Berichten met de tag Appel

Het is een mannetjesding om niet naar de IKEA te willen. Dat zal te maken hebben met die uniforme koopmeute, die gedwongen maar gedwee door het doolhof van de megawinkel dromt. Pas de uitgang geeft verlossing: daar mag je je goeie geld inleveren in ruil voor een stapel geplastificeerd spaanplaat. Daarvan wil geen echte kerel deel uitmaken. Voor je het weet word je gezien als een Homo sapiens ikea. lees verder

Ik begon het nieuwe jaar in de rotzooi. Na lang zoeken vond ik mijn droomhuisje en afgelopen week kon ik eindelijk de sleutel in ontvangst nemen. Er was maar één groot probleem, het paradijselijk oord waar ik vanaf dan zou wonen bestond alleen nog in mijn hoofd. In werkelijkheid moest er nog heel wat geklust worden om het überhaupt een beetje leefbaar te maken.

Dus ben ik de hele week in de weer geweest met verfrollers en schoonmaakmiddelen. Behalve drukte om de juiste kleur wit en of de bank wel bij de nieuwe gordijnen paste had ik vooral kopzorgen om de keuken, want de eerste paar dagen had ik alleen de beschikking over een stuk aanrecht, een waterkoker en een kraan. En dat is op z’n beschaafdst gezegd niet handig als je wekelijks een column over koken en eten moet schrijven.

lees verder

‘Een gevangenis is geen culinair paradijs’, schrijft Anna Trapido in Hunger for Freedom, een biografie van Nelson Mandela aan de hand van gerechten. Ik bestudeerde het boek om iets te weten te komen over de keuken van Zuid-Afrika.
Robbeneiland is een culinair paradijs voor wie er niet gevangen zit, had Trapido ook kunnen schrijven. In de Atlantische oceaan die het beruchte detentie-eiland voor de kust van Kaapstad omspoelt, sterft het van de vis, schaal- en schelpdieren. Je struikelt er over de parelhoenders en ander wild. Het gevangenispersoneel deed zich volgens Trapido dan ook dagelijks tegoed aan copieuze maaltijden.

lees verder

Het komt vaker voor dat een next-week te kort is om een eetthema te behandelen, maar zelden waren vijf dagen zo te kort als nu het over Indiase curry’s gaat. India telt ruim 1 miljard inwoners en ik durf te wedden dat er, nou misschien niet 1 miljard, maar dan toch zeker miljoenen verschillende curry’s worden gemaakt. En wij hebben er pas drie gehad.

Daar komt bij dat een Indiase curry een behoorlijk lijstje aan ingrediënten en handelingen vergt, en daarom veel ruimte in deze kolom. Ik kom er dus nauwelijks aan toe te vertellen wat je allemaal bij zo’n curry kunt serveren in de serie rijst, naan, chapati’s, papadums, dahl, raita’s, chachumbers en chutneys.

lees verder

Ik moest denken aan een broodje kaas omdat Job Cohen zomaar onze nieuwe minister-president zou kunnen worden. Job lijkt me een man van de wereld, en je hoeft de grens met België of Duitsland maar te passeren of het is gebruikelijk om warm te lunchen. Tegelijkertijd is en blijft Job een sociaal-democraat. En die zijn van de eenvoud. Van het broodtrommeltje onder de snelbinders en, zelfs als ze premier zijn (denk: Joop den Uyl), van de broodjes kaas.

Je vraagt je af waarom ik me hier druk over maak? Omdat ik een hartstochtelijk voorstander ben van de warme lunch, en eigenlijk vind dat die maar eens verankerd moet worden in de grondwet. Zo’n lunch hoeft heus niet meteen copieus of decadent te zijn. Gewoon iets waar je bloed na een ochtend werken weer een beetje van gaat stromen en waar je tot het avondeten op kunt draaien. Ik durf – en daar kan toch geen PvdA’er op tegen zijn – met stelligheid te beweren dat warm schaften goed is voor de arbeidsproductiviteit.

Nu heb ik de mazzel dat ik thuis werk en zomaar even tussendoor een soep of pastaatje in elkaar kan flansen. Of wat groente roerbakken. Of desnoods een restje kan opwarmen van de vorige dag. Maar dat is een luxe die het grootste deel van werkend Nederland niet gegeven is. En daarom, uit solidariteit met de 21-eeuwse arbeider (lees: iedereen die buitenshuis werkt en geen kantinejuffrouw heeft die dagelijks verse soep maakt), ruil ik de komende week mijn bevoorrechte lunchgewoonten in voor een broodtrommeltje.

Een beetje hulp daarbij is zeer welkom. Er past van alles in zo’n trommeltje, maar blijft het ook allemaal lekker na een paar uur in je bureaula? Hoe lang voordat de sla verlept? Hoeveel tomaat kan een broodje hebben voordat het soppig wordt? Kun je een boterham met pindakaas naast een boterham met tonijnsalade leggen zonder geur- of smaakfusie? Kortom, wat zijn de do’s en dont’s binnen het broodtrommelgebeuren? Alle ideeën, tips en recepten zijn welkom op het kookblog.

