Het leuke aan Ostalgie is dat je nooit achter de Muur hoeft te zijn geweest om ervan te genieten. Beter van niet zelfs, want ik kan me nauwelijks voorstellen dat het leven in Oost-Berlijn ooit zo aandoenlijk knus en kitscherig is geweest als in de film Goodbye Lenin.
Voor een Wessi is het dezer dagen toch een stuk vrijblijvender terugblikken op de socialistische heilstaat die mal war. Kijk die Ossi’s nou toch. Je zou bijna jaloers worden op hun Spreewald Gürken, hun Mokkafix, hun Tempo erwten en rode wijn uit Bulgarije.
lees verder›
