Verhongeren is niet meer nodig, beste eerstejaarsstudent; als het goed is kun je na afgelopen week aardappelen, pasta en rijst koken. Vandaag een paar simpele, goedkope manieren om daarvan een lekkere maaltijd te maken. De recepten zijn voor 1 persoon, maar mocht je al nieuwe vrienden hebben opgedaan tijdens de kennismakingstijd, kun je de hoeveelheden vermenigvuldigen.

Aardappel-tonijnsalade:

• 300 – 400 gram geschilde en gekookte aardappelen (warm of koud)
• ½ ui of 1 sjalotje
• 2 – 3 zure augurkjes
• 1 theelepel scherpe mosterd
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 blikje (Albacore) tonijn op olie
• 1 zakje veldsla of rucola

Lees verder

Wat komt er op tafel deze Kerst? Wie het nu nog niet weet, mag wel opschieten. Slagers nemen al dagen geen nieuwe bestellingen mee aan. Groente-, vis en kaaswinkels zijn zo goed als leeg. En de supermarkten liggen erbij alsof er net een burgeroorlog heeft gewoed (wat hier en daar misschien ook zo is). Voor alle late beslissers, kerstdiner-spijtoptanten en gelegenheidkoks met twee linkerhanden, heb ik onderstaand menuutje bedacht. Snel, simpel, flexibel en toch in stijl. Alle recepten zijn voor 4 personen.

Lees verder

Koken is leuk. Je schilt, je snijdt, je raspt, je roert en daarna zet je een pan dampende soep op tafel. Je maakt dus iets van niets en daarmee maak je ook nog eens anderen blij. Er is weinig te verzinnen dat meer voldoening geeft dan het bereiden van een maaltijd.

En het was precies dit gevoel, het bevredigende gevoel dat je iets leuks én zinvols doet, dat ik herkende bij Thijs en Gerry, bij Bas, Kevin, Sya en Jefferson, bij Henk en bij Bart. Vorige week, tijdens een zwerftocht kriskras door Amsterdam, had ik het voorrecht hen te leren kennen. De komende dagen stel ik ze aan je voor.

Lees verder

Het gastronomische aanbod van Californië is net zo onrepresentatief voor de doorsnee Amerikaanse keuken als dat van New York. Je vindt er werkelijk alles op culinair gebied, tot en met de piepkleinste etnische splinterkeukentjes. Niet voor niets is de Sunshine State bakermat geweest van talloze trends op culinair gebied, van health food tot fusion.

Californië heeft een aantal belangrijke wijngebieden (je hebt vast wel eens zo’n typische, vette Californische Chardonnay gedronken). Maar er worden ook tafeldruiven verbouwd, waarvan een belangrijk deel als rozijn eindigt (in de bekende rode doosjes van SunMaid). In het zuiden van de staat is het klimaat subtropisch. Daar worden gewassen verbouwd als citrusvruchten, dadels, mango’s en, niet in de laatste plaats, avocado’s. De Verenigde Staten zijn nummer drie op de lijst van avocado-producerende landen; 95 procent van die productie vindt plaats in Californië. Het meest geteelde ras daar is de Hass.

Lees verder

Ik zou je graag nog wat meer vertellen over peren. Wist je dat ze in luttele uren overrijp kunnen worden? Bij aankoop zijn ze meestal nog iets onrijp – let er wel op dat ze een gave schil en geen zachte plekken hebben. Je kunt ze een paar dagen laten narijpen op de fruitschaal, maar houd ze goed in de gaten. Zijn ze eenmaal rijp, moeten ze binnen een etmaal op.

Het meest geteelde perenras in ons land is de Conference. Te herkennen aan hun langgerekte, slanke lijf en overwegend groene schil met roestige vlekken. Het is een sterke peer met een hoge opbrengst per boom. Als ik appels met peren mocht vergelijken, zou ik zeggen dat het de Elstar onder de peren is. Omdat hij zo goed bewaard kan worden – in zuurstofarme opslagruimtes – is de Conference het hele jaar door te koop. Je kunt hem uit de hand eten, maar hij kan ook worden gepocheerd of gebakken.

