Voor minestrone bestaan zoveel recepten als er Italiaanse mamma’s zijn. Het maakt eigenlijk weinig uit wat je er precies instopt, als het maar een paar verschillende soorten groente zijn, bonen en pasta. Als ik minestrone in de zomer maak, gaan er vaak sperziebonen en courgettes door. In de winter gebruik ik liever kool.

Hoe dan ook, schroom dus niet om aan onderstaand recept je eigen draai te geven. Een van de lekkerste variaties die ik er zelf ooit op maakte, was toen een aardige Italiaanse traiteur mij een Parmaham-been meegaf. 99 procent van de ham was er weliswaar afgesneden, maar wat er nog aan vlees aanzat gaf de minestrone een goddelijk rijke smaak.

Minder fijn was dat ik die smaak daarna nooit meer heb kunnen evenaren, eenvoudigweg omdat ik nooit meer een traiteur bereid heb gevonden zijn been aan mij af te staan. Die gebruikt een beetje Italiaan lekker zelf voor zijn soepen en sauzen. Maar wie weet heb jij betere connecties dan ik, en als het je lukt zo’n been te bemachtigen, moet je het zeker proberen (maar laat de bouillonblokjes dan weg.)

Lees verder

Prékerstborrels, kerstborrels, après-kerstborrels, eindejaarsborrels, nieuwjaarsborrels, we zitten weer midden in de nationale borrelweken. Als je er zelf een organiseert, is het wel zo aardig, en scheelt het allicht liederlijke toestanden, wanneer je je gasten ook iets te eten aanbiedt. Dat hoeft heus niet veel voorbereiding te kosten. Deze week een paar suggesties voor hapjes van het type ‘minimale inspanning, maximaal effect’.

Om met dat laatste te beginnen: presentatie is hier het toverwoord. Het ideale borrelhapje is eenvoudig en ziet er tegelijkertijd verbluffend mooi uit. Daar zijn trucs voor. Verreweg de meest effectieve is serveren in een glas. Sterrenkoks doen niet anders. Een klein glaasje met iets eetbaars erin, liefst nog gegarneerd met wat krullerige groene blaadjes, voelt als een kadootje. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar met een gevuld ei dat ik met mijn vingers van een half leeggeplunderde schaal tussen de andere gevulde eieren moet zien te vissen, heb ik dat toch minder. Lees verder

We koken deze week uit Specerijen, een inspirerend naslagwerk van de Australische Jane Lawson (uitgeverij Unieboek). Behalve ruim veertig individuele specerijen behandelt ze ook een aantal specerijenpasta’s (chermoula, Spaanse peperpasta, Aziatische currypasta’s en harissa) en
een vijftiental specerijenmengsels.

Voor elk van die specerijenmengsels geeft Lawson een ingrediëntenlijstje, plus een aantal recepten om ze in te verwerken. Die ingrediëntenlijstjes zijn handig want hoewel je de meeste mengsels kant- en klaar kunt kopen, verliezen specerijen eenmaal gemalen snel hun aroma en dus  zijn dit soort mixen altijd het lekkerst wanneer je ze zelf, vers bereidt. Lees verder

Elke dag Sinterklaasjournaal en ik bespreek de nieuwste kookboeken voor op het verlanglijstje. Een van de boeken die daar zeker niet op zou misstaan is Wat van Fair komt…, gemaakt door Ramon Beuk en uitgegeven door Fontaine Uitgevers in samenwerking met Fair Trade Original.

 ‘Change the world eating,’ schrijft de auteur in zijn voorwoord, een variant op het door de Amerikaanse journalist gepropageerde ‘Stem met je vork’. Ofwel: door producten te kopen die op een eerlijke, duurzame manier zijn geproduceerd en verhandelt lever je een bijdrage aan een betere wereld voor iedereen.

In Wat van Fair komt… worden informatie over de werkwijze van Fair Trade, productinformatie en verhalen over bijvoorbeeld een imker-coöperatie in Guatemala moeiteloos vervlochten met de altijd al behoorlijk exotische recepten van Beuk.

Hij en ik hebben niet helemaal dezelfde smaak. (Laatst zag ik hem op televisie wraps vullen met Mexicaanse groente en ei, en er een warme salsa bij maken van tomaten met snippers gerookte zalm; sorry?) Lees verder

Sommige gerechten hebben alles mee. Ze vormen het ideale verbond tussen producten die allemaal op het zelfde moment op hun best zijn. Ze zijn niet duur, niet sjiek, niet ingewikkeld, maar toch feestelijk genoeg om aan gasten voor te schotelen.

