Berichten met de tag Amandelen

Pleidooi -vorige week- voor de wederopstanding van het souper kon rekenen op behoorlijk wat bijval. Al waren er natuurlijk ook mensen die me wijs probeerden  te maken dat souperen slecht voor je is; ‘Laat op de avond eten’, zei iemand me, ‘is niet goed voor je spijsvertering en je wordt er dik van’. Welnu; het is misschien geen best idee om elke avond pas om elf uur aan te schuiven, maar zo nu en dan een feestje kan toch geen kwaad, lijkt me. Bovendien: wie zich op een uitgaansavond naar het centrum van een grote stad waagt en langs de fastfoodketens wandelt moet concluderen dat een overgroot deel van de Nederlandse bevolking tegenwoordig soupeert op plofkip met een patatje oorlog. Dan is een in limoen en gember gemarineerd visje en een stukje taart toch een gezondere optie, meen ik.
lees verder

Het was meer ambitie dan ervaring die me een jaar of wat geleden deed besluiten mijzelf te verenigen met een bonte verzameling jagers, zwammenzoekers, eierrapers, bessenplukkers en meer van dat soort Panoramix-achtige lieden. Het concept van vrije voedselvergaring appelleerde hevig aan mijn stiekeme, uiteraard hopeloos grootsteedse droom van een arcadisch leven als zuiver buitenmens.

Lang heeft mijn amourette met de Slow Food-werkgroep ‘Oogsten zonder zaaien’ dan ook niet geduurd. Toen ik na een jaar lidmaatschap nog geen enkel gaatje in mijn agenda had gevonden om een paddenstoelenplukdag, een berkensaptapdag of een ganzeneierenspeurdag bij te wonen, nam ik beschaamd afscheid van mijn woudlopende vrienden. Als buitenmens was ik mislukt.
lees verder

Bij Pasen hoort een paastaart. Nu is algemeen bekend dat banketbakkers en kooktijdschriften vinden dat daar zoveel mogelijk advocaat en slagroom aan te pas moeten komen, pastelkleurige chocolade-eitjes, paarse linten, pluizige kuikentjes en meer van dat soort Paas-parafernalia, maar daar trek ik me niets van aan. De taart die ik ieder jaar met Pasen bak, de taart van Nina, heeft niets frivools, niets hoera-het-is-lente-achtigs, of het moeten de 12 eieren zijn die erin gaan.

Met mijn gezin woonde ik ooit een paar maanden in het zuiden van Portugal, en Nina was onze buurvrouw. Op bestelling bakte ze koekjes en taarten voor restaurants en winkels in de omgeving – een vorm van huisnijverheid die in Portugal nog veel voorkomt. Ik zat graag bij haar in de keuken. Zoals zij balletjes rolde van amandelspijs om er koekjes van te bakken, of zoals ze met een verweerde houten lepel beslag roerde voor amandeltaart; ik kon geen genoeg krijgen van de rust en vaardigheid waarmee ze eindeloos dezelfde handelingen verrichtte. lees verder

Natuurlijk had ik de berichten wel gelezen over de vieze, bittere nasmaak die sommige pijnboompitten achter kunnen laten, maar ik had  die verhalen eerlijk  gezegd altijd afgedaan als gezeur en aanstellerij. Ik roosterde  regelmatig een lading pitten voor door de pesto Genovese (hopeloos passé, volgens de culi-trendwatchers , maar ik ben nu eenmaal niet zo hip) en ik had nooit last van die veelbesproken vieze nasmaak.
Welnu: hoogmoed komt voor den val, zoals wij allen weten, en een paar weken geleden kregen die ellendige pitten ook mij te pakken. Het gemene is: terwijl je ze eet denk je niet: ‘Bah, wat vies’. Pas een dag of twee later registreren je papillen ineens alleen nog maar bittere, metalige narigheid en smaakt niets, maar dan ook niets meer lekker. Zelfs mijn wijn liet ik staan. ‘Misschien krijg je griep’, zei echtgenoot. Maar ik wist wel beter: ik had het pijnboompittenvirus.