Lees verder

Omdat ik nooit eerder in New York was geweest, had ik me voor vertrek de nodige adresjes laten influisteren. Door mensen met verstand van New York én van eten. H. vond dat ik in elk geval naar Dominick’s moest. „Italiaans restaurant in de Bronx. Niet zelf heen lopen: taxi nemen en voor de deur af laten zetten. Doe de deur open en je bent in een film. Menu hebben ze er niet en heb niet het lef ernaar te vragen. Het is niet naast de deur (als je op Manhattan bent), maar absoluut de omweg waard.”

Lees verder

Wie wat bewaart heeft wat, placht mijn moeder te zeggen wanneer ze een zoetgeurende pasgebakken cake linea recta in de vriezer stopte. Of wanneer ze een doos chocolaatjes die ze net van mijn oma had gekregen op de bovenste plank van de servieskast legde, zodat wij kinderen er niet bij konden.

Ik vond dat destijds crimineel, en nog steeds zie ik niet in waarom je instant genot voor een of ander in de vage toekomst gelegen doel zou opofferen. Maar bij onderstaand recept denk ik daar anders over.

Lees verder

Welk broodje zal het worden? Het broodje tomatentapenade, tonijnsalade en gesmolten kaas van Renée? De sandwich met kipfilet, cashewnoten en chutney van Deborah? Het warme zelfgebakken brood met niets dan roomboter en grof zeezout van Joos? De ciabatta met portobello en gegrilde groenten van Floor? Of de boterham met het restjes vlees van Ilja?

Ik schrijf deze week over belegde broodjes en in dat kader heb ik een wedstrijd georganiseerd: Wie bedenkt het lekkerste nrc.nextbroodje? Dat leverde tot nu toe een stroom aan recepten op om van te watertanden. Je kunt nog meedingen naar de prijs, een picknickpakket + morgen jouw recept in de krant, door vandaag voor 12.00 uur je bijdrage op te sturen naar www.nrc.nl/kokenetc. Daarna gaat de jury lunchen, euh, vergaderen.

Lees verder

Vijgen hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Hun tere fluwelen schilletje dat het bij de lichtste beroering al begeeft. Die explosie van vurig robijnen vruchtvlees wanneer je er één openscheurt. Dat bijna weeïge, duizend-en-een-nachtelijke parfum. De ontelbare zaadjes die zich in alle spleetjes tussen je tanden nestelen. Als ik ze zie liggen, móet ik ze kopen.

Om er een dessertje van te maken. Ze in hun geheel in port te koken, met een schep suiker en een takje rozemarijn, en ze te eten met een schep friszure crème fraîche. Of ze aan de bovenkant kruislings in te snijden, er een klontje boter op te leggen, met bruine basterdsuiker te bestrooien en ze een kwartier in een hete oven te stoppen. Ook dan smaakt crème fraîche er goed bij, maar een bol vanilleroomijs misschien nog wel beter, vanwege het contrast tegen je gehemelte tussen zo’n warme vijg en dat koude ijs. Soms leg ik ze ook zo op tafel, samen met een geitenkeutelig geitenkaasje, een handje walnoten en een pot al even geurige honing.

Lees verder

De Hongerige Man is not amused over mijn thema deze week. Omdat ik over vinaigrettes en dressings schrijf, eten we al dagenlang salade. Mijn man lust best sla, maar dan het liefst naast een stuk vlees en niet in plaats van. “En wat is het hoofdgerecht?,” is zijn standaardcommentaar als ik hem een maaltijdsalade voorzet.

Ikzelf had nog de hele week door gewild met een serie legendarische Amerikaanse sladressings. De Green Goddess-dressing bijvoorbeeld, met mayonaise, ansjovis en groene kruiden. En de Thousand Islands-dressing, eveneens op mayonaisebasis en gemengd met ketchup, stukjes paprika en olijven. Niet dat ik zo dol ben op mayo door mijn sla, maar er horen zulke mooie verhalen bij (zie http://members.cox.net/jjschnebel/grgdssdr.html en http://www.1000-islands.com/tours/dressing.htm).

Lees verder