Berichten met de tag Aardappelen

Soms, wanneer ik zalm eet, moet ik denken aan Therese, ’t meest flegmatische meisje op aard. Tja, dat was wat met haar, altijd zo stil en bedaard. Alleen als ze zwom had ze ’t echt naar d’r zin. Wanneer ze een vijver zag, plonsde ze erin. En dan zwom ze, om en om. En ze zwom en ze zwom en ze zwom.

Het is best een treurige geschiedenis eigenlijk. Therese’s fietsclubje wordt uitgemoord, haar verloofde begrijpt haar niet, en op haar trouwdag eindigt ze in een schaal mayonaise. (Mayonèèèze, zingt Wim Sonneveld zo heerlijk smeuïg.) Dat komt, in haar vorig bestaan was Therese een zalm. Daarom was ze zo koel en zo kalm. lees verder

Je zou het een bescheiden jeugdtrauma kunnen noemen: kettingbrieven. Ergens in de late jaren 70 moet het fenomeen op zijn hoogtepunt zijn geweest, want als kind kreeg ik om de haverklap zo’n dwingend schrijven in de maag gesplitst.
‘Stuur deze brief door aan 5 anderen, en stuur een ansichtkaart/poezieplaatje/gulden naar de bovenste persoon op de lijst, dan krijg je 3150 ansichtkaarten/poezieplaatjes/guldens in de brievenbus.’ Sommige van die brieven sloten af met een gezellig: ‘Als je deze brief niet doorstuurt krijg je een ongeluk.’
Ik had het hart niet om zulke post te negeren, dus schreef de brieven braaf over, troggelde mijn vader postzegels en enveloppen af en wachtte als een puppy bij de brievenbus tot de beloofde buit zich zou materialiseren. Hetgeen nooit, niet één enkele keer, gebeurde.
Mijn eerste impuls toen ik onlangs een receptenkettingmail ontving was dan ook: delete. Maar stel je voor dat mijn mailbox zomaar zou volstromen met honderden fijne recepten van vrienden van vrienden en daar weer vrienden van? En was het plezier van lekker eten niet bij uitstek iets om met zoveel mogelijk mensen te delen?

lees verder

Ik zag het liggen tussen de Zwitserse kazen in de vitrine van de kaasboer; een plat, rechthoekig doosje in stemmige bruintinten voorzien van de tekst: Candle Light Raclette. Er was een metalen rechaudje (warmhoudplaat) op afgebeeld; door de kruisvormige uitsparingen aan de zijkant zag je het knusse flikkeren van een aantal waxinelichtjes. In een langwerpig pannetje dat precies op het rechaud paste lag een dikke plak kaas te bubbelen.
Hoewel het in eerste instantie verdacht veel op een impulsaankoop leek, heeft mijn mini-raclette-setje zich inmiddels bewezen als duurzame aanschaf. Racletten is leuk en vergt minder voorbereiding dan een kaasfondue. Het rechaudje (dat in ‘t echt net zo schattig is als op de foto) komt trouwens ook buiten het officiële raclettegebeuren op tafel: mijn zonen smelten er Hollandse boerenkaas in voor over hun broccoli.

lees verder

Vorige week plonsde een walvis langs de Nederlandse kust, een bultrug. De bemanning van een schip van Rijkswaterstaat zag het dier ergens ter hoogte van Domburg, net onzichtbaar voor duinwandelaars. Moet een mooi gezicht zijn geweest: thar she blows!

Verdwaald, zou je denken. Maar misschien was de walvis hier wel expres. Het wemelt nu van de sprot, een kleine haringachtige – volgens de tamtam klagen garnalenvissers over de grote bijvangst van deze moeilijk te vermijnen visjes. Twee en drie jaar terug vrat een bultrug er ook al zijn pens mee vol – misschien is het wel dezelfde. lees verder

Afgelopen week kwam ik op een strand hier in Thailand een moeder en dochter uit de USA tegen die op wereldreis waren. We raakten in gesprek over het lokale eten en terwijl ik een lofzang over de Thaise keuken aan het voordragen was, bekenden mijn gesprekspartners dat ze de eerste drie dagen in Bangkok alleen maar bij de MacDonalds gegeten hebben. Terwijl ik hier een curryverslaving aan het ontwikkelen ben, zijn er dus ook mensen die niet in extase raken van een goed bord hete Thaise pruttel.

Voor de reizigers die de snelle burgers maar moeilijk thuis kunnen laten is er gelukkig een gulden middenweg, de khao pad American. Een gerecht ontwikkeld ten tijde van de Vietnamoorlog, wat is gebaseerd op het traditionele American Breakfast. Toen de Amerikanen destijds troepen in het noordoosten van Thailand hadden gelegerd, kregen de soldaten een gerecht van gebakken rijst met hotdogs, spek, rozijnen, gebakken ei en ketchup voorgeschoteld.

Misschien dat ik aan het eind van mijn reis na een overdosis aan currypasta een keer uitgebreid aandacht aan khao pad American besteed, maar op dit moment kan ik er nog niet genoeg van krijgen. Daarom deze week het recept voor de Massaman Curry, wat vrij vertaald Moslim Curry betekent en is beïnvloed door de keukens van het Midden Oosten en India.

