffels met hagelslag); die gast deed gouden zaken. Lees verder

Het was (en is) warm in Rio de Janeiro. Dan moet je veel drinken, ik kon het ook niet helpen. Bovendien zijn veel Braziliaanse drankjes eigenlijk vermomde medicijnen. Van mijn lokale vrienden mocht ik bijvoorbeeld in de eerste dagen van mijn vakantie beslist geen água de coco drinken omdat ik, nou ja, verstopt zat, en kokoswater stoppend werkt. In plaats daarvan moest ik juist zoveel mogelijk suco de mamão (papajasap) drinken. Want papaja schijnt dan weer  te laxeren.

Onder het toeziend oog van Christo Redentor lurkte ik me trouwens in mijn tweede vakantieweek een ongeluk aan die kokosnoten, in de hoop dat het mijn maag en darmen, die ondersteboven, binnenstebuiten én achterstevoren waren gekeerd door een bedorven stukje vlees, zou kalmeren. Hetgeen nog werkte ook.

Afijn, dat enorme aanbod aan tropisch fruit reken ik toch wel tot de grootste attracties van Brazilië. In Ipanema struikel je over de suco-barretjes met een duizelingwekkend assortiment aan verse vruchtensappen. Braaf bestelde ik daar grote bekers suco de mamão com laranja, papaja-sinaasappelsap (alleen papajasap smaakt een beetje weeïg; je hebt iets zuurs nodig als tegenwicht). Sem açúcar, zonder suiker. Dat moest je er zeer nadrukkelijk bij zeggen, anders kreeg je drie volle scheppen suiker in je sap.

Lees verder

Tjolk, Snor, fireballs, Raiders, Ben Bits, en ijsjes met een  kauwgombal onderin: culinaire dertigernostalgie. Allemaal  verdwenen. Komen nooit meer terug. Hoewel er over de eerste,  blijkens de website tjolkkomtweerterug.nl, hoopvolle berichten klinken.

Gelukkig is één pijler van onze jeugd nog beschikbaar: kokosbrood. Ik bevroeg een representatieve steekproef  middendertigers (lees: mevrouw Wateetons en een handje collega’s) en hoewel vrijwel iedereen een dromerige blik in zijn of  haar nat wordende ogen kreeg, bleek niemand de roze-witte  pretplakaat in de afgelopen week op zijn boterham gelegd te  hebben. Of de week daarvoor. Een schokkend resultaat. Lees verder

Ik had er al tweederde van mijn leven opzitten voor ik erachter kwam waarom rinse appelstroop heet zoals hij heet. Niet dat ik me er dagelijks het hoofd over brak, maar toch. Het woord bleek niet te slaan op de stad of streek waar de appelstroop vandaan komt (Rinse – Parel van de Betuwe, klinkt toch best aannemelijk?) noch bleek een appelkwekende boer Rinse uit Friesland de uitvinder van de diepbruine plakpasta. Nee, rinse is een vervoeging van rins, wat zurig of friszuur betekent.

Appelstroop kent vele soorten. Ik telde in mijn lokale supermarkt al zes varianten, waaronder naast de rinse rakker, een met (stoof)peer, een variant in een authentiekerig ogend blikje en een kruidige soort met onder andere koriander.

Lees verder

Mijn buurman – hij praat regelmatig mee op het nextkookblog als buurman M – heeft kersen. Niet een mager boompje met een paar lullige takjes, maar een complete kersenboomgaard. Een maand geleden waren al die kersen tegelijkertijd rijp. En nu heeft mijn buurman dus kersenjam. Geen eenzaam enkel potje, maar een kelder vol.

Zalige kersenjam, mag ik wel zeggen. En van die zalige kersenjam maakt M dan weer zalig kersenijs. Zijn recept is vrij onorthodox, en niet geschikt voor zwangeren en andere salmonella-risicogroepen. Maar voor wie gevaarlijk leeft, kan ik het zeer aanbevelen. En voor wie niet zo’n fijne buurman heeft: met de kersenjam van Rigoni di Asiago, te koop bij natuurwinkels, wordt het ijs ook lekker.

  Lees verder

We speelden restaurantje deze week. Kookten een vijfgangen zomerdiner, samengesteld door Sander Overeinder van restaurant As en Ronald Kunis van restaurant De Kas. De recepten zagen er de afgelopen dagen een stuk indrukwekkender uit dan je van mij gewend bent. Chef-koks stellen hun gerechten nu eenmaal graag samen uit meerdere, afzonderlijke bereidingen. Meer werk dus. Beslist meer afwas ook. Maar niet per se moeilijker. Vandaag, na al dat werken, de zoete finale:
Warme aardbeien met sabayon, yoghurtijs en citroenbasilicum.
Dessert voor 4 personen; voor de sabayon:

• 125 ml champagne of prosecco of een zoete wijn (iets wat je bij het dessert zou willen drinken)
• 1/4 vanillestokje, opengesneden
• 50 gram suiker
• 3 eidooier
• 300 ml slagroom

Lees verder

Kijk voor de ingrediënten en het recept op nrc.tv

Shit. Op m’n antieke taartschaal ligt een kwallenfamilie die het slachtoffer is geworden van een massamoordenaar. Onregelmatige kwabben en brokjes wittige gelei. Hier en daar een bloedspoor. Dit moment had ik me heel anders voorgesteld. Glorieuzer.
Het begon allemaal met een visioen. Vorige week at ik in een restaurant een dessert van aardbeien in gelei. De pudding was van een adembenemende schoonheid. Maar lekker was-ie niet. Er zat nul komma nul smaak aan en bovendien was hij zo stijf, dat het voelde of je op gestolde behanglijm kauwde.

Lees verder

Varkensgriep is erg, maar retrokoorts lijkt voorlopig een stuk besmettelijker. In elk geval is De Hongerige Man inmiddels ook geïnfecteerd. Gisteren betrapte ik hem in zijn werkkamer met een filmpje van Miami Vice op zijn scherm. Hij wilde het snel wegklikken, maar ik had de tune al herkend. Uit voorzorg heb ik nu zijn roze en turquoise t-shirts verstopt, want je weet maar nooit wat er rondspookt in het hoofd van een man. Midlife enzo.

Gezellig is het wel, samen retroziek. Bij alles wat ons maar enigszins aan vroeger doet denken – de borrelnoten op de opening van vriend G’s galerie, de menukaart van de Chinees, de melbatoastjes met brie op mijn moeders verjaardag – roepen wij simultaan: ‘lekker retro’. We overwegen nu om weer te gaan roken. Zonder pakje Camel per dag is het toch lastiger de tijdgeest van toen te doorvoelen.

Lees verder