Berichten met de tag Aardbeien

Een goede vriendin van mij, ik noem haar voor de gelegenheid even vriendin A., is door een van Cupido’s pijlen geraakt en een beetje verkikkerd op haar collega, genaamd G. Er zit schot in de zaak, want A. heeft G. uitgenodigd voor een eetdate bij haar thuis. Het plan is dat A. hem moet gaan verleiden met haar kookkunsten, maar er is één klein probleempje, A. is niet op haar best achter het fornuis.

„Kunnen jullie niet komen koken?” vroeg ze toen we de kwestie met een legertje vriendinnen bespraken. Dat leek ons niet het meest romantische idee voor een eerste date, maar omdat we A. ervoor willen behoeden dat ze met een onsmakelijke ovenschotel aankomt of dat ze een maaltijd per scooter naar haar paleisje laat vervoeren, besloten we haar te helpen.

lees verder

Aardbeien mogen dan zomerkoninkjes worden genoemd, voor mij is en blijft de framboos de koningin van het bal. Prijzig zijn ze wel; zo’n mini-bakje donkerrode kussentjes kost je een rib uit je lijf, maar ik vind ze onweerstaanbaar. En hoewel mij vroeger geleerd is dat je niet mag eten op straat, zijn ze meestal op voor ik thuis ben.

 Dat er types zijn die het in hun hoofd halen om van frambozen coulis maken vind ik je reinste majesteitsschennis. Het genot van het eten van frambozen zit ‘m immers niet alleen in de smaak, maar zeker ook in de textuur. Een halsmisdaad is het, om zulke prachtige, fluwelige vruchtjes in een blender te gooien. Je kunt er hooguit -met veel egards- iets op, onder of naast leggen. 

lees verder

Het is wetenschappelijk bewezen dat geuren en smaken herinneringen kunnen oproepen. Ik heb dat bijvoorbeeld met bepaald soort kauwgom waarvan de geur me nog altijd doet denken aan mijn allereerste vriendje. De jongen in kwestie was de hele dag aan het herkauwen en op den duur besefte ik dat hij een intiemere relatie had met zijn kauwgom dan met mij.

Ik verdenk hem er zelfs van dat hij met zijn gummetjes ging slapen. Uiteindelijk bleek hij zijn kauwgom trouwer te zijn dan meisjes en heb ik hem na die twee weken handje vasthouden nooit meer gezien.   lees verder

Mamma beer is altijd thuis / altijd achter ‘t kookfornuis. Deze zinnen spoken al twee dagen door mijn hoofd. Uit welk kinderboek ze afkomstig zijn weet ik niet meer, maar ze zijn me zo vaak voorgelezen dat ze onderdeel zijn geworden van mijn DNA. Dat deze wat ongeëmancipeerde regels nu ineens omhoog borrelen zal te maken hebben met mijn uithuizigheid van de afgelopen weken en de rust die nu is weergekeerd; Mamma beer mag eindelijk weer achter ‘t fornuis. Met de nadruk op mág. Want ik vind koken een voorrecht en ik heb het gemist de afgelopen tijd. Dat dagelijkse gehak, geroer en gekneed werkt ontspannend, inzicht verschaffend en stress-verlagend. Laat mij maar koken, dan scheelt therapie en yoga, dus tijd en geld.
lees verder

Wanneer het mij droef te moede wordt, maak ik jam. Fruit schoonmaken, suiker wegen, in een pan roeren, het huilt zo lekker weg. Tegen de tijd dat ik de dekseltjes op de  potjes draai, is mijn gemoed meestal stukken lichter. Vervolgens geef ik mijn eigengemaakte jam weg. Ik eet namelijk nooit jam. Ik houd alleen van jam maken.

