Berichten met de tag Brood

Vrijwel iedereen associeert de Costa Brava, het noordelijke deel van de Spaanse westkust, met megadisco’s, Hollandse supermarkten en roodverbrande bierbuiken. Maar nog geen twintig kilometer van waldolala-oorden als  Lloret de Mar en Blanes is het wonderschoon en doodstil, constateerde ik vorige week tijdens een korte vakantie.

Daar, ergens bovenop een berg, middenin een natuurgebied, langs een pad uit de middeleeuwen (lees: diepe kuilen, gruwelijke afgronden, roofvogels met een indrukwekkende vleugelspanwijdte) stond ons vakantiehuis. lees verder

Maria, je kent haar wel, de Heilige Maagd, Moeder god’s, etc, etc.  Ze is vooral bekend als Verrassende Verschijning op tal van onverwachte plekken. In de grot van Massabielle te Lourdes, in Gietrzwald, Polen en zelfs in Steenbergen, Noord-Brabant is ze gesignaleerd. Maar, tegenwoordig verschijnt de Kroon van alle Deugden ook graag op allerhande voedingsmiddelen, waaronder toast. Mariatoast dus, niet te verwarren met Mariakaakjes waar Maria tot op heden pertinent op heeft geweigerd te verschijnen. Te voor de handliggend denk ik. lees verder

Arme Grieken. Geen euro te makken, en dat niet effe, maar nog jaren en jaren in het verschiet. Nog een geluk dat de Griekse keuken van oudsher gebaseerd is op lokale en dus goedkope producten, en dat er, nu de broekriem zo stevig moet worden aangehaald, in elk geval niet minder smakelijk om hoeft te worden gegeten.

Granen, bonen, bladgroenten, kruiden, olijven, olijfolie, vijgen, druiven, wijn en kaas, ziehier het traditionele Griekse dieet in een notendop. Tot halverwege de vorige eeuw werd er in de Helleense Republiek maar weinig vlees gegeten en zelfs vis, hoewel royaal voorradig in de Middellandse, Egeïsche en Ionische  zee, was geen dagelijkse kost. (Het woord ‘dieet’ is trouwens ontleend aan het Oudgriekse ‘dieta’, wat ‘manier van leven’ betekent.)

lees verder

Nog één dag zwermt de roze colonne door ons land. Van Amsterdam naar Zeeland gaat het vandaag, 209 kilometer om precies te zijn. Om de Giro-renners aan te moedigen koken we pasta deze week. Lekker koolhydraatrijke pasta, snelle brandstof voor de benen.

Vandaag een klassiek recept uit het onderste deel van de Italiaanse laars: orechiette con cime di rape. Orechiette is een kleine pastasoort die, zoals de naam al doet vermoeden, eruit ziet als kleine oortjes. Uiteraard zijn ze te vervangen door een andere pasta, maar dan liefst wel een kleine soort, zoals penne of fusili. lees verder

Ik moest denken aan een broodje kaas omdat Job Cohen zomaar onze nieuwe minister-president zou kunnen worden. Job lijkt me een man van de wereld, en je hoeft de grens met België of Duitsland maar te passeren of het is gebruikelijk om warm te lunchen. Tegelijkertijd is en blijft Job een sociaal-democraat. En die zijn van de eenvoud. Van het broodtrommeltje onder de snelbinders en, zelfs als ze premier zijn (denk: Joop den Uyl), van de broodjes kaas.

Je vraagt je af waarom ik me hier druk over maak? Omdat ik een hartstochtelijk voorstander ben van de warme lunch, en eigenlijk vind dat die maar eens verankerd moet worden in de grondwet. Zo’n lunch hoeft heus niet meteen copieus of decadent te zijn. Gewoon iets waar je bloed na een ochtend werken weer een beetje van gaat stromen en waar je tot het avondeten op kunt draaien. Ik durf – en daar kan toch geen PvdA’er op tegen zijn – met stelligheid te beweren dat warm schaften goed is voor de arbeidsproductiviteit.

Nu heb ik de mazzel dat ik thuis werk en zomaar even tussendoor een soep of pastaatje in elkaar kan flansen. Of wat groente roerbakken. Of desnoods een restje kan opwarmen van de vorige dag. Maar dat is een luxe die het grootste deel van werkend Nederland niet gegeven is. En daarom, uit solidariteit met de 21-eeuwse arbeider (lees: iedereen die buitenshuis werkt en geen kantinejuffrouw heeft die dagelijks verse soep maakt), ruil ik de komende week mijn bevoorrechte lunchgewoonten in voor een broodtrommeltje.

Een beetje hulp daarbij is zeer welkom. Er past van alles in zo’n trommeltje, maar blijft het ook allemaal lekker na een paar uur in je bureaula? Hoe lang voordat de sla verlept? Hoeveel tomaat kan een broodje hebben voordat het soppig wordt? Kun je een boterham met pindakaas naast een boterham met tonijnsalade leggen zonder geur- of smaakfusie? Kortom, wat zijn de do’s en dont’s binnen het broodtrommelgebeuren? Alle ideeën, tips en recepten zijn welkom op het kookblog.

