Het was maar een klein bericht in deze krant vorige week, maar mijn hart maakte een sprongetje. ‘Het eten van bijna drie ons rauwe groente en fruit per dag vermindert het risico op een beroerte met ruim eenderde,’ zo bleek uit onderzoek van de Universiteit Wageningen.  Nu is er weinig zo onzeker als de wetenschap, en zijn dit soort resultaten slechts geldig tot een concurrerende universiteit het tegendeel heeft bewezen. Maar toevallig ben ik verzot op rauwe groenten en fruit, en dus laat ik me in dit geval graag verleiden tot een bescheiden media-hypetje.
We gaan volledig rauw deze week.

Die bijna drie ons intrigeert trouwens. Hoeveel is precies bijna drie ons? Geen 250 gram zou je zeggen, anders had dat er wel gestaan. 299 gram? 298? 295 misschien? Hoeveel het ook is, het is best te doen. Een beetje appel weegt als snel 150 gram. Hap er twee weg en je hebt zomaar 33,33% minder kans op een beroerte.

Lees verder

Tarwebloem, geharde plantaardige olie, zetmeel, maltodextrine, zout, melksuiker, aroma, paddestoelen (3%), melkeiwitten, champignonextract, wortel, smaakversterker (E621, E631, E627), ui, bieslook, voedingszuur (E331, E270), gistextract, witte peper.

Je mag drie keer raden wat dit is. Neem ik intussen nog even de tijd om terug te komen op de Amerikaanse journalist/activist Michael Pollan waar ik hier afgelopen woensdag over schreef. Pollan maakt zich al jaren publiekelijk zorgen over ons westerse voedselsysteem, dat gedomineerd wordt door een te machtige industrie. In zijn boek Een pleidooi voor echt eten breekt hij een lans voor een natuurlijker voedingspatroon: Eet echt eten. Vooral planten. En niet teveel. Lees verder

Voor minestrone bestaan zoveel recepten als er Italiaanse mamma’s zijn. Het maakt eigenlijk weinig uit wat je er precies instopt, als het maar een paar verschillende soorten groente zijn, bonen en pasta. Als ik minestrone in de zomer maak, gaan er vaak sperziebonen en courgettes door. In de winter gebruik ik liever kool.

Hoe dan ook, schroom dus niet om aan onderstaand recept je eigen draai te geven. Een van de lekkerste variaties die ik er zelf ooit op maakte, was toen een aardige Italiaanse traiteur mij een Parmaham-been meegaf. 99 procent van de ham was er weliswaar afgesneden, maar wat er nog aan vlees aanzat gaf de minestrone een goddelijk rijke smaak.

Minder fijn was dat ik die smaak daarna nooit meer heb kunnen evenaren, eenvoudigweg omdat ik nooit meer een traiteur bereid heb gevonden zijn been aan mij af te staan. Die gebruikt een beetje Italiaan lekker zelf voor zijn soepen en sauzen. Maar wie weet heb jij betere connecties dan ik, en als het je lukt zo’n been te bemachtigen, moet je het zeker proberen (maar laat de bouillonblokjes dan weg.)

Lees verder

We koken deze week uit Specerijen, een inspirerend naslagwerk van de Australische Jane Lawson (uitgeverij Unieboek). Behalve ruim veertig individuele specerijen behandelt ze ook een aantal specerijenpasta’s (chermoula, Spaanse peperpasta, Aziatische currypasta’s en harissa) en
een vijftiental specerijenmengsels.

Voor elk van die specerijenmengsels geeft Lawson een ingrediëntenlijstje, plus een aantal recepten om ze in te verwerken. Die ingrediëntenlijstjes zijn handig want hoewel je de meeste mengsels kant- en klaar kunt kopen, verliezen specerijen eenmaal gemalen snel hun aroma en dus  zijn dit soort mixen altijd het lekkerst wanneer je ze zelf, vers bereidt. Lees verder