Vandaag toch alvast maar dat broodje kaas, maar dan net wat minder socialistisch.

Voor 2 broodjes:
1 appel
citroensap
2 bruine pistoletjes
zachte, smeerbare geitenkaas
vloeibare honing
½ bakje tuinkers
een paar walnoten

Schil de appel niet maar was en droog hem goed. Boor het klokhuis eruit en snijd in heel dunne plakjes. Besprenkel ze onmiddellijk met citroensap, opdat ze niet verkleuren. Snijd de broodjes open en besmeer beide kanten met een laagje geitenkaas. Verdeel de plakjes appel over de onderste helften en bedruppel naar smaak met honing. Knip de tuinkers erboven. Verdeel de walnoten (die je al dan niet grof kunt hakken) erover en dek af met de bovenste helft.

Hoe vul jij je dagelijkse lunchtrommeltje?

Ja, het is koud buiten. En glad. En het strooizout is ook nog eens bijna op. Ik hoorde over iemand die was gaan lopen met haar fiets aan de hand, en toen alsnog uitgleed en haar been op drie plaatsen brak. Treinen hebben vertraging. Oude mensen kunnen de deur niet uit. De vogeltjes hebben het moeilijk. Maar verder?

Ik zie kinderen de hele middag buiten spelen en buren elkaars stoep sneeuwvrij houden. De televisie toonde jongelui die boodschappen deden voor bejaarden. Er kan worden geschaatst. En ik durf te wedden dat ons over 9 maanden een klein geboortegolfje te wachten staat. Kortom, deze winter biedt ook genoeg om níet over te klagen. lees verder

Zal je altijd zien. Het KNMI kondigt de nieuwe ijstijd aan, en onze verwarming valt uit. Curieus hoe verwarmingen er een handje van hebben het precies op dit soort momenten te laten afweten. „We komen zo snel mogelijk, mevrouw”, suste de loodgieter door de telefoon, „maar we moeten eerst nog langs 467 andere kapotte verwarmingen.”

We zijn nu een paar dagen verder en ik moet zeggen, het heeft wel iets, zo zonder CV. Ons huis is gekrompen tot de keuken. Behalve slapen –  dat doen we in ijskoude slaapkamers met warme kruikjes onder extra dekbedden – doen we er alles. De Hongerige Man houdt kantoor bij de open haard. De kinderen kijken televisie onder een dekentje. En ik zit as we speak op de vloer tegen het fornuis geleund, laptop op schoot, een thermoskan Earl Grey met een wolkje melk en een scheutje Laphroaig onder handbereik, en mijn rug warmend aan de oven. lees verder

De Sint woelde door zijn witte haar / het waren zware tijden  / want waarmee zou hij in Pietsnaam dit jaar / de lezers van zijn kookrubriek verblijden? /  Het was niet dat zíj zo blasé waren / of hijzelf zo ongeïnspireerd / maar in de loop van de laatste jaren / was alles reeds de revue gepasseerd. / Van suikerwerk tot marsepein/ van speculaas tot pepernoten / van erwtensoep tot bisschopswijn; / hij had zijn kruit al drie keer verschoten./

Kruit, kruit, dat rijmt toch zo goed als op kruid? /  De Sint leek acuut op te fleuren / hij wist het, hij was eruit / hij zou schrijven over geuren./ Want hoorde niet de geur van kaneel / van kruidnagel en van nootmuskaat / bij het Sinterklaasritueel / als een lepeltje bij advocaat? / Bovendien had hij in de zak van Piet/ een vuistdik boek zien gloren/ met fijne recepten op specerijengebied./ Afijn, zo werd dit weekthema geboren. lees verder

De herdenking van Die Wende is aanleiding voor een week over de Duitse keuken. En omdat het Sint Maarten is, zet ik vanavond een Martinsgans op tafel. Een legende wil dat de heilige Martinus zich, toen hij dreigde tot bisschop te worden gekozen, verstopte in een ganzenhok. Het mocht niet baten, want de ganzen begonnen te snateren, Maarten werd ontdekt en, of hij wilde of niet, geroepen tot het ambt. Vandaar de traditie van onze oosterburen een gans te braden op zijn naamdag.

Zo’n Martinsgans wilde ik al jaren eens maken, maar tot nu toe werden mijn culinaire aspiraties doorkruist door mijn snoepbelust kroost. Ik kon ze toch moeilijk in hun eentje de novembernachtelijke buurt af laten schuimen. Dit jaar heb ik oma uitgenodigd voor een vroeg Sint Maarten-diner, op voorwaarde dat zij daarna de honneurs waarneemt als chaperone.

lees verder

Soms bof je, bijvoorbeeld die keer dat ik door een paar geitenkaasmakers in de Achterhoek was uitgenodigd om een dagje mee te komen helpen bij de verwerking van hun varken. Ze hielden een paar varkens, die een mooi leven leidden en na een jaar geslacht werden. Het was januari en een van de varkens was terug van het slachthuis.

De ene dag was de ene varkenshelft verwerkt, nu was het de tweede dag. Ik kwam het erf op rijden, de zon scheen, en aan de kap van de schuur hing, glinsterend in het eerste ochtendlicht, een half varken.

lees verder