Afgelopen maandag ging in 57 bioscopen de film Alles is Familie in première. En gezien de eerste reacties zou het wel eens net zo’n klapper kunnen gaan worden als de charmante en succesvolle voorganger Alles is liefde. Wat de titel precies betekent, is me niet duidelijk. Volgens mij is alles helemaal niet familie. Ik noem maar wat, de spin die zich al drie maanden voor mijn keukenraam ophoudt en die ik niet durf weg te halen omdat hij angstaanjagend dik en harig is, beschouw ik bijvoorbeeld niet als familie. Maar ik snap wel dat de kreet in deze periode van het jaar, als de dagen korter worden, de nachten kouder en de feestdagen lonken, exact de juiste gevoelens oproept. In deze barre tijden wil iedereen wel eens wat anders horen dan: ‘Alles is crisis’ of ‘Alles is hypotheekschuld’.

lees verder

In de culinaire wereld gelden oma’s als baken van goede smaak. ‘Volgens grootmoeders recept’ is een aanbeveling, een notie waarop ook Bertolli’s tomatensausreclame gokt met die krasse, Italiaanse omaatjes. De Amerikaanse voedselgoeroe Michael Pollan geeft ook al hoog op over de culinaire moraal van vroegere generaties, blijkens zijn regel: eet niets wat Uw opoe niet als voedsel zou herkennen.

Dat berust op een misvatting. Althans, ik weet niet wat Uw oma’s U voorschotelden, maar die ene van mij zwoer bij margarine en de andere dacht dat andijvie drie uur moest sudderen. Dat is representatief: links en rechts polsen wijst uit dat andermans oma’s evenmin smeltjus en maïzena zijn ontstegen.

lees verder

In de culinaire wereld gelden oma’s als baken van goede smaak. ‘Volgens grootmoeders recept’ is een aanbeveling, een notie waarop ook Bertolli’s tomatensausreclame gokt met die krasse, Italiaanse omaatjes. De Amerikaanse voedselgoeroe Michael Pollan geeft ook al hoog op over de culinaire moraal van vroegere generaties, blijkens zijn regel: eet niets wat Uw opoe niet als voedsel zou herkennen.

Dat berust op een misvatting. Althans, ik weet niet wat Uw oma’s U voorschotelden, maar die ene van mij zwoer bij margarine en de andere dacht dat andijvie drie uur moest sudderen. Dat is representatief: links en rechts polsen wijst uit dat andermans oma’s evenmin smeltjus en maïzena zijn ontstegen.

lees verder

Laatst had ik het met iemand over het genot van vies eten, een fenomeen dat zich misschien het best laat uitleggen aan de hand van een broodje bal. Toevallig is mijn eigen echtgenoot, De Hongerige Man, expert op dit gebied. Nog nooit in zijn leven verliet hij een voetbalkantine zonder zo’n klef broodje met een weken geleden gebraden en intussen vijfhonderd keer in onduidelijke jus opgewarmde kogel vleesmaalsel in z’n mik.

DHM weet heus ook wel dat de gehaktballen van zijn vrouw smakelijker zijn. Maar zoals je in de bioscoop een trog misselijkmakende popcorn leegvreet, eet je in een voetbalkantine zo’n broodje „Het is zo vies dat het weer lekker is”, heeft hij me uitgelegd, en hoewel ik zelf gruwel van broodjes bal uit voetbalkantines, begrijp ik wel wat hij bedoelt. In sommige situaties, op sommige plekken, wil je geen culinair verantwoorde dingen snacken. Dan gaat het niet om de smaak, maar om het gevoel. Ja, soms kan vies gewoon vreselijk lekker zijn.

lees verder

Deze week kun je Niet Normaal Lekker eten. Het project wil horecazaken die zich inzetten voor mensen met problemen bekender maken.