lees verder

Er is niet echt een reden om per se nu met dit recept voor amandelrijst op de proppen te komen. Het is geen seizoensvoedsel, het past niet in een of andere culi-trend, het bevat geen woest ongebruikelijke ingrediënten en ik kan niet beloven dat je haar ervan gaat krullen en je huid gaat glanzen.
Maar het punt is dat ik iedereen dit recept zo gún. Zo makkelijk en lekker zie je ze echt  zelden. lees verder

Collega van NRC Marjoleine de Vos schreef er op Valentijnsdag ook al over: eetfilms waarin voedsel in verband wordt gebracht met seks. Ik ben niet zo dol op van die rolprenten waarin schaars geklede dames kreunend de soep naar binnen lepelen, terwijl de zwetende kok nog maar eens een extra pepertje in de pan gooit. Maar ik moet bekennen dat ik vorige week, nadat ik acht goddelijke gangen had gegeten in restaurant Solo, bepaalde gevoelens kreeg voor de man die al dat heerlijks had klaargemaakt. Met seks hadden die overigens niets te maken. Eerder met verliefdheid. Ja liefde, zelfs. Toen ik later op de avond een kijkje in de keuken mocht nemen en chef Mohammed El Harouchi een hand gaf, heb ik staan blozen als een bakvis.

lees verder

In oktober heeft de herfst nog wel wat. Dan schijnt dat veelbezongen licht nog zo mooi door de blâren,  liggen er overal nootjes voor het oprapen en kun je je nog redden zonder je polyester ski-jas. Is het eenmaal  november dan is het charmante er wel af. Dan is  het tijd voor de hartverscheurende met-je-natte-kont-op-een-nat-zadel-en-de-hele-dag-in-je-natte-corduroybroek-achter-je-bureau blues .
Deskundigen voorspellen ook nog eens een lange, natte winter, las ik gisteren in deze krant. Dat wordt dus binnen blijven en de voorraden aanspreken. Ik ben vast begonnen, want mijn keukenkasten puilen uit.  Afgelopen weekend vond ik achter een zak popcorn en een doos taaie cashewnoten, een potje artisjokharten in olijfolie. Ik sneed de harten in grove stukken, verwarmde ze in een koekenpan met wat knoflook en legde ze -met veel peper en parmezaanse kaas- op een berg pasta. Simpel, snel en erg lekker. Dvd in de machine, deken over de benen; de ideale zaterdagavond. lees verder

De herfst is nog niet eens begonnen, maar het Sinterklaas-marsepein ligt alweer een paar weken in de supermarktschappen. Mijn echtgenoot vindt dat fijn want die heeft iets met die zoete aardappeltjes. Ik zou daar natuurlijk  nare opmerkingen over kunnen maken, maar we hebben allemaal onze heimelijke, genante genoegens. Mij kun je bijvoorbeeld niet alleen laten met een zak ordinaire musketkransen.
Sinds ik echte, handgemaakte Portugese marsepein heb gegeten haal ik mijn neus op voor de geverfde varkentjes en wortels die hier in Nederland voor marsepein doorgaan. De ouders van een ex-geliefde woonden in de Alentejo. Als hij bij ze op bezoek was geweest nam hij altijd een doos pastelkleurige, met poedersuiker bestoven amandelhompjes van de plaatselijke banketbakker voor me mee. Zo ongehoord lekker. Ik droom er nog weleens over.
lees verder

Waarom, zo vraag ik mij al jaren af, verkopen groenteboeren en supermarkten in ons land alleen maar grote courgettes? Is dat omdat wij dat willen? Of is dat omdat ze er meer winst op kunnen maken?

Als je ’s zomers in Italië of Frankrijk naar de markt gaat zie
je overal van die kleintjes liggen. Courgettes van 10, hooguit 12 centmeter lang. Kleinere exemplaren hebben meer veel meer smaak dan grote. Ze zijn ook steviger en verliezen minder vocht tijdens het bereiden. lees verder