In principe maak ik één keer per jaar een pan erwtensoep, namelijk met Sinterklaas. In principe, want als ’t flink wil vriezen in januari of februari maak ik het nog wel eens. Er gaat niks boven een bord snert wanneer je met dooie tenen thuiskomt na een winterse fiets- of schaatstocht.

Maar u weet hoe het is met erwtensoep, je moet het een dag van tevoren maken wil-ie echt lekker worden. Dus toen ik vorig jaar op 4 december spontaan vergat mijn gebruikelijke klaassoep te koken, zat er niets anders op dan op 5 december een alternatief te verzinnen. Dat werd een linzensoep met een aantal klassieke erwtensoepelementen erin, maar toch net even anders, geuriger, pittiger ook, door het gebruik van rozemarijn, knoflook en chilivlokken.

lees verder

Het blijft een hardnekkig misverstand dat om de zoveel jaar moet worden rechtgezet: het Zweeds wittebrood kwam niet uit de hemel. Het brood dat ‘smaakte als cake’ werd aan het eind van de Tweede Wereldoorlog door Nederlandse bakkers gebakken.

Al in september 1944 had de Nederlandse regering een verzoek ingediend, maar de eerste lading meel uit Zweden kwam pas in januari ’45 aan in de haven van Delfzijl. Eerder was niet mogelijk, omdat Churchill en Roosevelt strikte voorwaarden stelden om ervoor te zorgen dat de transporten niet in handen van de Duitsers zouden vallen. Toen het eenmaal was geregeld, was de Oostzee alweer bevroren. Dus lagen de eerste afgebakken broden pas op 28 februari in de winkel.

lees verder

Binnenkort worden broodjes en pizza’s uit de binnenstad van het prachtige Rome geweerd, want dan wordt een zogenoemd panini-verbod van kracht. Per 1 januari aanstaande is het namelijk ten strengste verboden om voedsel en drankjes te nuttigen in het bijzijn van de historische hoogtepunten van de stad.

U heeft dus nog iets meer dan een maand de tijd om uw maaltijd op de Spaanse trappen of in de buurt van het Colosseum op te eten, daarna is het voor de doorsnee toerist niet meer te betalen. De boetes voor een urban picknick bij het Pantheon kunnen oplopen tot het exorbitante bedrag van 500 euro. Een duur geintje, want daar zou u ook heel royaal van kunnen lunchen bij een sterrenchef.

lees verder

Alleen uit eten. De meeste ‘singles’ peinzen er niet over. Veel te ongemakkelijk, zo alleen aan een tafeltje. De KHN (Koninklijke Horeca Nederland) zou dat graag anders zien. Ons land kent zo’n 2,6 alleenstaanden. Flink wat potentiële klanten dus, waar de worstelende horecasector om zit te springen. Maar hoe halen ze die allenige eters binnen? Door ze niet aan een lullig achteraf-tafeltje bij de wc’s te zetten, blijkt uit onderzoek dat de KHN heeft laten doen. En ook op andere vlakken verschillen de wensen van solo-eters niet erg van die van ‘gewone’ klanten. Ze zijn vooral op zoek naar vriendelijk personeel, schappelijke prijzen en niet te grote porties. Er is inmiddels een website (alleeneten.nl) met adressen die zijn getest op hun gastvrijheid tegenover de solo-eter en in een aantal horecagelegenheden staan tegenwoordig zogenaamde ‘aanschuiftafels’. Daaraan kan de alleeneter plaatsnemen en – desgewenst – in contact komen met anderen.

lees verder

We moeten ons bewust worden van wat slachten inhoudt. Dus wilde De Balie hanen slachten voor publiek. Ondertussen serveert een chef-kok álles van een rund: van kop tot staart.

Amsterdam. In een abattoir wordt doorgaans niet uitgebreid gediscussieerd. En in een debatcentrum wordt doorgaans geen vlees geslacht. Maar wat nou als je een abattoir en een debatcentrum samenbrengt?

Werken met orgaanvlees en hele beesten is de nieuwe trend in de keuken

lees verder

Eten doet rare dingen met mensen, sommige worden er zelfs verliefd op. Althans een vriend biechtte net op dat hij in de zomer van 1983 in de ban van een mysterieus gerecht, cappon magro, naar Italië was afgereisd. Op de fiets.

Dit alles omdat hij in het Cultureel Supplement van NRC Handelsblad een verhaal had gelezen van essayist Rudy Kousbroek, die omwille van nostalgie Genua had bezocht: daar zetten na de oorlog veel repatriërende Indische Nederlanders als hijzelf voet aan Europese wal.

lees verder

Vandaag deelt de Michelingids in Nederland nieuwe sterren uit. Janneke Vreugdenhil tipt hoe je ook thuis een Michelinwaardig diner serveert.

Restaurants met een Michelinster hebben vaak een betere prijs-kwaliteitverhouding dan een gemiddeld eetcafé. Maar goedkoop zijn ze zelden. Van het geld dat je er neertelt voor een diner voor vier, kun je thuis al snel vier etentjes geven. Vergis je alleen niet. Een lekker potje koken is één ding; koken op Michelinniveau is toch even iets anders.

lees verder

In een nostalgische bui had ik besloten boeuf stroganoff te maken. Maar WAT in hemelsnaam was het ware recept? Kent elk klassiek gerecht zo z’n misverstanden en (te) creatieve interpretaties; bij boeuf stroganoff lijkt het einde, of eigenlijk het begin, volkomen zoek. Zo veel versies bestaan er.

Het origineelste recept dat ik kon vinden komt uit Classic Russian Cooking vanElena Molokhovet, een boek dat in 1861 werd gepubliceerd met de veelzeggende ondertitel ‘A Gift to Young Housewifes’. Molokhovet maakt stroganoff met niet veel meer dan mals rundvlees, bouillon, mosterd en zure room.

lees verder

Als carnivoor heb je de verantwoordelijkheid om minimaal eens per jaar je eten recht in de ogen te kijken. Volgens een van de hosts van Australian Masterchef is dit een citaat van mijn held Anthony Bourdain. Ik heb de quote niet zo snel terug kunnen vinden, maar het klinkt als iets wat Tony gezegd kan hebben.

We doen dat niet genoeg.

In De Balie in Amsterdam gaan ze daarover aanstaande dinsdag in debat met wetenschappers, kunstenaars, worstendraaiers en jagers. Op de website van ‘Abattoir De Balie’ staat dat allemaal uitgelegd in wervende tekst.*

lees verder

Laat op een willekeurige vrijdagmiddagborrel, in een willekeurige kroeg, een schaal met bittergarnituur rondgaan en voordat alle aanwezigen er überhaupt een blik op hebben kunnen werpen zullen al heel wat gulzigaards een aanzienlijk deel van de bitterballen hebben verorberd. Want zo gaat dat hier, als er hapjes in het spel zijn. Eigen buik eerst en pech voor wie niet haantje de voorste is.

Een concept zoals in Noord-Spanje, waar de bar volstaat met schalen pintxos, zie ik ook nog niet zo snel slagen hier in Nederland. Deze pintxos zijn kleine plakjes brood, belegd met bijvoorbeeld vis, ei of groente. Het is een beetje te vergelijken met een luxe belegd toastje, maar in Spanje worden de broodjes bij elkaar gehouden door een cocktailprikkertje – de pincho.

lees verder