Laatst zat ’t weer even niet mee – niks ernstigs hoor, gewoon van die dingen – en voilà, 9 potten aardbeienjam. Ik had drie verschillende recepten uitgeprobeerd, elk met een kilo aardbeien, en vandaag krijgen jullie het recept voor de lekkerste: aardbeienjam met verse basilicum.

lees verder

Het zal wel een trendje uit de moleculaire keuken zijn: in restaurants worden steeds vaker marshmallows geserveerd. Niet zomaar van die gewone roze en witte suikerwatten, maar heuse culimarshmallows.
Zo proefde ik al een marshmallow van rozenwater, een marshmallow van tomaat, en, afgelopen zaterdag tijdens een experimenteel diner, een marshmallow van banaan met peterselie. Echt lekker vond ik die laatste niet, maar dat lag niet aan de banaan. Het kwam door de schilferige peterselie, die het marshmallow-mondgevoel verpestte.
Na afloop van het diner dronk ik bij het haardvuur een glas whisky met een Canadees die lyrisch begon te vertellen over de marshmallows uit zijn jeugd. Drijvend in een kop warme cacao, aan een stokje geroosterd bij een knetterend fikkie, en samen met een stuk chocolade tussen twee koekjes (de zogenaamde s’more, een beruchte Amerikaans/Canadese schoolkampversnapering). De man keek erbij alsof hij het liefst altijd tien jaar oud zou zijn gebleven.

lees verder

Afgelopen dinsdag schreef ik over de preoccupatie van de Britten met voedsel van eigen bodem. Vandaag twee andere zaken die me opvielen in de Engelse supermarkt. Veel bekende Britse koks hebben een eigen productlijn. En in de strijd om de sympathie van de consument zetten producenten de meest hilarische teksten op hun etiketten.

Om het eerste te illustreren: Jamie Oliver leende zijn naam aan pesto en olijfolie. Ainsley Harriott’s blije hoofd staat op barbecuesauzen. Rick Stein zette zijn handtekening op haverbiscuitjes. Nigella Lawson en Anthony Worral Thompson doen in keukenapparatuur. En Hugh Fearnley Whittingstall (die man met lange krullen en een nerderig brilletje van The River Cotttage Cookbook) verkoopt brandnetelbier en yoghurt.
Uit nieuwsgierigheid kocht ik zo’n pot Rich Organic Live Guernsey Yoghurt van Hugh (zie www.rivercottage.net). De yoghurt was rijk en romig, en hoewel gehomogeniseerd beslist van zuivere komaf. Maar de nasmaak had iets metaligs, waardoor-ie het toch echt niet haalde bij de yoghurt van Helsett Farm waar we in Cornwall aan verslaafd waren geraakt.

lees verder

We speelden restaurantje deze week. Kookten een vijfgangen zomerdiner, samengesteld door Sander Overeinder van restaurant As en Ronald Kunis van restaurant De Kas. De recepten zagen er de afgelopen dagen een stuk indrukwekkender uit dan je van mij gewend bent. Chef-koks stellen hun gerechten nu eenmaal graag samen uit meerdere, afzonderlijke bereidingen. Meer werk dus. Beslist meer afwas ook. Maar niet per se moeilijker. Vandaag, na al dat werken, de zoete finale:
Warme aardbeien met sabayon, yoghurtijs en citroenbasilicum.
Dessert voor 4 personen; voor de sabayon:

  • 125 ml champagne of prosecco of een zoete wijn (iets wat je bij het dessert zou willen drinken)
  • 1/4 vanillestokje, opengesneden
  • 50 gram suiker
  • 3 eidooier
  • 300 ml slagroom

lees verder

Shit. Op m’n antieke taartschaal ligt een kwallenfamilie die het slachtoffer is geworden van een massamoordenaar. Onregelmatige kwabben en brokjes wittige gelei. Hier en daar een bloedspoor. Dit moment had ik me heel anders voorgesteld. Glorieuzer.
Het begon allemaal met een visioen. Vorige week at ik in een restaurant een dessert van aardbeien in gelei. De pudding was van een adembenemende schoonheid. Maar lekker was-ie niet. Er zat nul komma nul smaak aan en bovendien was hij zo stijf, dat het voelde of je op gestolde behanglijm kauwde.

lees verder