Vandaag toch alvast maar dat broodje kaas, maar dan net wat minder socialistisch.

Voor 2 broodjes:
1 appel
citroensap
2 bruine pistoletjes
zachte, smeerbare geitenkaas
vloeibare honing
½ bakje tuinkers
een paar walnoten

Schil de appel niet maar was en droog hem goed. Boor het klokhuis eruit en snijd in heel dunne plakjes. Besprenkel ze onmiddellijk met citroensap, opdat ze niet verkleuren. Snijd de broodjes open en besmeer beide kanten met een laagje geitenkaas. Verdeel de plakjes appel over de onderste helften en bedruppel naar smaak met honing. Knip de tuinkers erboven. Verdeel de walnoten (die je al dan niet grof kunt hakken) erover en dek af met de bovenste helft.

Hoe vul jij je dagelijkse lunchtrommeltje?

Eten in Italië. Je denkt meteen aan spaghetti met tomatensaus, aan salade caprese, aan risotto met doperwtjes, aan citroenijs, aan meloen met ham. Aan de zomer dus. Nu denk ik überhaupt ieder jaar vanaf 1 januari aan niets anders dan de zomer, en aan hoe lang het nog duurt voor-ie weer begint, maar daar gaat het nu even niet om. Wat ik bedoel is dit: heb je je wel eens afgevraagd wat ze in Italië eten in de winter, wanneer alle toeristen naar huis zijn, de stranden en terrassen en campings verlaten? Wanneer het ook in Italië gewoon koud is? Geen weer in elk geval voor gelato al limone? lees verder

Het begon allemaal zo’n tweeënhalf jaar geleden, toen ik in de ban raakte van een brood dat je niet hoeft te kneden. In een week tijd bakte ik negen broden volgens recept van de New Yorkse bakker Jim Lahey. (Google no knead bread en je bent een dag zoet met enthousiaste verhalen van kookbloggers overal ter wereld.)

Na die ene week heb ik het no knead brood nog vaker gebakken. Soms weer net zo fanatiek als toen, dagen achter elkaar. Soms vergat ik het brood ook weer maandenlang, zoals dat gaat met dit soort hobby’s. lees verder

‘My girlfriend is a vegetarian, which pretty much makes me a vegetarian’, zegt Samuel L. Jackson in Pulp Fiction. Afgaand op de reacties op het kookblog deze week, is hij niet de enige. Bij de meeste vega/vlees-stellen blijkt de carnivoor de meest flexibele te zijn. Binnenshuis wordt nauwelijks of geen vlees geconsumeerd.
Maar heel ver zat ik er ook weer niet naast toen ik me afgelopen dinsdag hardop voorstelde hoe een relatie kan worden ontwricht door verschil in eetgewoonten. Lees het hartverscheurende verhaal van Joost, een jongeman die, als we zijn enthousiaste verslagen op het kookblog mogen geloven, zo’n beetje alle vlees- en visloze recepten van het afgelopen jaar gekookt heeft voor zijn vegetarische sinds-kort-ex-vriendin (alias de prinses).
Hij maakte nooit vlees voor zichzelf, mede omdat zijn vriendin vlees wél lekker vond rúiken, „en dan vond ik het weer zielig voor haar.” Intussen had de prinses zelf minder scrupules. Bij ruzie was ze zelfs ronduit radicaal, en vond Joost „na een aanvaring  mijn schaarse vleeswaren uit wraak in de prullenbak gedeponeerd.”

lees verder

De enige kilometers die ik ooit fietste in Spanje gingen van Empuriabrava naar Roses. Bepaald geen heroïsch traject. Den Haag-Wassenaar met een laf procentje stijging in de duinen. Een nano-etappe in elk geval in het licht van de Ronde van Spanje.

Fietsen is zeg maar niet echt mijn ding. (Jarenlang door je ouders worden meegesleept naar de Drentse Rijwielvierdaagse doet eigenaardige dingen met een mens.)  En toch zit ik achter mijn bureau met de officiële site van de Vuelta voor mijn neus. Niet uit sportieve belangstelling, maar gewoon omdat het me een mooie aanleiding lijkt om weer eens Spaans te koken.
lees verder

Warm hè. Nou niet gaan klagen; warm is fijn. Mits je je er een beetje naar gedraagt natuurlijk. Dus kalm aan. En geen uren in de keuken staan. Koude soep. Dat zou wel eens het meest ideale eten kunnen zijn dezer dagen. Komt geen vuur aan te pas, is snel klaar en verkoelt je van binnenuit.

Gisteren maakten we gazpacho, een klassieke Spaanse soep op basis van tomaten. Vandaag een recept voor het witte zusje ervan: ajo blanco. Deze amandelsoep komt oorspronkelijk uit Andalusië, waar de keuken sterk beïnvloed is door Arabische overheersers. De Moren waren dol op amandelen en plantten het zuiden van het Iberisch schiereiland ermee vol. lees verder