Soms voel ik me net Harry Potter die door de muur heen perron 11½ op loopt. Het is alsof ik in een twilight zone terechtkom, met roze watermeloenradijzen en een diepvriesassortiment van een andere planeet. Een kelder met decoratieve sushibruggetjes, futuristische rijststomers en porseleinen leeuwenkoppen, en een wapenkast met hakbijlen en fileerzwaarden maken het sciencefiction- B-filmdecor af. Een verloren Stormtrooper of Klingon zou hier niet opvallen.

Boodschappen doen in de Chinese supermarkt is een real life adventure game. Wat gebeurt er als ik op deze paddestoel klik? ‘Dried black fungus’ zijn de enige drie woorden in Romeins schrift op de transparante verpakking. Precies, zo ver was ik zelf ook, dankjewel. Met een beetje geluk is een deel van de onontcijferbare symbolen afgeplakt met een witte sticker waarop de Zutaten vermeld staan. Maar ook daar kom je meestal niet verder mee dan gedroogde, zwarte paddestoel, in het Duits.

lees verder

Hier in Utrecht kunnen liefhebbers van biologisch en eerlijk voedsel elke vrijdag terecht op de biologische boerenmarkt in het centrum. Op deze dag is een klein hoekje van de reguliere markt op het Vredenburg gereserveerd voor kraampjes waar onder meer de lokale geitenboer, kaasboer en groenteboer hun waren mogen uitstallen. Voor wie ervan houdt en in de buurt is: het is zeker de moeite waard om eens een kijkje te nemen. En als je daar dan eenmaal bent, loop je nog weleens tegen bijzondere zaken aan.

lees verder

De gemoederen liepen de afgelopen maanden hoog op, hier in de vinex. Eindelijk zou er, na lang wachten, een zaterdagmarkt komen op het ongezellige plein achter het winkelcentrum. In het bestemmingsplan was altijd gerept over een ‘levendig stadsdeel’ met ‘ruime voorzieningen’. Maar toen de huizenverkoop hier een jaar of wat geleden stilviel, hoorden we ook niet veel meer over de beloofde bioscoop en bibliotheek. Logisch natuurlijk, dergelijke zaken zijn alleen rendabel bij een bepaald inwonersaantal. En die gezellige zaterdagmarkt, daar kwam de lokale middenstand dan weer tegen in opstand. Die hadden hun nek uitgestoken door hier een paar jaar geleden in het opgespoten zand hun viszaak of bloemenwinkel op te zetten. En nu moesten ze – met hun torenhoge huur – concurreren met een márkt?

lees verder

In de herfstvakantie met mijn dochter van negen naar Bologna, dus even langs bij Emilio, mijn professore biologie van 25 jaar terug. En wat schertsend begon als missie om haar eens échte pizza te laten proeven, ontaardde in een serieuze excursie in de wilde Apennijnenkeuken.

Emilio is laboratoriumgeleerde, maar zijn hart ligt bij ruig veldwerk, met verrekijker, maar vooral met hengel en hagelgeweer. Dat was vroeger al zo, toen we vaak meteen vanuit het lab met jachthond Sappho op hazenjacht gingen of achter de forellen aan. Bergpaden waren toen een omweg, een helling kon je maar het best in rechte lijn beklimmen, of via een beekbedding – dat had hij bij de alpiene parachutisten geleerd.

lees verder

In mijn voorraadkast wonen standaard een stuk of zesentwintig soorten Aziatische noedels. Brede en smalle, dikke en dunne, gemaakt van tarwe, van boekweit, van mungbonen, van zoete aardappel, van witte, van bruine, ja zelfs van zwarte rijst, als ze bestaan heb ik ze in huis. Het is een nogal redeloze verzameldrift, maar toch niet volkomen nutteloos. Je kunt met noedels namelijk verdraaid lekkere dingen maken. Zoals chow mein.