‘My girlfriend is a vegetarian, which pretty much makes me a vegetarian’, zegt Samuel L. Jackson in Pulp Fiction. Afgaand op de reacties op het kookblog deze week, is hij niet de enige. Bij de meeste vega/vlees-stellen blijkt de carnivoor de meest flexibele te zijn. Binnenshuis wordt nauwelijks of geen vlees geconsumeerd.
Maar heel ver zat ik er ook weer niet naast toen ik me afgelopen dinsdag hardop voorstelde hoe een relatie kan worden ontwricht door verschil in eetgewoonten. Lees het hartverscheurende verhaal van Joost, een jongeman die, als we zijn enthousiaste verslagen op het kookblog mogen geloven, zo’n beetje alle vlees- en visloze recepten van het afgelopen jaar gekookt heeft voor zijn vegetarische sinds-kort-ex-vriendin (alias de prinses).
Hij maakte nooit vlees voor zichzelf, mede omdat zijn vriendin vlees wél lekker vond rúiken, „en dan vond ik het weer zielig voor haar.” Intussen had de prinses zelf minder scrupules. Bij ruzie was ze zelfs ronduit radicaal, en vond Joost „na een aanvaring  mijn schaarse vleeswaren uit wraak in de prullenbak gedeponeerd.”

Lees verder

Van alle maanden in het jaar vind ik september denk ik toch de mooiste. Misschien komt het omdat ik een dezer dagen jarig ben. Misschien ook omdat ik zo’n hekel heb aan de winter dat ik elke warme nazomerdag koester als een stervende oude boer die nog één keer de zon wil zien opgaan boven zijn velden. Maar is de natuur niet ook op z’n weelderigst? Het culturele en sociale seizoen net weer fris van start?
Ik kan eigenlijk maar één minpuntje aan deze maand bedenken: hij gaat te snel voorbij. Nog maar tien dagen september. Die moeten we dus optimaal benutten. Het is bovendien de nationale Week van de Smaak (die natuurlijk niet voor niets in september wordt gehouden). Daarom gaan we de komende dagen koken met de lekkerste producten van dit moment. Ons eigen oogstfestival.

Lees verder

Deze week brengen we een ode aan het zwarte goud uit Zeeland. De meest pure mosselsmaak krijg je door de schelpen open te stomen in een gesloten pan op hoog vuur, zonder toevoeging van vocht. De meest klassieke manier is ze te koken met wat groente en een scheut witte wijn of, ook erg lekker, bier. Dat laatste doen we vandaag.

Je kunt onderstaand recept straffeloos vermenigvuldigen. Maar als je voor meer dan 2 personen mosselen kookt, gebruik dan liever twee pannen in plaats van één hele grote.  Lees verder

In een wak gereden? Zeikpoot gehaald? Of je wollen ondergoed vergeten aan te trekken en na een hele middag schaatsen koud tot op het bot? Met deze krachtige bouillon, getrokken van kalfsbotten en rundvlees, wek je zelfs de meest onderkoelde ledematen weer tot leven. Scheutje sherry erin als hartversterking. Dan kun je morgen zo weer het ijs op. Maar wel een beetje voorzichtiger hè.

Lees verder

Afgelopen weekeinde was ik in Piemonte, onder andere vanwege de Salone del Gusto. Deze gastronomische megabeurs wordt elke twee jaar georganiseerd door Slow Food, een internationale organisatie die zich inzet voor het recht op fatsoenlijk eten, of, zoals de slogan luidt, good, clean and fair food. Omdat ik terwijl jij dit leest nog in het vliegtuig zit, beginnen we vandaag met een lekker sloom recept. Vanaf morgen meer over mijn Piemontese avonturen.

Deze ossenstaartstoof gaart heel langzaam in de oven, waardoor je er nauwelijks omkijken naar hebt. Terwijl jij iets anders slows doet (op de bank liggen en net doen of je De gebroeders Karamazov leest bijvoorbeeld, zomaar op een herfstige maandagmiddag), wordt het vlees boterzacht en raakt doortrokken van wijn en tomaat.

Lees verder

Dit hoekje van de krant stond afgelopen week in het teken van najaarsproducten. Ik kookte met wat ik toevallig bij de groenteboer tegenkwam. Niet dat dat alleen maar seizoensspul was. Naast maïs en aardperen lagen er doodleuk aardbeien te glimmen en bestelde een klant naast mij zelfs asperges.

De aardbeien zouden theoretisch van een laatdragend ras kunnen zijn, maar zagen eruit alsof ze in een kas waren opgefokt. De asperges waren zeker weten ingevlogen. Ik blijf er moeite mee hebben, die veronachtzaming van de vier jaargetijden. Uit protest maak ik vandaag het ultieme herfstgerecht: risotto met rode wijn en paddestoelen.

Lees verder