Het leven zit vol verrassingen. Zo had Marco zich een paar jaar geleden niet kunnen voorstellen dat hij nog eens achter de bar van Buurtboerderij Ons Genoegen biertjes zou tappen. En als je hem destijds had verteld dat hij in 2010 tijdens een reis door Azië een mysterieuze infectie zou oplopen, maandenlang op het randje van de dood zou zweven, opgegeven zou worden door zijn artsen, maar het op het nippertje zou redden, dan had hij je zeker niet geloofd. Maar zo ging het wel. En daarom werkt de 48-jarige voormalig HR-manager/kunstenaar/sculptuurgeschiedenisdocent nu bij Ons Genoegen. Vrijwillig, om weer een beetje te wennen aan het arbeidsproces.

lees verder

Met veel glitter en glamour, botox en siliconen werd afgelopen vrijdag een nieuw ‘Japans-kosmopolitisch’ restaurant geopend in Amsterdam. Ik noem geen namen, want ik zou u bij god niet kunnen vertellen of u er moet gaan eten. Ik herinner me er geen reet meer van.

Als ik ’s avonds een ‘openingetje’ heb, van een galerie of een winkel, dan probeer ik altijd iets te eten van tevoren. Want ik weet hoe die dingen gaan: veel drank, weinig hapjes. En ik ken mezelf. Bij de opening van een restaurant denk je: dat zal wel loslopen.

lees verder

Het is een oud verhaal uit de familie. Een oom werkte vroeger in een limonadefabriek waar ze ook ‘sinasappelsap’ bottelden, ‘met vruchtvlees’ stond op het etiket. De inmiddels gevleugelde woorden „Jan, geef de zemelen eens door!” verraden wat er echt in het sap terechtkwam.

De Consumentenbond heeft vorige week op een rijtje gezet wat de mores tegenwoordig zijn qua eerlijkheid en etikettering van eten en drinken. En hoewel je het eigenlijk ook wel weet, zijn de resultaten schokkend. Creatief omgaan met de waarheid, of onversneden jokken, lijkt nog steeds de norm.

lees verder

Indien u verslavingsgevoelig bent, kunt u dit stukje maar beter niet lezen. Voor mij is het reeds een verloren zaak, voor u is er wellicht nog hoop. Nou raak ik ook gemakkelijk ergens aan verslingerd, moet ik zeggen. Chocola met zeezout bijvoorbeeld. In Frankrijk in de supermarkt te koop, hier vrijwel nergens, helaas. Probeer daar maar eens na twee beschaafde stukjes vanaf te blijven.

Het recept van vandaag bevat ook een zeer verslavend onderdeel, namelijk het gefrituurde kappertje. De vriendin die mij hierover tipte bekende dat ze regelmatig ’s avonds laat de aandrang niet kan weerstaan en in de keuken een pannetje olie opzet om zo’n bakje knapperige kappertjes (goeie tongbreker) klaar te maken. U bent – nogmaals – gewaarschuwd.

lees verder

Een pastamachine stond lange tijd bovenaan mijn verlanglijstje. In het begin van mijn kookcarrière kwam ik er namelijk al snel achter dat het handmatig uitrollen van het pastadeeg een zwaar lichamelijk klusje is. Ik besloot daarom mijn pastabakkerschap te staken tot ik in het bezit was van een mechanisch hulpje.

De redding kwam een paar weken geleden in de vorm van mijn ouders. In een Belgisch kookwinkeltje liepen zij tegen een gunstig geprijsde pastamachine aan en ze besloten hem voor me mee te nemen. Ik was dolblij met dit onverwachte presentje, al kon ik het niet laten om nog even een goede grap te maken over de woorden Made in China, die onderop de groen-wit-rode doos waren gedrukt.

lees verder

Wie dezer dagen een rondje door bos of beemd loopt, kan het niet ontgaan: het stikt van de paddestoelen. De bodem is goed vochtig, het is nog niet al te koud, ze schieten als hun spreekwoordelijke zelf de grond uit. Tijdens een familiewandeling afgelopen weekeinde raakten we niet uitbewonderd.

Het dochtertje van mijn zus wenste zich vurig een paddestoel. Met een scharrig plastic zakje in haar hand dartelde ze door het knisperende bruin-rood-oranje-gele gebladerte, stukjes schors, kromme takjes en half verrotte eikeltjes verzamelend voor het herfststukje dat in haar hoofd al vaste vorm had gekregen. Een mooie zwam zou het seizoenstableau compleet maken, vond ze stellig.

lees verder