Ratatouille en caponata  – het ging er maandag al over – zijn zulke bevoorrechte gerechten. Net als salade Nicoise en minestrone. Hutspot in wezen ook. Het is het soort eten waar je nooit op uitgekeken raakt. Onmodieus en daarom altijd in de mode. Lees verder

Hij stimuleert de pancreas en helpt daarmee de bloedsuikerspiegel te reguleren. Hij helpt bij de afvoer van slijm uit de longen, bronchiën en keel. Omdat hij rijk is aan anti-oxidanten versterkt hij het immuunsysteem. Z’n sappen hebben een laxerende werking en helpen derhalve het lichaam te reinigen. Door zijn hoge gehaltes aan beta-caroteen en alfa-caroteen verlaagt hij het risico op prostaatkanker en hartziektes. Hij bevat weinig calorieën en vetten en is daarom behulpzaam bij afslankdiëten.
Het is wat met die gezondheidsclaims. Koop ik een pompoen bij de groenteboer, gewoon omdat ik – hoe buitengewoon frivool van mij – zin heb in pompoen, krijg ik een bijsluiter alsof ik een kwartaalkuur antibioticum insla bij de apotheek. Ik weet zonder ook heus wel dat groente gezond is. En wat moet ik met de wetenschap dat er 140 tot 360 milligram kalium in 100 gram pompoen zit? Mogen we nog gewoon genieten van ons eten, of zullen maar meteen overstappen op astronautenpillen?

Lees verder

Afgelopen vrijdag bezocht ik een symposium en kreeg bij het lunchbuffet een soepkom vol geschept. Lekker. Het spul zag eruit als dikke tomatensoep met grof gesneden groente. Ik nam een hap. Baf. Koude soep als je warme verwacht doet schrikken. Niet erg, maar je moet echt even omschakelen.
Nu was die soep in mijn ogen ook niet de meest geschikte soep om koud te eten. Ik sluit niet uit dat de cateraar warme soep had gepland, en dat hij toen het vrijdag opeens tegen de dertig graden werd dacht: weet je wat, ik warm hem gewoon niet meer op.
Klinkt logisch, maar zo simpel werkt het niet bij koude soepen. Deze was te dik, te gevuld en bovendien niet koud, maar op kamertemperatuur. Terwijl een klassieke koude soep maximaal van yoghurtdikte is, glad van structuur – met hooguit een garnering, wat iets anders is dan een vulling – en ijskoud wordt geserveerd. Voorbeelden genoeg: de gazpacho, salmorejo en ajo blanco uit de Spaanse keuken, de sopa de aguacate uit de Mexicaanse, borsjt uit de Slavische keuken, tarator uit Bulgarije en yoghurtsoepen uit het Midden-Oosten.

Lees verder

1 portie viskoekjes, 1 grote portie varkenssaté (24 stokjes) en 1 kleine portie (12 stokjes), 1 schaal inktvissalade, 1 pannetje sukiyaki-soep met vis en zeevruchten, 1 portie krab met knoflook en zwarte peper, 1 schaal gebakken rijst (met garnalen), 1 schaal gebakken noedels, 2 halve literflessen Singha-bier, 1 flesje rode Fanta (kersensmaak), 1 flesje groene Fanta (bananensmaak) en 1 fles water. Een maaltijd die ons 720 baht kostte, en volop bewonderende blikken opleverden. Nog nooit hadden de Thai een vierkoppig gezin zoveel zien eten.

Tja, moesten ze maar niet zo gruwelijk lekker koken, daar op de hoek van Naebkehardt Road en Dechanuchit Road in Hua Hin. Door de stad heen zitten talloze van dit soort straatrestaurantjes, maar toen we deze eenmaal ontdekt hadden, wilden we er steeds weer terug. Met name voor de krab – kleine softshellkrabbetjes, door rijstmeel gehaald, gefrituurd en vervolgens roergebakken met een indrukwekkende hoeveelheid knoflook en peper; het recept houd je tegoed – maar ook voor de sukiyaki-soep.
Lees verder

In een wak gereden? Zeikpoot gehaald? Of je wollen ondergoed vergeten aan te trekken en na een hele middag schaatsen koud tot op het bot? Met deze krachtige bouillon, getrokken van kalfsbotten en rundvlees, wek je zelfs de meest onderkoelde ledematen weer tot leven. Scheutje sherry erin als hartversterking. Dan kun je morgen zo weer het ijs op. Maar wel een beetje voorzichtiger hè.

Lees verder

Kerst ligt achter ons. Oudjaar komt eraan. De stemming is zowel post- als prefeestelijk; wat te eten op zulke tussendagen? Warme winterkost met een laag liflafgehalte, zou ik zeggen. Uiensoep, boerenkool, chili con carne, hachee.

Of nee, weet je wat fijn is om nu te eten: de Hongaarse zuurkoolschotel van mijn moeder. Stevig, hartig, en met goed fatsoen voor te zetten aan vrienden die maar blijven plakken omdat ze nu eenmaal kerstvakantie hebben, en het zo gezellig is om die al borrelend aan jouw keukentafel door te brengen. Ideaal tussendagenvoer dus.

Lees verder