Berichten met de tag Boerenkool

Het geluk, dat helpen we graag een handje. Dus lieten we kurken knallen, schoten vuurwerk de lucht in om boze geesten te verjagen en roepen we elkaar nu nog tot diep in januari de ‘beste wensen’ toe. En dan is er natuurlijk nog allerlei gelukbrengend eten: wie de wereldwijde culinaire nieuwjaarstradities in één maaltijd had willen stoppen, kon heel Oudejaarsdag in de keuken staan. Om maar wat te noemen: Italiaanse linzenschotels (linzen lijken op muntjes, dus brengen financiële voorspoed), groenten als snijbiet en boerenkool (lijken op gevouwen bankbiljetten) en varkensvlees, dat geluk brengt omdat varkens optimistische dieren zijn die altijd in de grond aan het wroeten zijn naar lekkers. Wat meteen de reden is waarom je met Oud & Nieuw geen kreeft moet eten, want die zwemmen achteruit. En achteruitgang, dat willen we natuurlijk niet.

lees verder

Eten in Italië. Je denkt meteen aan spaghetti met tomatensaus, aan salade caprese, aan risotto met doperwtjes, aan citroenijs, aan meloen met ham. Aan de zomer dus. Nu denk ik überhaupt ieder jaar vanaf 1 januari aan niets anders dan de zomer, en aan hoe lang het nog duurt voor-ie weer begint, maar daar gaat het nu even niet om. Wat ik bedoel is dit: heb je je wel eens afgevraagd wat ze in Italië eten in de winter, wanneer alle toeristen naar huis zijn, de stranden en terrassen en campings verlaten? Wanneer het ook in Italië gewoon koud is? Geen weer in elk geval voor gelato al limone? lees verder

Voor het derde jaar werd begin deze maand de verkiezing van het ‘Kookboek van het jaar’ gehouden. Winnaar van 2009 in de categorie Nederlandstalig is het boek Twaalf maanden lekker eten, een uitgave van Albert Heijn. Naar verluid klonk er bij de bekendmaking protest in de zaal. Een Albert Heijnboek? Boeh (schijnt iemand echt geroepen te hebben).

Een verrassende keuze was het zeker. Ten eerste is het eigenlijke doel van zo’n kookboekenprijs om de handel van uitgevers en boekhandels op te krikken, en trekken die met deze winnaar aan het kortste eind. Ten tweede leek de juryvoorzitter, culinair journalist Felix Wilbrink, al bij de nominaties bevooroordeeld: „Het is een gotspe, het bedrijf wat ons van de seizoenen afhaalde komt nu met een goed seizoenskookboek”. lees verder

Koud hè. Het is ouderwets stamppot-en-erwtensoep-weer. Dat betekent dat de baas van Unox zich vast voorzichtig begint te verheugen op zijn bonus over 2009. Dit wordt een topjaar.

Ik las dat het personeel van de worstfabriek al warmdraait voor de Tocht der Tochten. Mocht ie er komen, staan ze straks met 25 posten langs de route om ons erwtensoep en rookworst door de strot te duwen. Vijfentwintig posten langs tweehonderd kilometer, das elke acht kilometer zo’n marketingmonstrum. Willen wij dat?

lees verder

Aan de tijd die ik in Portugal woonde, heb ik een ernstige vorm van heimwee overgehouden. Deze week ga ik dat gevoel vermoorden: matar saudade. De Portugezen zelf zijn erg goed in heimwee. In menig fado klinkt het prachtige woord ‘saudade’, een smartelijke toestand van melancholisch verlangen naar wat ooit was.

Ontheemde Portugezen weten wat het beste medicijn is tegen die pijn: koken. Ze fleuren op wanneer ze kool snijden voor caldo verde (soep van aardappels en kool), voelen zich getroost door het roeren in arroz doce (rijstepap) en na een paar versgebakken pasteis de nata (custardtaartjes), kunnen ze het leven weer een poosje aan.

lees verder