Een paar mosselpannetjes per jaar en met Kerst misschien een oestertje. Maar om nou te zeggen dat de doorsnee Nederlander graag schelpdieren eet: nee. Oesters en mosselen gaan vooral naar België en Frankrijk, van de ‘Nederlandse’ kokkels en mesheften verdwijnt meer dan 90 procent naar Italië en Spanje.

De schelpdierbranche verwelkomde dan ook het stempel van goedkeuring dat de duurzaamheidsclub Marine Stewardship Council (MSC) dit najaar de handkokkel- en scheermesvisserij opspeldde. Een MSC-certificaat is immers ook een marketinginstrument. Ter viering hiervan was afgelopen donderdag een partijtje georganiseerd bij schelpdiergrossier Le Petit Pêcheur in – waar anders? – Yerseke.

lees verder

Recepten zijn er om mee te experimenteren, te spelen, om te buigen naar je eigen smaak. Maar sommige recepten, vooral recepten voor gebak, daar moet je eigenlijk niet aan willen komen. Als ze goed zijn, zijn ze goed.
Zoiets geldt ook voor deze kerststol. Eerst bakte mijn moeder hem honderd Kerstmissen, en sinds ik het ouderlijk huis verliet, bakte ik hem zelf ook al zo’n honderd Kerstmissen. Hij is nog nooit mislukt. En hij is ontzettend lekker. Never change a winning kerststol. lees verder

Als ik de verhalen moet geloven, ben ik rond een uur of vier onder de terrasverwarmer in slaap gevallen. Zelf heb ik het einde dus niet meer meegemaakt, maar forensisch onderzoek de volgende ochtend heeft uitgewezen dat het een fantastisch feest was.

De eerste clue was een blonde vrouw in een bed waarin zij niet thuishoort, met een emmertje ernaast. Een tweede aanwijzing was het lege glaswerk. Zelfs de laatste fles wodka die ik voor eigen gebruik had verstopt, kwam de volgende ochtend halfleeg vanachter een tuinstoel tevoorschijn. In totaal zijn er twaalf kratjes pils (12x24x30cl = 86,4 liter), zes liter wodka, vier flessen gin (2,8 liter) en ongeveer zestien flessen wijn doorheen gegaan. Bodemmonsters bevestigden het vermoeden dat er zo’n duizend peuken zijn uitgetrapt.

lees verder

Sinds vorige maand zijn de kookcolumns van deze krant ook in boekvorm te krijgen. De leukste en lekkerste schrijfsels van de laatste jaren zijn gebundeld in een pageturner met de veelzeggende titel Nrc.next kookboek. In het boek staat onder meer een recept voor een ovenschotel met spruitjes, dat hoorde bij een van de eerste stukjes die ik voor deze krant schreef. Sinds het verschijnen van die column – inmiddels ruim twee jaar geleden – heb ik geen spruit meer gegeten. Tot afgelopen weekend, toen ik zaterdag een alleraardigst berichtje van een lezer in mijn mailbox aantrof.

lees verder

Afgelopen week kwam dochter informeren wat ‘halal’ precies betekent. Het begrip was ter tafel gekomen tijdens voorbereidingen voor de kerstviering op school. Sommige kinderen, zo vertelde ze met een serieus gezicht, mochten alleen ‘halal’ kerstdineren. Zoals zo vaak wist ik het antwoord wel ongeveer, maar niet precies. In dergelijke gevallen biedt Het Klokhuis uitkomst. Dit onvolprezen kinderprogramma heeft een site waarop je filmpjes over alle mogelijke onderwerpen (terug) kunt vinden.

lees verder

Deze week exact tweehonderd jaar geleden kwam Napoleon per koets terug uit Rusland. Hij had geen goed humeur. Zijn half miljoen man tellende Grande Armée was die zomer het tsarenrijk binnengevallen en vervolgens gemangeld door de Russische generaal Michael Kutuzov, maar vooral door de generaals Honger en Winter. Een slordige twintigduizend soldaten kwamen levend terug – overtocht over de Berezina en zo, reuze ongezellig.

Dat was niet de enige reden dat de kleine korporaal sjaggie zijn Empire bereikte. Hij had zijn beste chef te velde, Dartois Laguipierre, moeten achterlaten onder het witte doodstapijt, inclusief potten en pannen.

lees verder

December is een gevaarlijke maand. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik de komende weken alle uitnodigingen voor diners, feestjes, borrels en anderszins drankovergoten bijeenkomsten zou aannemen, zou ik rond als een Michelinmannetje en met een lever als een trechtergevoerde kerstgans het nieuwe jaar in rollen.

Nu was ik dat niet van plan – het is de kunst om alleen de allerleukste feestjes eruit te pikken, die waar het gezelschap, het eten én de drank goed zijn – maar toch is het best prettig om af en toe pas op de plaats te maken. Lekker eten, uiteraard, maar niet het soort maaltijd waarna je de rest van de avond in volkomen indolentie op de bank moet doorbrengen.

lees verder

I’m a chef on a mission. Althans, afgelopen maandag was ik dat een dagje. Het ‘Chefs on a Mission pop-up restaurant’ streek neer bij restaurant Rijsel en ik mocht meekoken voor het goede doel. Met een onovertroffen vijfgangendiner probeerden wij geld in te zamelen voor het ‘papa’s en mama’s’-project, dat gezinnen uit asielzoekerscentra in contact brengt met Nederlandse gezinnen.

Ik zag natuurlijk direct de onschatbare culinaire waarde van zo’n uitwisselingsproject. Zeker toen een van de deelnemers voor de gelegenheid met kip in Dorho en Injera kwam aanzetten. Dorho is een saus gemaakt met Ethiopische berbere-kruiden. Ik kende ze niet, maar er zitten serieuze pepers in, believe me. De fris-zurige pannekoeken, Injera, die erbij worden geserveerd zijn een aangename tegenhanger.

lees verder

Wie zijn dierbare één dezer dagen verwent met een luxe nieuwe machine voor in de keuken, doet er goed aan ook een bijpassend recept – of nog beter: een bijpassend kookboek – mee te leveren. In dat geval kan de fortuinlijke ontvanger namelijk direct aan de slag met de nieuwe aanwinst, en met een beetje geluk is dat zelfs als je je nog in zijn of haar gezelschap bevindt. Er is alleen maar een voorzetje voor nodig.

Een paar voorbeeldjes: een vlammend rode keukenmachine van een chique merk wordt direct mooier met een uitgebreid taartenmanifest ernaast, en zelfs de meest degelijke blender doet het altijd goed in combinatie met het cocktaillexicon. En dan heb ik het nog niet eens over hoe sfeerverhogend deze plotselinge traktaties voor de rest van het gezelschap zijn.

lees verder

De oogsttijd is nogal voorbij, zou je zeggen, maar tussen de kantoorkolossen van de Amsterdamse Zuidas was afgelopen week nog een drassige wintermoestuin in vol bedrijf – slowfood in het hart van de ratrace. Ellen Mookhoek, wildplukster en moestuindeskundige, gaf er als voorbereiding van een vegetarische lunch bij aanpalend restaurant Bolenius een gelaarsde rondleiding. „Mensen hebben totaal geen besef van de seizoenen meer”, zegt de ‘foeragiste’ die wijst naar perkjes groenlof, aardpeer, meirapen en gebukte vrijwilligers. „Daar wil deze tuin wat aan veranderen.” Dat je uit koude novembergrond nog bossen koriander kunt trekken, had ik inderdaad ook niet zien aankomen.

lees verder