Chow mein betekent niets anders dan gebakken noedels. Op onderstaand basisrecept kan dan ook vrijelijk gevarieerd worden. Sperzieboontjes, paprika of paksoi in plaats van peultjes en taugé. Reepjes biefstuk, sliertjes ham, ringetjes inktvis of garnalen in plaats van kip. Blokjes gefrituurde tofu, extra paddenstoelen of gewoon extra groenten voor een vegetarische versie.

lees verder

Enige tijd terug was ik te gast op het Wine and Culinary International Forum in Barcelona. Zeker zestig man internationale pers en het dubbele aan anderszins geïnteresseerden was aanwezig op het congres waar de ‘wijn-spijscombinatie’ centraal stond.

Dat was hard werken. Om kwart over negen stonden we al te pairen. Dat hield niet meer op tot we om half negen ’s avonds aan de Pol Roger en Mouton Rothschild mochten ruiken. Naast sommelier Josep Roca en wijnschrijfster Jancis Robinson, sprak de Canadees François Chartier, die wetenschappelijk aantoonde dat olijven en Syrah zo goed samen gaan, omdat ze dezelfde aromatische verbindingen bevatten. Daarover valt dus niet meer te twisten.

lees verder

Het is het soort activiteit dat vrouwen elkaar onderling graag kado doen: de high tea. Geen inspiratie voor een goed moederdagkado? Regel een high tea. Buurvrouw terug van een twee jaar durende backpacktrip door de jungle van Zuid-Amerika? Haar verwijten dat ze je geen kaart heeft gestuurd kan uitstekend tijdens een high tea. Verjaardag van die ene vriendin vergeten? Geen nood, met een high tea zal de beste vrouw het je direct vergeven.

Met mijn vriendinnen organiseerde ik laatst op een druilerige zondagmiddag ook een high tea, maar dan bij één van ons thuis. Een goede reden hadden we niet, we wilden gewoon lekker eten. Groot voordeel ten opzichte van de gearrangeerde theesessie buiten de deur is dat je zelf een flinke vinger in de pap hebt wat betreft de hapjes en drankjes. Ik ben geen groot fan van chocolade en andere zoetigheden en bij die overwegend zoete theebijeenkomsten valt er voor mij qua eten weinig te halen. Thuis theeleuten moedig ik dus altijd aan.

lees verder

In het ‘LINDA Opvoedboek’ las ik een herkenbaar artikel van Sylvia Witteman over moedeloos makende kinderen die ‘niets lusten’. Ze laat daarin een deskundige aan het woord die benadrukt dat je op jonge leeftijd moet beginnen om de smaak van je kroost ‘te ontwikkelen’ en als ouder moet uitstralen dat het normaal is om gezond en gevarieerd te eten.

lees verder

Op kantoor steekt een koerier zijn hoofd om de deur. Hij laat een smetteloos witte kartonnen doos zien. „De vis voor de krant”, wijst hij. Toch niet voor de krant van gisteren? Hij moet even nadenken. „Nee, voor die van volgende week, zeiden ze.” Dan is het goed, waar moet de handtekening? In de doos zitten blistertjes met makreel – liever vetvrij papier, maar oké. Er is gerookte en gestoomde makreel, naturel, met grove gemalen zwarte peper en met paprikavlokken. Wat blijkt? De doos is verzonden door het Visbureau. Oktober was ‘de maand van de makreel’.

lees verder

Een jongen in een geel vest, twee witte borden, twee eieren en een leeg plastic waterflesje. Deze zomer was het een instant hit op YouTube: het filmpje ‘very cool way to separate yolk from egg white’. Sindsdien zagen ruim 13 miljoen mensen over de hele wereld hoe een Japanse tiener op kinderlijk eenvoudige wijze een ei scheidt, de dooier keurig apart van het wit zonder een spoortje geel achter te laten.

Je hoeft geen Japans te verstaan om te begrijpen hoe de truc werkt. En je hoeft niet eens van koken te houden om het onmiddellijk in eigen keuken te willen testen. Kijk maar. En doe maar. En maak met die vlekkeloos gescheiden eitjes dan onderstaande kaassoufflés.

lees verder