Voor 4 personen

  • 300 gram jasmijnrijst
  • 450 gram kipfilet
  • 4 el massaman currypasta
  • 1 el kardemom
  • 1 tl kaneel
  • 5 sjalotten
  • kokosmelk
  • 400 ml water
  • 1,5 el vissaus
  • 2 aardappelen
  • 1 el tamarindepasta
  • 1 el bruine suiker
  • handje ongezouten pinda’s
  • plantaardige olie

Snijd de kipfilet in blokjes, doe in een kommetje en marineer met een eetlepel olie en de currypasta. Laat even staan. Rooster ondertussen de pinda’s in een droge koekenpan en houd apart. Doe een scheutje olie in een pan met dikke bodem en bak de kardemom en kaneel ongeveer 30 seconden op hoog vuur. Pel de sjalotten en doe in de pan. Bak tot ze goudbruin zijn en zet het vuur lager. Doe de kip in de pan en bak 4 a 5 minuten mee. Schil de aardappelen en snijd in grote stukken. Voeg de aardappelen samen met de vissaus, water, pinda’s en kokosmelk toe.

Voor de pittigheid geldt, hoe meer kokosmelk, hoe minder pittiger het eten. Hou je dus niet van pittig, dan kun je een royale hoeveelheid kokosmelk toevoegen. Breng aan de kook en zet dan het vuur laag. Dek de pan af en laat ongeveer 30 minuten sudderen tot de aardappels gaar zijn. Haal de pan van het vuur en roer de tamarindepasta en de bruine suiker door de curry. Bereid de jasmijnrijst volgens de verpakking en serveer apart van de curry.

Bij mij in de buurt zit een hip Aziatisch restaurantje dat erg creatief is geweest met het benoemen van hun gerechten. Op hun kaart krijgen gefrituurde dumplings met een zachte vulling de logische naam ‘het hart van fluweel’. Groene curry wordt omschreven als een ‘smaragdgroene vijver’ en wie de ‘tevreden Boeddhabuikjes’ besteld, krijgt vegetarische loempiaatjes.

Maar niet alleen chef-koks geven hun gerechten een bijzondere naam, ook onze voorouders konden er wat van. De traditioneel Hollandse keuken kent een aantal pareltjes, zoals bijvoorbeeld ‘hete bliksem’. Een stamppotje van aardappelen, zoete appels en zure appels. Hoe het gerecht aan zijn naam is gekomen is mij een raadsel, maar het klinkt zeker interessanter dan appelstamppot. lees verder

Vis en het vroege christendom verhouden zich goed tot elkaar. Sterker, het visje zélf staat symbool voor Jezus Christus. Vier van Zijn discipelen waren in hun dagelijkse leven vissermannen en één van hen, Petrus, is nog altijd de beschermheilige van alle vissers van de christelijke wereld. Vissoorten met vlekken op hun flank hebben ook meestal iets met Petrus in de naam, omdat dit een afdruk van zijn vingers zou zijn. Petrus zou een vis hebben gevangen met een gouden munt in zijn bek, waarna deze hem tussen duim en wijsvinger had teruggezet. Zo heb je de Franse Saint Pierre en de Spaanse gevlekte rog, de raya de san pedro. Ook de donkere plekken op de zilveren flanken van de schelvis heten in de Urker en Katwijkse volksmond ‘petrusduimen’. Beetje raar verhaal eigenlijk: een vis met een gouden munt in zijn bek mag terug, blijft in leven. Maar het zegel van goedkeuring dat Petrus zelve de hele soort heeft verleend, weerhoudt zijn beschermelingen er blijkbaar niet van om de diertjes met duizenden tonnen tegelijk tot visstick te veroordelen.

lees verder

Ieder jaar, ergens begin december, stroomt mijn mailbox vol kerstmenu’s. Slagerijen, restaurants, supermarkten, allemaal willen ze hun culinaire plannen wereldkundig maken. Het worden er steeds meer. En wat maken ze ons het leven toch makkelijk. We hoeven komende Kerst nog geen kwartier de mouwen op te stropen om onze gasten toch te verrassen met een kerstdiner uit eigen keuken. Dat wil zeggen: in eigen keuken opgewarmd, op schalen gedrapeerd en voorzien van een toefje peterselie.
Voor wie graag kookt is de verlokking van die schalen zalmmousse, de voorgemarineerde kalkoenrollades  en plastic glaasjes tiramisu moeilijk te begrijpen. Maar mensen die een hekel hebben aan koken, beschouwen dit kant- en klaaraanbod als een zegen. Wel het gezellig samenzijn rond een feestelijk gedekte, goedgevulde tafel, geen stress. Prima.

Alleen tegen wie wél van koken houdt maar het met Kerst simpelweg niet durft – omdat er veel mensen komen eten, en alles perfect zou moeten zijn en je daarvan bij voorbaat al doodzenuwachtig wordt – zou ik willen zeggen: ontspan. Een kerstdiner koken is helemaal niet zo zenuwslopend als al die slagerijen, restaurants en supermarkten ons met hun traiteursmenu’s willen doen geloven. Laat je niks wijsmaken; iedereen kan koken.
lees verder

Ik ben een groot liefhebber van stamppotten. Zodra de eerste bladeren van de bomen vallen haal ik mijn stamper uit het vet, sleep ik kilo’s aardappelen mijn keuken in en eet ik elke week wel een keer stamppot.
Favoriet is de hutspot van mijn moeder, die ik dan ook het liefst bij mijn ouders thuis eet. Ik hoef vaak niet eens meer te bellen met de vraag of ik alsjeblieft hutspot mag komen eten, de ingrediënten liggen standaard klaar.

Wat de hutspot van mijn moeder anders maakt dan bijvoorbeeld die van de buurvrouw, is de toevoeging van een potje bruine boontjes. Voor vegetariërs geen slecht alternatief voor spekjes.

lees verder